Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
180 graden.............

180 graden.............

26 June 2010 - Vaarwel....

Het kan jullie niet ontgaan zijn maar dit blog is toch echt op zijn eind aan het raken. Ik post er al een tijdje niet meer op (mede door wat technische problemen) en dus wordt het tijd om nu ook maar officieel de stekker er uit te trekken.

Dank voor jullie lieve, warme en oprechte belangstelling en wie weet tot ziens! Want helemaal stoppen ga ik ook niet. Ik ga door met bloggen maar doe dat nu in het Engels, en meer zakelijk gericht.

Als laatste afscheid daarom nog maar een hele kleine afscheidsbijdrage. Een jeugdfoto van mij. Mij viel meteen de prachtig recht geknipte pony op (dank mama), maar een goede vriend zag iets heel anders: "Hé! Je lijkt wel een tuinkabouter!". Enfin, bedankt en tot ziens!


Comments (0) :: Permanent Link

25 January 2010 - Humor....

.......


Comments (0) :: Permanent Link

17 December 2009 - Sneeuw

Vanavond begon het dan eindelijk te sneeuwen. Toen ik wakker werd vanmorgen om 05:15 was het eerste wat ik deed natuurlijk kijken of het sneeuwde want het was voorspelt en ja, er lag zo'n 3 centimeter sneeuw in de tuin! Helaas bleef het de rest van de dag bij ons in de regio, in tegenstelling tot het Noorden van het land waar centimeters sneeuw viel, sneeuwvrij..... De hele dag hield ik het weer en Buienradar in de gaten maar er gebeurde niet veel.

Ik had de moed al bijna opgegeven toen om 18:30 mijn gebeden verhoord werden en het begon te sneeuwen. Miljoenen vlokjes die alles wit en stil maken......

Ik heb snel mijn loopschoenen, trainingsbroek en fluorescerend jack aangetrokken en ben een rondje gaan joggen. Hier en daar wat glibberig en met een sneeuwbal in mijn nek (moet je ook maar niet midden door een sneeuwballen gevecht gaan joggen ) maar verder heerlijk ongestoord. Ik heb echt lopen genieten.....

Morgen komt de realiteit wel weer. Als ik door de spits naar mijn werk in Den Haag moet en waarschijnlijk hopeloos in de file zal belanden Maar voor nu:

 is het gewoon geweldig.... ! 


Comments (0) :: Permanent Link

13 December 2009 - Kerstmarkt

Gisteren maakte ik de fout om naar de stad te gaan op een van de drie dagen dat je in Dordrecht beter de binnenstad kunt mijden: De 3-dagen-durende Kerstmarkt van Dordrecht.

Toch al smalle straatjes worden volgepropt met kramen vol prullaria (waarvan het verband met kerst vaak ver te zoeken is) en om de 25 meter staat er een braadworst, hamburger of saté standje. E.e.a. wordt 'vrolijk' opgeluisterd met verkleedde kerstmannen en carnavalsbandjes die kerstliedjes verkrachten en voilá, heel Nederland stroomt toe. want 'ja, het is de grootste in Nederland, hé!'.

Enfin, het principe 'kerstmarkt' is duidelijk niet aan mij besteed. Ik gun iedereen zijn pleziertje en de middenstand zijn topomzet maar van mij hoeft het dus niet. Ik wil gewoon op mijn gemak mijn boodschappen kunnen halen zonder klem te lopen in een voetgangers-verkeersopstopping omdat de smalle straatjes de hoeveelheid mensen niet aankan. Ik was dan ook blij toen ik weer terug bij de fietsenstalling was, de drukte achter me kon laten en lekker naar mijn buitenwijkje kon fietsen.

Ik wens iedereen die van dit soort evenementen houd heel veel plezier in Dordrecht. Het zal vast allemaal wel 'geweldig' zijn.... Persoonlijk zal ik echter blij zijn als al die zooi weer opgeruimd is en Dordrecht weer gewoon zichzelf is:


Een gezapige provinciestad die bij gebrek aan beter teert op vergane glorie en bevolkt wordt door eigenwijze navelstaarders (waaronder ik ).

Comments (0) :: Permanent Link

24 October 2009 - Oud!

Morgen wordt ik 34......slik....Wat oud!!!!!

Ik voel me nog helemaal geen 34! Maarja ik voelde me vorig jaar ook nog helemaal geen 33 en het jaar daarvoor ook nog helemáál geen 32......


Ik weet het niet meer hoor. De tijd vliegt en alles wat ik wil is gewoon nog jong voelen, gek doen, maf zijn en me niet druk hoeven maken over project deadlines, crisis, hypotheek, pensioen, AOW en ander zwaarwegende zaken die volgens iedereen zo actueel zijn.....

Enfin, misschien dat ik daarom mijn verjaardag morgen maar in stijl vier en lekker gek ga blubberrunnen. Back to my childhood, verantwoordelijkheden in de kast en lekker 'spelen' in de modder!

'Volwassen', vierendertig-jarige Scotch is er maandag wel weer....(misschien )

Comments (0) :: Permanent Link

10 October 2009 - praatpaal-moment

Ik zit momenteel voor een klus bij een klant in het hart van een van de grote steden. Mooie locatie en gelukkig beschikken ze over eigen parkeergelegenheid want parkeren in de buurt is een crime.

De garage is verder zoals honderden anderen,  grijs, onpersoonlijk, een groot hek er voor en een praatpaal met een knopje. Nadat je er op gedrukt hebt gaat er ergens in de verte een belletje over waarnaar iemand je sacherijnig naar je naam vraagt en je vertelt op welke verdieping je mag parkeren.

Maar niet de laatste tijd! Nee, de afgelopen week werd ik, nog voor ik mijn naam tegen de paal kon zeggen, steevast begroet met "Goedemorgen scotch! Ik zal ik eens voor je kijken waar je vandaag staat!". Nou hou ik wel van een beetje vrolijkheid in de morgen en dus probeer ik vriendelijk terug te lachen. Probleem is alleen dat ik niet weet tegen wie ik lach want hoewel de portier mij via de camera in de paal waarschijnlijk haarscherp ziet zie ik niet meer dan de paal en een klein camara lensje. En dus grijns ik maar schaapachtig tegen de paal terwijl het hek zich voor mij opent.

Een beetje vreemd blijft het wel, dat daar iemand is die ik niet ken en die ik nog nooit gezien heb maar die wel feilloos weet hoe ik er uit zie en hoe ik heet....
"Big Brother is watching you"........

(en wenst je een goede morgen!)


Comments (0) :: Permanent Link

7 October 2009 - Amazon!!!!

Even een beetje ego-trippen hoor: Ik ben een gepubliceerd auteur!!!!

Nee, niet mijn blogs (I wish!) maar als medeauteur voor een technisch handboek op mijn vakgebied waarvoor ik eerder dit jaar ook een paar weken in Amerika geweest ben. Het heeft bloed, zweet en tranen (nou ja......., vooral veel vrije tijd) gekost maar het is dan toch eindelijk een feit:

Mijn naam staat op een officiële boek cover!


Aangezien het een vakboek is zullen de meeste mensen hem vooral online lezen in PDF formaat maar daarnaast wordt hij ook gedrukt en is hij dus als boek te koop. Gewoon via amazon.com
!!! Het idee alleen al dat iemand ergens op deze wereld een boek met mijn naam in zijn boekenkast heeft staan........

Ik weet dat het misschien niet netjes is om jezelf zo op de borst te kloppen maar ik ben ook zo apetrots!!!!



Comments (0) :: Permanent Link

5 October 2009 - Vleugels!

Ok ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik was erg blij toen de reclamewereld na ons meer dan 10 jaar te hebben doodgegooid met reclames over maandverband met vleugels, eindelijk leek door te hebben dat dat thema misschien toch echt wel tot op de draad uitgemolken was.....

Helaas, het mocht niet zo zijn. Want hoe vaak die reclames ook op nummer 1 kwamen in de top tien van meest irritante en vervelende reclames, het thema 'vleugels' lijkt de reclamewereld nog steeds mateloos te intrigeren.
Zo kunnen we ook al weer jaren genieten van energiedrankjes die je zogenaamd "vleugels geven", smeerkaas die zo hemels is dat ze door gevleugelde dames op witte wolkjes wordt gegeten en tal van andere reclames die het thema vliegen/vleugels/licht/luchtig gretig misbruiken. Maar het toppunt in smakeloosheid na alle kritiek op de maandverband-vleugel-reclames was toch wel:....je raadt het al......DE TAMPON MET VLEUGELS!..... (kreun)

Nou weet ik niet hoe het met anderen zit maar als ik ongesteld ben dan zit ik echt niet te wachten op vrolijk rond-huppelende en -vliegende dames die mij vertellen hoe 'vrij' die vleugels je maken. Nee, de eerste de beste reclameman die mij op zo'n moment weer eens zo'n 'gevleugeld' product probeert aan te smeren kan wat mij betreft zijn eigen product gebruiken en lekker opvliegen!

Stelletje bloedzuigers..........


Comments (0) :: Permanent Link

23 September 2009 - Kan wel dansen!!!

Yeahhh......!!!!!! Ze zijn weer begonnen, de lessen Afrikaanse dans. Heerlijk een uur helemaal losgaan op live djembé muziek! Het afgelopen jaar waren er geen lessen omdat de docent in Afrika zat (go figure) maar nu is het weer gestart. Vanavond mijn eerste les en was weer als vanouds. Ben bang dat ik morgen erg stijf en stram zal zijn van de spierpijn maar dat geeft niet, ik kan in ieder geval weer wat energie kwijt!!!

Ohja, en vandaag werd ik ook geattendeerd op de tweede editie van de Blubberrun. vorig jaar een doorslaand succesnummer dus uiteraard heb ik me meteen weer opgegeven! Eens kijken wat voor mooie plaatjes dat dit jaar weer gaat opleveren


Comments (0) :: Permanent Link

10 September 2009 - Geen idee?!?

Ik ben nogal een onrustige slaper en beleef 's nachts vaak de vreemdste avonturen in mijn dromen. Niet dat ik daar de volgende morgen nog veel van weet maar ik merk het doordat ik dan gewoon niet uitgerust ben en soms ook doordat dingen opeens op een andere plek staan (ik slaapwandel ook). Uiteraard probeer ik wel te onthouden wat ik droom maar dat is niet gemakkelijk. Iemand adviseerde me daarom om een kladblok naast mijn bed te leggen waarop ik kort kan opschrijven waarover het ging mocht ik 's nachts wakker worden na een droom. Zo gezegd, zo gedaan en dus vond ik van de week de volgende aantekening in mijn eigen handschrift na een onrustige nacht:

"JAM 4jr rus geen bedool"

Enfin, het heeft dus weinig geholpen want kladblok of niet, ik heb nog steeds geen idee waarover de droom ging!
Comments (0) :: Permanent Link

14 June 2009 - vrijdagmiddag

Vrijdag middag, onderweg naar huis na een dag hard werken. De zomervakantie is duidelijk voorbij en dus is het druk en staat er file, veel file.
Ik moet nog wat belletjes doen en besluit de verloren tijd zinnig te gebruiken. Wachtend tot ik wordt doorverbonden met een collega kruipt de file gestaag door. Ontspannen wacht ik de connectie af. "Dat klinkt vrolijk!" hoor ik opeens.

Tja, file of niet. Vrijdagmiddag is vrijdagmiddag, bijna weekend, en dus ben ik vrolijk....! En als ik vrolijk ben dan neurie ik. Hoe vrolijker ik ben hoe gekker de deuntjes. Midden in de zomer kan ik soms spontaan in  'Jinglebells' uitbarsten of 'Sinterklaas kapoentje'. Deze keer was het een bijzonder goede dag, en dus was het de tune van "Sesamstraat" waar mijn collega midden inviel. Hij zal wel gedacht hebben.....

Maar weet je.... Life is beautiful als je na een dag hard werken en met nog dik 10km file in het vooruitzicht vol overgave 'Sesamstraat' kunt nuerien!


Comments (0) :: Permanent Link

27 May 2009 - babyfoto

Ik heb van het weekend op mijn gemak oude foto's zitten uitzoeken. Daarbij heb ik me werkelijk bescheurd om sommige kiekjes. Met dank aan mijn 'foto-fanatieke' moeder kan ik namelijk putten uit een aardige verzameling 'gekke bekken', 'ongelukkige poses' en anderszins ronduit genante of gewoon leuke foto's. Van sommige foto's wist ik niet eens dat ik ze had!

 

De mooiste vondst was wel deze:

 

 

Ze zeggen dat mensen naar verloop van tijd op hun huisdieren gaan lijken. Op mijn kat heb ik volgens mij nooit geleken maar op deze foto...... de bolle toet, het uitgestoken tongetje (doe ik trouwens nog steeds als ik me erg concentreer), de grote ogen en het mopsneusje......... zie ik toch duidelijke overeenkomsten met die knuffelbeer! 

Comments (0) :: Permanent Link

13 April 2009 - Kwik, Kwek en Kwakkelientje

Als enigen in de straat hebben mijn buren er voor gekozen om in hun tuintje een gazonnetje te leggen. We hebben allemaal een nogal kleine tuin en de meeste mensen kiezen er dan ook voor om het te betegelen maar mijn buren dus niet. Als enige stukje 'groen' in het hele nieuwbouw blok heeft dat beetje groen een gigantische aantrekkingskracht op de buurt-eenden Kwik, Kwek en Kwakkelientje. De hele winter heb ik ze niet gezien maar nu het gras bij de buren weer fris en groen is zijn ze terug. Het levert een ware eenden-soap op.

 

Kwakkelientje is namelijk een moderne geëmancipeerde eend en vertikt het om haar 4m2 stukje groen te delen met twee elkaar rivaliserende mannetjes eenden die om haar gunsten vechten. Terwijl ze dus de een vriendelijk welkom heet in haar gras-domeintje wordt de ander hardhandig door haar verbannen naar de steen-woestenij van mijn tuin om af te wachten. Af te wachten tot de ander uit de gunst valt. En dat gebeurt regelmatig want Kwakkelientje is behalve geëmancipeerd ook nogal wispelturig! Regelmatig wordt er dus luid kwakend een ruzie uitgevochten waarbij de ene mannetjes eend met veel getier van Kwakkelientje wordt verjaagd en de ander snel het grasveldje op schiet. De zojuist verdrongen eend beklaagd zich nog eens luidkwakend en gaat dan zitten morren onder mijn tuintafel of onder mijn kersenboompje. Demonstratief een vogelpoepje deponerend.

 

Enfin, ik gun Kwakkelientje haar harem en  heb zelfs een beetje medelijden met Kwik en Kwek maar die vogelpoep begint me nu toch wel de neus uit te hangen.  Ik hoop dus dat Kwakkelientje gauw een keuze maakt en op zoek gaat naar een kinderkamer voor haar kuikentjes. Daar is het gazonnetje namelijk niet geschikt voor (te veel katten in de buurt) en dus weet ik dat ze dan wel weer vertrekt en de rust weer voor een tijdje terugkeert. 

Tijdelijk tot volgend jaar, want dan gaat de hele soap weer in de herhaling.......

Comments (1) :: Permanent Link

7 April 2009 - Doppertjes & Tijgerbalsem

Ken je dat gevoel wanneer je iets doet, ruikt of proeft wat je doet denken aan vroeger? Wat je zo'n lekker knus en warm gevoel van geborgenheid geeft. Van die dingen die je deed toen je nog klein was en de grootste stress was of je wel genoeg knikkers had om die middag mee te knikkeren??

 

Ik had van de week twee van die momenten. De eerste was zaterdag. Bij mijn vaste groentekraam stond ik te dubben wat ik zou nemen toen ik een soort bonen zag. Na navraag bleken het verse doperwten te zijn. Nu ben ik van de generatie die doperwten alleen kent uit blik of pot en dus ook nog nooit had stilgestaan bij hoe die dingen nou feitelijk groeien. Wel was ik als kind al dol op tuinbonen. Niet op de smaak. Oh nee! Alles behalve dat! Maar op het ritsen van de bonen; het uit de schil halen van de tuinbonen. Dat vond ik echt een heerlijk klusje om te doen. Die doperwten zagen er net zo uit en ze leken me gezonder dan de blik/pot variant en dus besloot ik ze te kopen en te proberen.

Het was precies als ik had verwacht, de smaak was maar zo/zo maar het doppen maakte het helemaal goed. Gek hoe zo iets kleins je soms zo veel plezier kan doen!

 

Het tweede moment kwam toen ik mijn nek verrekte en bij de toko tijgerbalsem kocht. Die geur van tijgerbalsem die prikkelt in je neus en de sensatie op je huid bracht me weer helemaal terug naar vroeger. Ik kan me niet herinneren dat we het vroeger vaak gebruikte maar het haalde toch warme herinneringen naar boven.

 

Enfin, tussen alle bedrijven door ben ik eindelijk weer begonnen met lopen en worstel ik dus weer elke maandag en donderdag braaf met mijn loopschoenen.

 

Het gaat alleen nog wel heel wat doppertjes & tijgerbalsem kosten voor ik weer een 10km kan lopen!!

 

Comments (1) :: Permanent Link

2 April 2009 - jetlag en zomertijd

De maand maart is voor mij voorbij gegaan in een soort permanente roes van jetlag. Eerst de vlucht naar Boston met 6 uur tijdsverschil, 2 weken later de overgang naar zomertijd in Amerika (die dus een paar weken eerder is dan hier in Nederland), vervolgens de terugvlucht naar Nederland met een hele korte nacht anderhalve week geleden. En als klap op de vuurpijl de overgang naar zomertijd hier in Nederland afgelopen weekend. Dat viel samen met het NK winterguard wat dus betekent dat ik vrijwel niet geslapen heb en mijn eerste weekend thuis weer doorbracht in een hotel.

 

Mijn dag-nacht ritme ligt dus wat je noemt goed in de soep.

 

Komt nog bovenop dat ik de afgelopen anderhalve week echt grossier in nachtmerries  en dus gemiddeld 2 keer per nacht gillend wakker wordt en je snapt dat ik nu niet echt bepaald fit ben op het moment. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar dit weekend......twee dagen lang geen verplichtingen en ongestoord uitslapen in mijn eigen bed.....

 

.....zzz......welterusten..........

Comments (1) :: Permanent Link

3 March 2009 - Sneeuw in Boston!

 

Comments (0) :: Permanent Link

3 March 2009 - porties

Zondag aangekomen in een wit & winderig Boston. Net op tijd want een paar uur na mijn aankomst brak er een sneeuwstorm uit en werd er zelfs een weer-alarm afgegeven. Gevolg: alle scholen dicht, snelwegen waarop nog nauwelijks te rijden valt en 300 vluchten geannuleerd! Maar daar had ik dus geen last van gelukkig. Van Boston zelf nog maar weinig gezien. Tot nu toe erg druk gehad met het werk en dus weinig tot geen tijd gehad om  echt op verkenning te gaan. Het hotel ligt pal naast een winkelcentrum en aan de andere kant van dat winkelcentrum ligt het kantoor waar we werken. Ik hoef dus nauwelijks de deur uit want het hotel heeft een binnendoorgang naar het winkelcentrum en vandaar naar het kantoor is het een oversteekplaats over en je bent er.... Dat is maar goed ook want ik had niet echt gerekend op sneeuw en mijn suede laarzen worden nogal snel nat in de sneeuw.....

 

Qua eten is het een ontdekkingstocht. Je hebt genoeg keus want de menukaarten zijn ware boekwerken zoveel staat er op. Het is bovendien niet duur (lang leve de lage dollar) dus je kunt lekker expirimenteren. Het enige wat me echt verbaasd zijn de porties. Ik wist wel dat ze hier houden van 'groot' en 'super-sizen' maar toch is het iedere keer weer verbazend hoeveel je krijgt. Een side salad hier heeft het formaat van een complete maaltijd salade voor twee in Nederland en dan overdrijf ik echt niet. Bestel je als lunch een club sandwhich dan krijg je 4 club sandwhiches plus een bord friet.... Ik kreeg het niet eens op, en ik ben toch echt wel een grote eter!

Het is me trouwens nog niet een keer gelukt om een maaltijd ook echt helemaal op te krijgen en ik ga het ook maar niet proberen ook. Veel te slecht voor mijn lijn. Met drinken is het al net zo. Bestel je een cola light dan krijg je een halve liter en als je die net voor de helft ophebt wordt het al weer bijgevuld. Een kopje thee? Je krijgt een pot van een liter.....

 

Enfin, dit worden dus een uitdaging voor me qua lijn en het feit dat hardlopen momenteel ook niet echt lekker gaat (door 30 cm sneeuw en slurrie) maakt het er ook niet bepaald makkelijker op..... Ik heb dan ook maar besloten er gewoon lekker van te genieten de rest komt later wel!

 

 

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

27 February 2009 - Brood!

Ik werk voor een relatief klein bedrijf, 11 vaste mensen en (afhankelijk van de tijd van het jaar) 2 stagiairs. Klein genoeg om af en toe lekker knus te zijn. Zo wordt er elke dag gezellig met elkaar gelunched. De vergadertafel wordt leeg gemaakt en vers brood, broodbeleg en de yoki drink komen op tafel. Iedereen schuift aan en het dagelijkse "mag ik de .....van je?" begint.

 

Gelukkig ben ik niet dagelijks op kantoor want deze traditie is super gezellig....maar ook funest voor mijn lijn!

Dat brood wat elke dag vers wordt gehaald is namelijk zó idioot lekker. Ja ik weet het, dit klinkt overdreven maar "ik meen het echt!". Er is iets met dat brood waardoor het gewoon supervers smaakt. Lunchen is dus hemels op kantoor. Vooral brood met kaas, chorizo en 'hot hot hot*'.....jummie! Ik kan er geen genoeg van krijgen!!!

 

Enfin, het nadeel is wel dat ik nu op de dagen dat ik níét op kantoor ben nog maar nauwelijks brood eet. Al het andere brood smaakt namelijk naar niets als je eenmaal dat lekker brood hebt gegeten. Zelfs vers brood van de bakker in de buurt komt qua smaak niet in de buurt van dit brood. "Een hele goede bakker dus!" hoor ik je denken maar dat is dus niet zo. Het lekkerste brood van Nederland komt namelijk gewoon uit....roffel, roffel, roffel.....de supermarkt in Gouda!

 

* mijn benaming voor de superpikante mosterd die ik letterlijk overal op smeer en me al menig maal tot tranen heeft gebracht.

 

Comments (0) :: Permanent Link

26 February 2009 - pakken

Ok, koffers pakken en wegwezen!

Nog een paar dagen en dan vlieg ik. Nu maar hopen dat mijn vlucht niet ook in een weiland eindigt.........

Comments (1) :: Permanent Link

19 February 2009 - Wasstraat

Ik heb er al wel eens eerder over geschreven maar auto's wassen is niet echt mijn ding. Pas als ik echt niet meer goed door de voorruit kan kijken zal ik overwegen er iets aan te doen.

 

Het is en blijft ook maar een "ding" voor me. Een grote hoop plaatstaal en plastic die me van A naar B brengt dus het kan me ook gewoon niets schelen. Maarja, als je een klant hebt die auto importeur is en collega's hebt die kwijlen over auto's dan moet je af en toe wel eens bakzeil halen, en dus ging ik vandaag maar weer eens naar de wasstraat.

 

In tegenstelling tot auto's heb ik wel iets met wasstraten. Niet dat soort waar je uit moet stappen, kaartjes of pasjes moet halen of zelf aan de slag moet... Nee, ik doe het in "stijl"! Bij zo'n wasstraat waar je nog ouderwets met auto en al doorheen getrokken wordt. Je hoeft niet uit je auto en maakt de hele wascyclus vanuit de auto zelf mee. Zo'n wasstraat is ook echt geweldig! Al die draaiende borstels die op je af komen, spuitende zeepkanonnen die je elk zicht belemmeren, het lawaai van de zwiepende borstelharen tegen de auto en het gevoel dat je geen kant op kan als zo'n borstel opeens besluit niet nét op het juiste moment omhoog te gaan! Een beetje efteling in een verder redelijke saaie dag.....

 

Ik vond het vanmiddag dan ook helemaal niet erg dat hij er na één cyclus nog niet helemaal schoon uitkwam. Mocht ik gratis nog een keertje!

 

 

Nu weer 5 maanden vuil sparen, dan mag ik er misschien de volgende keer weer twee keer doorheen!

 

Comments (1) :: Permanent Link

18 February 2009 - CRISIS.....

Ik heb wel iets van een 'doemdenker'. Alles wat mis kán gaan gaan gaat in mijn hoofd ook zeker tien keer mis. "Wat negatief!" hoor ik jullie nu denken maar dat valt wel mee. Ik ben me er namelijk ook heel goed van bewust dat het negen van de tien keer gewoon goed gaat. En gaat het een keer verkeerd dan weet ik wel wat ik moet doen!  Ik noem het dan ook liever  mijn 'stresskip'-momentje . Die heb ik voor elk groot project of evenement in mijn leven en zorgt er gewoon voor dat ik op scherp sta.

 

Op het moment is er aan doem-scenario's en stresskip-momentjes geen gebrek:

Je kunt geen journaal aanzetten of krant openslaan of het woord "CRISIS" spat je tegemoet. Ik heb er echter nog geen last van, tot nu toe is er werk zat, mijn contract is net voor onbepaalde tijd verlengd en als klap op de vuurpijl mag ik voor drie weken naar Amerika! Nee, crisis of niet, zakelijk heb ik allerminst te klagen!

 

Maar ja, als ik dan op het moment niet hoef te stressen over mijn baan dan verzin ik wel weer wat anders. Zo volg ik, sinds ik twee dagen geleden te horen kreeg dat ik naar Amerika mag, aandachtig alle documentaires over vliegtuigongelukken, heb ik al zeker 5 scenario's bedacht waarbij het me niet lukt om met een taxi zonder kleerscheuren van het vliegveld naar het hotel te komen en ..... enfin, je snapt het wel...... you name it en ik heb het al de reveu laten passeren!

 

"Beetje knetter?!?" Hoor ik jullie nu denken en dan moet ik helaas gelijk geven... ik ben ook een beetje knetter. Dat is mijn 'control-freak' kant. Af en toe speelt die op, dat hoort gewoon bij mij.

 

Gelukkig heb ik iets gevonden wat het wat makkelijker maakt:

 

Google-Maps

 

Door die uitvinding kan ik nu als ik ergens naar toe moet waar ik nog nooit geweest ben even snel kijken hoe het eruit ziet. Gewoon een beeld vormen. Een uitkomst! Een groot stresspunt voor mij zijn namelijk 'onbekende' plekken, dan haal ik me direct in mijn kop dat ik het niet kan vinden en dat ik zal verdwalen (wat ook nogal eens gebeurt trouwens, maar dat kan ook komen door mijn hopeloos verouderde TomTom ). Via google-maps kan ik echter vantevoren al een beeld vormen van een locatie en de omgeving en wordt het minder 'onbekend'.

 

Ok, redelijk dubbelzinnig, dat geef ik toe maar ik ben nou eenmaal visueel ingesteld en een omschrijving als "Dat gele gebouw wat naast de paarse parkeergarage staat" zegt mij tien keer meer dan "2e straat links, 3e gebouw aan je rechterhand" ! Al was het alleen al omdat ik onder stress links en rechts niet meer uit elkaar houd!

 

En dus heb ik de afgelopen dagen uitgebreid geGoogle-Map't om me een beeld te vormen van Boston, het hotel, het kantoor waar ik zal werken en niet onbelangrijk: Het dichtstbijzijnde shopping-centre! 

 

Tja, want crisis-doemdenkerij of niet, de dollar staat laag en dat moet benut worden!

 

Comments (0) :: Permanent Link

8 January 2009 - Mooi winter!

Genieten jullie ook zo! Ik vind het zo mooi, een paar dagen vorst en een laagje maagdelijke sneeuw en alles is opeens helder, schoon en mooi.

 

Ok, het is koud en het is lastig als je bij de eerste stap 's ochtends buiten de deur bijna onderuit gaat of als je je auto bijna niet uit de garage krijgt (bevroren hellingbaan) maar het is zo prachtig!!!!  Nee dit zou ik voor geen goud willen missen!

 

Daar heb ik zelfs twee uur in een auto zonder verwarming (probleem met de koelvloeistof) terwijl je er niet op gekleed bent wel voor over! Zelfs de file waarin ik belandde had is moois toen het opeens begon te sneeuwen en alles om me heen in een soort witte sneeuw-mist verdween.

 

Ja, dit is echt mijn jaargetijde!

 

Ik heb ook al 'in principe' vrij genomen voor het geval de elfstedentocht dit jaar nog doorgaat (ik blijf optimistisch). Want ondanks dat ik werkelijk niets met schaatsen heb (mij te koud) loop ik nu al helemaal warm voor dié Tocht der Tochten. Gaat hij door dan trek ik mijn warmste trainingsbroek aan, mijn dikste fleecejack aan en neem ik een thermofles warme chocomelk mee naar....... de bank!

 

Ja, want als hij komt dan zit ik niet op mijn werk en ook niet in Friesland (mij niet gezien, veel te koud!), nee dan ga ik er eens voor goed zitten voor mijn persoonlijke elfsteden-tv-marathon. De laatste keer ('96??) heb ik dat ook gedaan. Toen heb ik ruim 12 uur tv gekeken en me geen moment verveeld. Het is toch ook prachtig ook om dat te zien!

Al die diehards, freaks en andere malloten die daar in de kou ploeteren en verbroederen. En ik verbroeder samen met nog een paar miljoen tv-kijkers lekker mee!...... maar dan wel vanuit mijn warme huiskamer.

 

Ach....waar een klein land groot in kan zijn nietwaar!

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

31 December 2008 - Nieuwjaar!

Het eerste wat ik vanmorgen hoorde toen ik wakker werd was een waarschuwing dat het vanavond waarschijnlijk heel erg gaat misten. zichten van minder dan 10m worden verwacht en dus wordt iedereen aangeraden niet de weg op te gaan. Een verasssende mededeling als je nietsvermoedend net de gordijnen optrekt en daar wordt verwelkomd door een strak blauwe vrieslucht en een helder winterzonnetje!

 

 

Maar ja, het is dan ook vanavond weer Oud&Nieuw en dus steken we traditiegetrouw met zijn allen voor een paar miljard aan vuurwerk aan om zo ons eigen weerfenomeen te creeeren: 'Nieuwjaarssmog'. Vorig jaar ben ik letterlijk op zoek geweest naar vuurwerk maar hebben we het na een dik uur maar opgegeven. Door de smog was er niets van te zien en hoorde we alleen de knallen met af en toe een flits. Ik ben toch al niet zo'n vuurwerkfan en als ik het dan ook nog eens niet kan zien aankomen houd het voor mij gauw op.

 

Ik ben benieuwd hoe het dus vanavond gaat. Ik vier het met vrienden in Rotterdam en dus moet ik de smog trotseren als ik 's nachts nog thuis wil komen. Voor de zekerheid neem ik maar een slaapzak mee. Je weet maar nooit nietwaar!

 

Fijne en veilige jaarwisseling allemaal!

Comments (1) :: Permanent Link

21 December 2008 - Santa bootcamp

kwam deze nog tegen op youtube, is gewoon geweldig en kon het dus niet laten om hem met jullie te delen: Santa Bootcamp

 

Fijne feestdagen!!!

Comments (0) :: Permanent Link

21 December 2008 - Santarun

Ik ben altijd wel in voor iets geks en al helemaal voor iets geks dat te combineren is met mijn loophobby en dus paste de Q-Music Santarun natuurlijk helemaal in mijn straatje! Vorig jaar kwam ik er pas een week van te voren achter dat hij zou worden gelopen en lukte het me niet meer om vrij te krijgen (vrijdagmiddag) maar dit jaar was ik er op voorbereid. Ok, ik zou 's ochtends eerst op kraamvisite gaan bij een collega in Brabant en direct na de santarun zou ik naar een kerstdiner in Waddinxveen moeten maar ik had alles precies getimed en doordat ik bij vrienden in Rotterdam tussendoor kon douchen zou ik nog net op tijd moeten kunnen aanschuiven voor het voorgerecht.

 

Nou vraag je je misschien af wat dat dan is zo'n 'Santarun' en ik kan je dat niet kwalijk nemen. In feite is het gewoon een 5km hardloopwedstrijd in (in dit geval) in Rotterdam. Op zich dus niet zo bijzonder.

Wat het bijzonder maakt is dat je geacht wordt deze 5km af te leggen in een kerstmannenpak! Daar hoef je trouwens niet zelf voor te zorgen maar krijg je bij je inschrijving.

 

En dus stond ik vrijdagmiddag om kwart over vier samen met nog 3000 andere 'kerstmannen' in vol ornaat (broek, jasje, muts en baard) op de Erasmusbrug. Echt een geweldig schouwspel, een brug vol rode Santa's!

Probeer ook maar niet om iemand terug te vinden in die bende want iedereen lijkt op elkaar. Komt nog bij dat een groot deel van de Santa's vooral was afgekomen op het ludieke aspect van deze race en dus waarschijnlijk nog nooit een 5km had gelopen en bovendien vaak al behoorlijk 'in de olie' was en je snapt dat het wat je noemt een uitgelaten chaos was. Een startschot heb ik nooit gehoord, iedereen begon gewoon op een gegeven moment te lopen en vanaf dat moment was het gewoon een half uur lang genieten. Overal zag je het rood van de kerstmannen. Sommige rennend, sommige waggelend (iets te veel gedronken van tevoren), sommige wandelend en sommige al afgeslagen bij de eerste de beste kroeg. Het was echt een grote bende!!

 

Eenmaal bij de finish had ik helaas geen tijd meer om te blijven genieten van de afterparty en dook ik nadat ik mijn medaille (lees kerstbal aan een sleutelkoord) had opgehaald de eerste de beste tram in. Ik had immers een kerstdiner te halen! Dit leverde natuurlijk ook weer de nodige lachsalvo's op van de onwetende trampassagiers die zich waarschijnlijk afvroegen wat die idioot nou weer van plan was in kerstmannenpak met startnummer en kerstbal om haar nek. Enfin, de timing bleek te kloppen en gedouched en omgekleed kwam ik precies op tijd aan bij het kerstdiner. Een zeer geslaagde dag dus!

 

Dat het niet echt een doorsnee wedstrijd was bleek achteraf wel toen ik de uitslag zag. Met mijn belabberde vorm had ik er 33:59 over gedaan. Een tijd waarmee ik normaliter stijf onderaan in het totaalklassement zou moeten staan. Hier was ik echter met mijn 1551ste plaats een respectabele middenmoter. Maarja, ik was dan ook niét dronken, niét op cowboylaarzen (en ja die heb ik echt zien lopen!) en niét compleet ongetraind dus ik had wat streepjes voor op de gemiddelde santa-runner die dag...!

 

 

Ohja, en als je een beetje de sfeer wilt proeven: Go ahead.... !

 

...ik ben die ene in rood

 

Comments (1) :: Permanent Link

17 December 2008 - Mazzelaar

Mijn vader is zo'n mazzelaar, zo iemand die het geluk aan zijn kont heeft hangen. Hij kan in zeven sloten tegelijk lopen en er dan toch nog op de een of andere manier zonder kleerscheuren vanaf komen. Niet dat het geluk nou voor het oprapen ligt maar meer in de zin dat er altijd op de een of andere manier wel weer een oplossing (mazzeltje) komt als hij in de problemen dreigt te raken. In loterijen zal hij bijvoorbeeld nooit de hoofdprijs winnen (alhoewel hij daar wel van droomt, en tja, wie ook niet!) maar hij weet wel altijd zijn eigen geld en vaak zelfs een bescheiden winst te behalen. Ik, daarentegen kan aan honderd loterijen meedoen en gewoon niets winnen. Helaas is dat mazzelen dus niet iets wat ik van hem geërfd heb.

 

Enfin, afgelopen week besloot ik (min of meer tegen beter weten in) mijn geluk eens te proberen op een actie van het plaatselijke winkelcentrum: Doe 5 bonnetjes van 5 verschillende winkeliers uit het winkelcentrum in een envelop met je naam & adres en maak kans op een kar boodschappen twv 100,-.

De bonnetjes waren snel verkregen want ik moest toch boodschappen doen en bij thuiskomst deed ik ze in een envelop. Grappend vroeg ik mijn vader of hij hem niet in de ton kon doen. Met zijn 'lucky touch' kon dat mijn kansen alleen maar ten goede komen, toch......!

 

Nou dat heb ik geweten want drie dagen later krijg ik een telefoontje dat ik dus inderdaad een van de prijswinnaars was!! Heb ik toch ook een keer geluk...!.....of was dit nou inderdaad weer mijn vaders mazzel.....?!?

 

Enfin wat maakt het uit, morgen ga ik het boodschappenpakket halen en dan gaat er natuurlijk ook een deel van naar hem want ondanks dat het een mazzelaar is is hij ook niet bepaald rijk en kan hij zo'n extraatje voor de feestdagen best gebruiken.

Comments (0) :: Permanent Link

2 December 2008 - Van de Drup in de blub...naar de eerste plaats!!

Whoaaahaha......... Dit is echt geweldig!!!!

 

Die modderrun van zondag was de eerste editie van dit evenement en hoe geweldig het evenement zelf ook was, de uitslag die vanavond online kwam slaat werkelijk alles! Wie staat er namelijk als winnaar van de 3km vrouwen?? IK!!!!

Met een tijd van 20:25 zou ik als eerste vrouw over de finish zijn gekomen!!!

 

   

 

Nou weet ik uit zeer betrouwbare bron (lees: mijzelf) dat ik echt niet als eerste vrouw over de finish ben gekomen, en al helemaal niet in een tijd van 20:25. Hoe graag ik ook zou willen: die tijd is niet eens in de buurt van realistisch!

Ik heb niet echt gekeken toen ik over de finish kwam maar volgens mij heb ik er net iets meer dan 31 minuten over gedaan (liep wat vertraging op toen ik eerst mezelf en daarna mijn schoenen nog uit de sloot moet vissen ).

 

Enfin, heb de uitslag uiteraard meteen opgeslagen en uitgeprint want dit is de eerste en meer dan zeker ook de laatste keer dat ik op de eerste plaats kom te staan bij welke loopwedstrijd dan ook en die moet dus in de eregalerij!

 

Fantastisch!!!.....grinnik........mijn week kan niet meer stuk!!

 

Ohja, uiteraard heb ik (nadat ik het bestand had opgeslagen voor het nageslacht) de organisatie een mailtje gestuurd om ze van deze kleine misrekening op de hoogte te stellen. zo eerlijk ben ik dan ook wel weer.

 

 ....grinnik.....Twisted Evil

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

1 December 2008 - Van de Drup in de blub

 

Zoals beloofd:

 

 

Scotch 'springt slootje'

.......en mist!

 

 

Stel je voor: Een door bevroren rijp, wit landschap met op de achtergrond omgeploegde maisakkers, wat bosjes en drassige weilanden. Daarboven een lucht die zwaar is van het vocht en natte sneeuw..... Op de voorgrond een ouderwets dorpscafe in een slaperig Achterhoek's gehucht, een partytent (met live muziek!), een bevroren mobiele sanitaire unit en een paar honderd loop-idioten. kortom: dé ideale omstandigheden voor een 3km 'blubberrun' in november!

 

Het parcours was zwaar. Drassige weilanden, omgeploegde maisakkers waar je geen voet recht voor de ander kon zetten en blubberige bospaadjes. Toch wist ik het tot halverwege verbazingwekkend genoeg nog redelijk droog te houden. Ok, er zaten wat modderspetjes op mijn broekspijpen en mijn sokken waren ook niet echt droog meer maar verder was ik op dat moment nog redelijk schoon. Ik begon me al af te vragen of dat nou was waar ik al die tijd voor in de auto gezeten had toen ik dé sloot in het oog kreeg.....Twisted Evil

Slootje springen is nooit echt mijn ding geweest (is ook niet voor het eerst dat ik er middenin land) en is bovendien iets wat ik al in geen jaren meer had gedaan. Ik had dan ook geen idee hoe ik het beste dit obstakel kon overbruggen. De strategisch aan de andere zijde van de sloot opgestelde fotografe, maakte het er ook niet veel beter op en dus besloot ik maar te gaan voor de meest voor de hand liggende tactiek: "Verstand op nul en gaan met die banaan!"

 

Ik nam een aanloopje, sprong, zwaaide wild met mijn armen in het rond, raakte de overkant, dacht even het gehaald te hebben om vervolgens alsnog met een flinke plons achterwaarts vol in de blub te landen.
Ik was letterlijk met twee benen horizontaal in de oever aan de andere kant geland en zat dus in een onmogelijke positie op mijn kont in de sloot. Mijn benen zo'n 40 cm diep in de oever voor me. Na een hoop gesteuntel en zoeken naar mijn schoenen gauw weer op pad om uiteindelijk druipend, soppend en tot op de draad verzopen over de finish te komen. 

 

De beloning: Een kop snert, een lachsalvo van mijn teamgenoten (die het er trouwens ook niet veel beter vanaf brachten) en een (zeer noodzakelijke) douche in de koude, maar gelukkig ondertussen wel ondooide sanitair unit. Dit alles gevolgd door een middag gezellig nakletsen en nagenieten met mijn mede-blubberaars in de partytent en het dorpscafé.

 

Medeblubberaars van ChatNRun vooraf.....Hoe bedoel je alle neuzen dezelfde kant op!


 

Het was de rit naar "the middle of nowhere" (lees: Linde) helemaal waard.

 

Ach.... en die 'aktie' foto..... Nouja, het is wel een echte 'scotch'-klassieker vind je niet!

 

 

ps. Met dank aan Jannemien voor de geweldige foto!

 

 

Comments (9) :: Permanent Link

25 November 2008 - Modderduiken

Back to my childhood! Ik ga modderduiken!

 

Ja je leest het goed, ik ga me vrijwillig en volledig bij zinnen (nouja,...) dit weekend storten op een 'Blubberrun'. Een hardloopwedstrijd (ookwel cross genoemd) door de drek (lees weilanden & sloten). Niet voor de tijd, nee de enige reden dat ik hieraan meedoe is om eens lekker vies te worden!

 

Ik bedoel, hoe vaak krijg je als volwassene nou de kans om volledig geoorloofd en zonder voor gek verklaard te worden eens helemaal los te gaan in de modder?!?  

Van een kind van 5 vind niemand het raar als die zich eens uitleeft in een plas en onder de modder thuis komt maar ohwee, als een dertigjarige in een plas durft te stampen. Dat is gewoon 'Not done!'.

 

De enige andere sport die ik ken waar een modderbad geoorloofd is, is veldrijden. Maar ik ben nou eenmaal nooit een fietser geweest (volgens mijn moeder fiets ik 'alsof ik op de pot zit'). Dus ik doe het liever te voet. Ik kan niet wachten!

 

En.....jullie ook niet....! Ja, ik ken jullie wel een beetje, dus ik beloof dat als er een mooie foto uitkomt ik deze hier zal plaatsen. Speciaal voor al diegenen onder jullie die eigenlijk ook wel zouden willen maar toch niet durven (zogenaamd omdat het 'not done' is....).

 

 

Comments (5) :: Permanent Link

16 November 2008 - De dood of de Gladiolen!

En het werden niet de gladiolen kan ik je vertellen......

 

Nee, deze editie van de 7-heuvelenrun gaat zeker niet de analen in van de beste races die ik ooit gelopen hebben. Te weinig trainen (lees: "De hele zomer níét"), te veel aangekomen en dus gewoon niet in vorm zijn eisde zijn tol. 1:57:52......slik....... Enfin, vond ik vorig jaar 1:35 al slecht, dit overtrof het dus wel (in negatieve zin). Ik heb zelfs de zeer twijfelachtige eer om bij de laatste 50 lopers van het totaalklassement te zijn geeindigd, en dat in een klassement van zo'n 24500 lopers (!)....zucht......

 

Aan de andere kant ben ik allang blij dat ik hem wel nog heb uitgelopen (op mijn tandvlees) want anders had ik het het komende jaar helemaal geen leven meer gehad. Tja, had ik ook maar niet zo stom moeten zijn om twee collega's uit te dagen! Beide liepen ondanks minieme of zelfs géén training zeer goede tijden van 1:17 en 1:34 (petje af). Ok, met de nodige blaren maar toch.... Voorlopig zat ik er nog in de verste verte niet bij in de buurt.

 

Ach, wel weer een heel gezellige dag gehad en ik weet dus dat ik het nog steeds kan. Gewoon weer wat vaker en langer trainen en dan volgend jaar de revanche! Drie keer is scheepsrecht!

Comments (0) :: Permanent Link

15 November 2008 - Sinterklaas

Voor het eerst in bijna 20 jaar heb ik vanmiddag de Sinterklaasintocht bij gewoond. Niet opzettelijk (ik wist niet eens dat het vandaag was!), maar min of meer toevallig. Tussen duizenden kids en hun ouders stond ik op de kade toen de 'stoomboot uit Spanje' de Dordtse haven binnen kwam varen. Op het dek een wild zwaaiende en springende menigte zwarte pieten en één Sinterklaas met synthetische baard.

 

Ik weet niet wat er gebeurde maar op het moment dat ik het tafereel van die boot, de zwarte pieten en al die kinderen zag, schoten de tranen me in de ogen. Op de een of andere manier was ik hevig geroerd en moest ik heftig slikken om een echte huilbui te voorkomen. Een voor mij staande moeder met twee kinderen die toevallig net omkeek staarde me verbaasd aan maar vroeg gelukkig niets.

 

Alles bij elkaar duurde het maar een paar minuten (ongeveer zo lang als duurde voor de boot om voorbij te varen tot de iets verderop gelegen aanmeerplek) waarna ik me maar gauw uit de voeten maakte.

 

Ik heb nog steeds geen idee wat er nou eigenlijk gebeurde, maar gelukkig klaarde het net zo snel op als het gekomen was. Al snel kon ik dan ook weer vol overgave genieten van de in onvervalst plat Dordts meeblêrende omroeper die, in zijn over-enthousiasme, niet alleen zichzelf maar ook een compleet kinderkoor, een blaaskapel en alle op de kade aanwezige kinderen volledig overstemde met zijn uitvoering van "sinterklaas kapoentje". Drie straten verderop kon ik het nog steeds horen en grinnikend liep ik terug naar de fietsenstalling.

 

December is weer in aantocht

 

Comments (2) :: Permanent Link

10 November 2008 - File-humor

Vuile vrachtwagens hebben kennelijk een onuitstaanbare aantrekkingskracht op sommige mensen. Die zien zo'n grauwe waas als het perfecte medium om er hun boodschappen in te krassen. Uiteraard de gebruikelijke als "Ik was ooit schoon", "als je dit kunt lezen hou je geen afstand" of "pietje loves marietje" maar soms ook wel orgineler.

 

Vanmorgen gezien op de A27: Een grote vrachtwagen met een, duidelijk al wat maanden niet gewassen, witte oplegger. In het grijze vuil op de zijkant van de trailer de tekst gekrast: "Ook leverbaar in wit!".

 

Kijk dat soort humor kan ik dus zeer waarderen!

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

9 November 2008 - Flapuit

Een flapuit, dat ben ik. Regelmatig slinger ik uitspraken de ruimte in waarvan ik me nog tijdens het uitspreken ervan al besef "Dát had ik volgens mij beter niet kunnen zeggen...". Gelukkig zijn ze meestal vooral erg komisch maar het kan soms ook wel erg genant zijn.....

 

Een mooi voorbeeldje van deze week: Tijdens de lunch met (voornamelijk mannelijke) collega's flapte ik er de volgende zin uit toen het over de chocolade verslaving van een van mijn collega's ging: "Ik heb van het weekend zo'n 'chocolate-mask' gezichtsmaskertje geprobeerd.  Het rook zo lekker dat ik me moest bedwingen om mezelf niet af te likken!"

 

Enfin, de verbouwereerde  en proestende  reacties van m'n collega's zeiden genoeg.

 

 

 

Ik moet toch eens leren tot 10 te tellen voor ik weer eens met zo'n geweldige mededeling kom...

 

Comments (2) :: Permanent Link

4 November 2008 - boem!

Ik schreeuw al járen dat ik een slechte chauffeur ben en raak regelmatig paaltjes maar ondertussen was ik wel al bijna 6 jaar schadevrij (kan heel zacht paaltjes raken! ).

 

Tot vandaag dan, en niet eens door mijn eigen schuld!!

 

Zoals, volgens mij half Nederland, stond ik vanmorgen vrolijk in 20km file bij Vianen (een beetje mist en heel Nederland komt spontaan tot stilstand). We hadden al zeker een minuut of 5 geen meter meer bewogen, toen ik opeens de auto voor me in slow mation op me af zag komen. Kennelijk had de bestuurder vergeten zijn voet op de rem te houden en aangezien we op een helling stonden ging de zwaartekracht meespelen......

Heftig claxoneren mocht niet baten en voor ik wist voelde ik hoe de auto met een zachte plof met zijn trekhaak in mijn grill tot stilstand kwam. Gelukkig zachtjes dus maar een klein deukje en twintig minuten formulieren invullen verder, kon ik weer vrolijk aansluiten in de nog steeds gestaag groeiende file.

 

Grhhh......

 

Het allerstomste is nog wel dat ik me, ondanks dat ik hier dus echt niets aan kon doen, me toch op de een of andere manier schuldig voel. Níét tegenover die bestuurder, en ook niet tegenover de leasemaatschappij.... Nee, tegenover mijn auto!

 

"Zijn integriteit is gekrenkt, zijn trots (nouja, grill) gedeukt........MIJN ARME BAKBEESTJE!"

 

Ok, ik zal nog niet zeggen dat hij nu helemaal de plaats van mijn oude vertrouwde koektrommeltje (lees vorige auto) heeft overgenomen....... maar ik kan dus ook niet meer ontkennen dat dat blingbling ding toch wel een plekje in mijn hart heeft veroverd!

Enfin, volgende week maar weer eens door de wasstraat dan. M'n bakbeestje een beetje verwennen met een car-'facial'. Dat heeft hij wel verdiend na vandaag......

 

Comments (0) :: Permanent Link

2 November 2008 - Herfst 2#

Geen storm, geen regen en geen wind........

 

Maar ik geef toe dit was ook wel heel erg mooi zo op de vroege zondagmorgen in de polder!

 

 

 

ps. Als je héél goed kijkt zie je in de verte trouwens nog net de enige andere loper die ik ben tegengekomen vanmorgen. En dat ondanks die mooie vergezichten!

Comments (1) :: Permanent Link

2 November 2008 - Herfst!

Grauw, grijs, bladeren op de grond, koud, regen en wind....... Het is weer Herfst!

 

Herfst is echt mijn jaargetijde. Ik geniet van de wisselende weersomstandigheden en de stormachtige buien. En dus ging ik vanmorgen dan ook fluitend door de miezer regen en tegen de koude wind in op de fiets naar de stad.

Ok, ik heb een auto en de meeste mensen zouden in bovenstaande situatie dus liever niet de fiets hebben gepakt (wat ook wel bleek in de nogal lege fietsenstalling) maar ik wel want het is heerlijk! Lekker  wegkruipen in je gewatteerde winterjas terwijl je opbokst tegen de wind, natte haren van de regen en dan na afloop lekker thuiskomen, je pyama en dikke warme sokken aandoen en met een kopje thee bij de kachel kruipen. Ja, het was echt een topdag vandaag!

 

Morgen mag het van mij ook zo zijn. Ik heb een trainingsloop van zo'n 14km ingepland als grote test voor de 7-heuvelenloop en loop nou eenmaal het beste als de weersomstandigheden slecht zijn. Hoe kouder, natter en winderiger het is hoe beter me afgaat. Allemaal duimen dus voor een slechte dag morgen, hoe slechter hoe beter!

Comments (0) :: Permanent Link

23 October 2008 - Soep met ballen

Ik ben geen keukenprinses. Ik red me prima met potjes, pakjes en blikken maar zodra een recept meer dan vijf ingredienten of bewerkingen kent maak ik er stevast een zooitje van.

 

Af en toe krijg ik het echter op mijn culinaire heupen en kom ik opeens met de vreemdste dingen thuis. Zo heb ik laatst een of andere surinaamse bladgroente gekocht omdat "het er zo heerlijk exotisch uitzag!". Na een week in mijn koelvak was het rijp voor het GFT. Het zag er wel geweldig uit toen ik het kocht maar ik was natuurlijk weer eens vergeten te vragen hoe je het moest bereiden!

 

Een andere recente ingeving was de aanschaf van verse nootmuskaat (zo'n bolletje wat je zelf moet raspen). "Dat zou toch vééél beter moeten smaken dan die voorgeraspte variant in potjes!".

 

Hoogstwaarschijnlijk is dat ook zo maar de soep (uiteraard uit pot) die ik er afgelopen zondag mee op smaak wilde brengen werd er toch echt niet veel beter van, helaas...

Niet dat de nootmuskaat niet goed was! Nee, het lag er meer aan dat ik zo onhandig stond te klunsen met dat raspje dat binnen no time niet éen maar twéé nootmuskaatbolletjes uit mijn handen de soep in floepten. Aangezien die krengen niet blijven drijven en ook nog eens als twee druppels water op de ruim aanwezige soepballetjes leken kon ik ze pas na veel moeite weer opduiken uit de pan. Uiteraard waren ze daarna niet echt meer geschikt voor verder gebruik en konden ze daarna linea recta de prullenbak in.

 

Ik hou het dus maar weer gewoon bij de voorgeraspte variant uit het potje van de supermarkt.....

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

14 October 2008 - jeukende liefde

Ik ben verliefd...... Nee, niet op een leuke knul (I wish!), maar op mijn beddegoed! Van de week schoot ik nl een beetje uit met de wasverzachter (drie keer zoveel als de bedoeling was) en dus verspreidt mijn beddegoed nu een zware, bijna bedwelmende geur van lavendel. Heerlijk! Vindt het nu gewoon een genot om vroeg naar bed te gaan en val er heerlijk ontspannen door in slaap!

 

 

Jammer alleen dat ik vanmorgen op een nogal 'jeukende' manier herinnert werd aan de reden waarom ik normaal niet zo veel wasverzachter gebruik: "Ik ben hartstikke allergies voor al die chemische wasmiddelen!"

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

12 October 2008 - Uitdaging.....

Vandaag een 5km wedstrijd gelopen in Dordrecht. Tenminste..... dat dacht ik! Achteraf blijkt iemand zo slim te zijn geweest het parcours verkeerd te hebben uitgezet waardoor de afstand veel langer was. Nou zul je denken "wat maakt dat nou uit?" Maar geloof me, als je toch al niet zo fit bent dan is 5km al behoorlijk zwaar, elke extra meter is dan echt loodzwaar.

 

Ik begreep ook al niet waarom ik zo'n slechte tijd had want zoveel slechter had ik nou ook weer niet gelopen maar we kregen pas te horen dat we verder hadden gelopen nadat ik de finish gepasseerd was. Hoever ik nu precies gelopen heb weet ik trouwens nog steeds niet exact. Enfin, wel weer lekker gelopen en daar gaat het om!

 

Ik heb echter wel een probleem. En niet zo'n kleintje ook......!

Een paar maanden geleden (toen ik nog fit was en een stuk lichter) heb ik namelijk in mijn overmoed twee collega's uitgedaagd om in November de 7-heuvelenloop te lopen. Beide hadden ooit de NY marathon gelopen maar liepen verder al een tijdje niet meer. Ik heb geen enkele illusie dat ik ze er uit kan lopen als ze in vorm zijn maar omdat ze beide al een tijd niet meer gelopen hadden en dus ook niet bepaald in topvorm waren zag ik mezelf ook niet helemaal als kansloos.

 

Tja......., en toen kwamen de 'magere maanden' en was mijn 'vorm' opeens ook weg en nu zit ik dus behoorlijk met die uitdaging in mijn maag. Want om heel eerlijk te zijn zie ik mezelf nog geen 15km lopen over een maand. Laat staan in een heuvelachtig parcours! Dat wordt dus even heel hard trainen en volop lijnen de komende maand want anders ga ik natuurlijk wel af als een gieter.....

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

1 October 2008 - Libelle momentje

Thuis hadden we vroeger geen tijdschriften (te duur) en als er al tijdschriften waren dan was het meestal de Opzij (mijn moeder ging door een feministische fase). Nu is er niets mis met de Opzij maar echt ontspannende lectuur vind ik het nou ook weer niet.

 

Mijn oma woonde vlak bij mijn middelbare school en als ik eens een vrij roosteruur had dan ging ik meestal naar haar toe. Lekker een uurtje ontspannen met opgetrokken benen in een luie stoel, een kopje thee met een stukje chocola (oma's kunnen je zo lekker verwennen) én met een flinke stapel oude Libelle's. Van die onbenullige artikelen waarbij je niet echt hoefde na te denken, ingezonden brieven en oproepen voor borduurpatronen en poezenkaartjes.

Even geen stress, geen verwachtingen, geen huiswerk en geen verplichtingen.

 

Volgens mij wordt het weer hoog tijd voor wat Libelle momentjes......

 

Comments (0) :: Permanent Link

27 August 2008 - Komkommertijd

Het is zomer. Niet dat daar qua weer veel van te merken is maar wel aan het nieuws, beter gezegd: Aan het ontbreken van nieuws! 

 

Op de oorlog in Georgië en een idioot strak geregiseerde Democratische conventie in de USA na is er namelijk weinig nieuws. En aangezien een oorlog, waarin niet veel gebeurd (alle partijen hebben zich ingegraven), en een conventie waarop alles van te voren al vastligt, weinig interessant materiaal opleveren wordt elk nieuwsfeitje door de wanhopig naar nieuws zoekende journalisten groots opgeblazen.

 

Het eerste wat ik vanmorgen dan ook te horen kreeg toen mijn radiowekker aansprong was: "In Leiden bloeit de Penisplant!". Na deze enthousiaste maar nietszeggende mededeling door de nieuwslezer volgde een uitgebreide verslag van wat dat dan wel is. "Een erg grote, onooglijk uitziende en stinkende plant (amorphophallus titanum) die maximaal een keer in zijn ca. 8-jarige leventje tot bloei komt en dat vervolgens zo heftig doet dat hij er na twee dagen ook meteen het loodje maar bij neerlegt." (vrij samengevat)

 

 Ok, dat weten we dan ook weer.....

 

Maar kennelijk was dat niet genoeg en dus kreeg ik nog voor ik op mijn werk aankwam nog zeker 4 enthousiaste verslagen van dit heugelijke feit via de autoradio. Met als triest gevolg dat ik nu meer van deze plant weet dan ik ooit had willen weten.

 

Zucht.....ik bedoel "come on!" dit is toch geen serieus nieuws?!?  Zelfs in komkommertijd kun je dit toch niet menen?!?!

 

Enfin, voor een ding heb ik wel respect. En dat is voor de timing van deze plant. 

Want als je enige doel in het leven (als plant) is om jezelf 8 jaar lang voor te bereiden op die ene manifestatie van twee dagen dan zou ik daar ook aandacht voor willen!

En laten we eerlijk zijn, dat is goed gelukt: Menig pornoster zal vandaag jaloers gekeken hebben naar alle aandacht die deze 'super- Erectie' van de gerenomeerde Nederlandse pers kreeg!

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

16 August 2008 - actieve slaper

Ik ben een levendige dromer..... Altijd al geweest en dat zal ook altijd wel zo blijven. Zoals iedereen verwerk ik in mijn slaap de dingen die me overdag overkomen. Alleen ik doe het in een nogal levendige vorm! Zo levendig dat ik soms wakker wordt met blauwe plekken of 's ochtends dingen (die ik in mijn slaap verplaatst heb) kwijt ben.  

 

Het is dan ook maar goed dat er op het moment geen "Mr Scotch" in mijn leven is want die zou afgelopen week een zware dobber hebben gehad. Na een zeer intensief weekendje Afrikaanse dans op Schiermonnikoog en een paar dagen Olympisch Judo toernooi op TV beleef ik namelijk de hele week al zeer heftige nachten.

 

Alleen dan niet van het soort die een eventuele Mr Scotch leuk zou vinden

 

Comments (1) :: Permanent Link

2 August 2008 - 1 - 2 - 3 - 48 - 111 - 5 - 12 - 110?

Ik woon in een pas opgeleverd nieuwbouwproject dat is opgezet als een soort 'kasteel'. Een vierkante hof van zo'n 110 woningen met op iedere hoek een toren en in het midden nog twee losse rijtjes huizen en een groot grasveld. Erg leuk wonen en doordat we allemaal de tuin aan de binnenkant hebben ook erg gezellig!

 

De huisnummering is echter op zijn minst gezet onlogisch. Nou is dat in deze stad eerder regel dan uitzondering dus helemaal onverwachts is dat nou ook weer niet maar toch....

Het project is een voorzetting van een bestaande straat waar maar aan een kant huizen lagen. De even nummers beginnen dus veel lager dan de oneven nummers. Vervolgens is het vierkant project met feitelijk 4 straten die echter allemaal dezelfde naam als de straat waaraan het project ligt hebben. Zo zit huisnummer 111 recht tegenover nummer 48 en hebben de achterburen van nummer 48 weer nummers in de 100 (logisch hè!). Daarnaast zitten bij alle huizen de voordeuren (en dus de huisnummers) aan de binnenkant maar dat geldt dan weer  niet voor de woningen in de torens, daar zitten ze namelijk aan de buitenkant waardoor het lijkt alsof er in elke hoek van het project een aantal nummers ontbreken.

 

Enfin, heerlijk verwarrend voor bezoekers en bezorgers en op sommige momenten ook erg komisch. Zeker als er weer zo'n verdwaalde pizzakoerier vier keer in de rondte scheurt met in zijn ogen een wanhopige blik van: "10 - 12 - 81 - 40 - 101 - 52 - 48 - 97 maar waar ligt 111??"

 

Comments (0) :: Permanent Link

29 July 2008 - verstopping

 

zoals jullie wel gemerkt zullen hebben zit ik literair gesproken een beetje 'verstopt' (writers block?). Het wil niet zo lukken met het schrijven en dus blijft het hier angstvallig stil. Ik baal daar zelf behoorlijk van maar enfin, er zijn geen pilletjes voor en dus is het even niet anders .

 

Naast de 'literaire' verstopping leed ik echter de afgelopen dagen ook aan de fysiek variant. Het begon ergens vorige week en met elke dag die voorbij ging raakte mijn darmen voller, groeide mijn middel en daalde mijn humeur tot een vriespunt.

Het hete weer hielp ook niet mee waardoor ik ook nog eens vocht ging vasthouden en dus voelde ik me een soort ballon die op ontploffen stond. Broeken die normaliter ruim zitten, zaten opeens strak en niets leek meer te passen. Ik voelde me dik, sjacherijnig, moe en totaal onsportief. Dat zorgde voor een mooie vicieuze cirkel want doordat ik me zo dik en onsportief voelde had ik geen zin in de looptrainingen en liet ik de ene na de andere training schieten, daardoor raakte ik nog dikker en verstopter, en..... enfin, je snapt het wel....  

 

Natuurlijk wist ik wat ik moest doen ("Van mijn luie krent komen en mijn loopschoenen aan doen want lopen werkt bij mij gegarandeerd laxerend !!!") maar het ook écht doen bleek iets onoverkomelijks..... De verstopping werd er ondertussen echter ook niet beter op en dus besloot ik vanavond dan toch eindelijk dat het er maar van moest komen. Snel trok ik (voor ik me zou bedenken!) mijn sportkleren en loopschoenen aan en trok ik de deur achter me in het slot.

 

"Een kort rondje van een half uur", besloot ik. Baat het niet dan schaadt het ook niet en als het wel zou helpen (wat ik vurig hoopte!) dan zou een half uur precies genoeg moeten zijn om nog op tijd het toilet te halen.

 

Negen minuten en drieenveertig seconden

 

Zo lang duurde het voordat ik met samengeknepen billen het eerste het beste bosje in kon duiken (wat nou toilet halen!). HALELUJA!

 

enfin, ik zal jullie de details besparen maar de rest van dat rondje liep ik op vleugels alsof ik tien kilo lichter was (wat voor mijn gevoel niet veel scheelde). Ik heb dat rondje, zelfs ondanks de toilet- nee, bosjes-break van ettelijke minuten , nog nooit zo snel gelopen!

 

Ik kan dus met recht stellen dat lopen voor mij nog steeds met recht het nummer 1 laxatiemiddel is. .....En, zo deze blog teruglezend misschien wel voor meer dan alleen 'fysieke' verstoppingen!

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

5 July 2008 - Struisvogelpolitiek

Ohhh... wat heerlijk herkenbaar! :

 

"The ostrich that buries it's head in the sand has a bigger problem then limited vision; its rear end is an enormous target." 

 

Maverick, by Ricardo Semler  (pag 98)

 

Comments (0) :: Permanent Link

2 July 2008 - feeling hot, hot, hot.....

Ja, ja het is weer eens hollen of stilstaan. Zo is het koud en zo is het tropisch. Enfin, je hoort mij niet klagen want ik vind dat zonnetje heerlijk! En een verfrissend buitje op zijn tijd is dan ook nooit weg. Van lopen komt het alleen niet zo veel (ik weet het, ik ben zwak). Maar ja, het is ook zo benauwd!!

 

Wel vanavond voor het eerst in mijn tuin gewerkt. Dat werd ook wel tijd ook want de zandbak veranderde langzamerhand in een papaverveldje (klaprozen)  Het zag er wel mooi uit maar ik wil natuurlijk niet beticht worden van het telen van illegale substanties!

 

Nu heb ik dus weer een kale zandbak voor de deur (leuk zo'n nieuwbouw woning). Ik was bezig met een hovenier die het voor een schappelijk prijsje zou bestraten maar die laat het continue afweten dus dat heb maar een beetje opgegeven. Ik ben bang dat het toch echt zelf graven en sjouwen wordt (zucht). Van het weekend dus maar eens op jacht naar stenen en eens met mijn pa bepraten hoe we dit nou weer gaan aanpakken. Ik wil natuurlijk nog wel iets van deze mooie zomer in mijn tuin kunnen genieten! Lekker barbeknoeien!

Comments (1) :: Permanent Link

22 June 2008 - Oranje

Ze liggen er uit!!!

 

 

Nou zul je denken "nooit geweten dat jij zo'n voetbalfan was?!?" en dat klopt ook wel. Dat ben ik ook helemaal niet. Nee, ik ben zelfs het prototype van een voetbal-nitwit. Tot voor dit kampioenschap had ik een Arjan Robben of Raphael van der Vaart op straat niet eens herkend! Waar ik echter wel fan van ben is van alle commotie en oranje gekte er omheen. Vlaggetjes, brulshirts, oranje pruiken, trommelhoeden en massa's mensen die allemaal zo gek zijn om er mee de straat op te gaan. Oranje verbroederd en dat vind ik dus echt geweldig!

 

Maar helaas zit het er dus weer op. Ondanks alle verwachtingen liggen ze er in de kwartfinale al uit. Het ergste van alles: "Nog wel uitgeschakeld door een Nederlandse coach ook!". Enfin, die wordt in de volgende ronde ook wel uitgeschakeld want hij weet dan wel elk voetbal-NoNo-land tot de halve finale te brengen. Er voorbij is hem volgens mij nog niet gelukt!

 

(schrale troost )

 

Comments (0) :: Permanent Link

12 June 2008 - Impuls aankoop

Op de een of andere manier kan ik, na een middagje winkelen, soms echt met de vreemdste zaken thuiskomen. Wat dat betreft ben ik echt het prototype van de 'impuls-koper'. Een gewillig doelwit voor slime marketing jongens.

Niet voor niets doe ik tegenwoordig al mijn boodschappen al aan de hand van een boodschappenlijstje maar zelfs dan kan ik me af en toe gewoon niet bedwingen. Onder het mom van: "je weet maar nooit of het nog eens van pas komt!" kom ik soms echt met de vreemdste dingen thuis. Soms blijkt zoiets dan ook wel handig maar meestal ook niet  met als gevolg dat het in een kast terechtkomt en lekker verstoft tot het bij de eerstvolgende grote schoonmaak de prullenbak in verdwijnt.

 

Enfin, ik heb mijn zaakjes verder goed geregeld en zolang het geen excessieve vormen aanneemt vind ik dat het wel moet kunnen, dus stoor ik me er niet aan. De laatste aankoop is echter wel een klassieker. zelfs voor mijn doen!

 

In een vlaag van totale verstandsverbijstering heb ik namelijk drie gieters gekocht. "Heb ik die nodig??" Nee, ik heb maar drie plantjes die ik zowiezo altijd vergeet water te geven, en daarvoor heb ik al twee gieters. "Waarom dan wel?!!?......."

 

Nouja, ......ehhh.....geen idee........!, Omdat ze zo grappig waren!

 

('vliegend varken' een van de drie gieters)


Pas thuis bedacht ik me dat ze

a). geen functie hebben (heb immers al meer dan genoeg gieters) en

b). ze in mijn interieur ook totaal niet paste (redelijk strak en minimalistisch).

 

Enfin, voorlopig gluren ze (tot groot vermaak van de buurkinderen) vrolijk naar buiten vanaf de vensterbank van mijn schuur maar dit is wel duidelijk zo'n aankoop die de eerstvolgende grote schoonmaak niet gaat overleven ben ik bang!

 

Mocht er dus nog iemand gieters nodig hebben....?

Comments (3) :: Permanent Link

5 June 2008 - Geluk

Ken je dat? Dat je ergens om moet lachen en dan vervolgens zo happy bent over het feit dat je 'happy' bent dat je vervolgens moet lachen om je eigen lach?? (verwarrend hè). 

 

Vandaag heb ik zo'n dag. Zit 'Nottinghill' (de film) te kijken en heb er echt plezier in, en dan vooral om mijn eigen reactie. Ik bedoel, ik zie hem nu toch al zeker voor de 10e keer en hij blijft leuk.

 

Soms heb je maar weinig nodig om lol in je leven te hebben!

 

Comments (1) :: Permanent Link

2 June 2008 - Kom op met die bui!

Ik weet het, hier ga ik spijt van krijgen maar......

 

IK WIL EEN BUI!!!

 

De hele avond dreigt hij al en is het vreselijk plakkerig warm. Op wat verdwaalde druppeltjes en wat gerommel in de verte na bleef het echter droog en dreven de buien gewoon voorbij. Normaal prima, maar nu dus even niet want het is echt niet te harden zo warm en plakkerig en daar kan ik héél slecht tegen! Zeker als ik me al sinds vanmiddag loop te verheugen op die bui.

 

Niets loopt namelijk zo lekker als in de stromende regen. Geef mij maar een fikse storm tijdens de looptraining en dan geniet ik echt volop. Iets om je in vast te bijten!

 

Enfin, ik verwacht dat hij hier pas heel laat gaat vallen en zo lang wil ik niet wachten en dus duik ik zo dadelijk maar even onder mijn eigen 'plaatselijke' stortbui (douche) om dan lekker mijn bedje in te kruipen want zwaar was de looptraining wel vanavond door die warmte!

 

 

aanvulling: Uiteraard barstte de bui alsnog los nadat ik gedoucht en wel in bed lag. Wel nog een hele tijd met de gordijnen open liggen genieten van de prachtige lichtshow (onweer)!

Comments (1) :: Permanent Link

30 May 2008 - Pulletjes

Vanmorgen zag ik tijdens mijn looprondje piepkleine pulletjes (kuikentjes) dobberen in een vijvertje waar ik langsliep. Veel ouder dan een dag zullen ze niet geweest zijn. Zwarte pluizenbolletjes met een knalrood snaveltje. Ik was echt helemaal verliefd!  

 

Ik mag dan midden in een stad wonen in een van de drukstbevolkte gebieden ter wereld op dit soort momenten, als de zon net opkomt, de natuur volop in bloei staat en het gemeentegras nog niet gemaaid is kan ik echt genieten van de natuur!

 

Comments (0) :: Permanent Link

26 May 2008 - TomTom

Van de week moest ik naar Venlo. Een pokke-eind hier vandaan en volkomen buiten mijn toch al niet bijster beste topografische kader.

Zo dacht ik tot vorig jaar dat Nijmegen tegen de Belgische grens aanlag en had ik tot dit weekend ("ja, ik had het gelukkig voor de zekerheid maar even opgezocht") durven zweren dat Venlo vlak bij Maastricht lag......

 

En dus vertrouwde ik op mijn TomTom..... nou ja, dat had ik moeten doen maar mijn automatische piloot is zo sterk dat ik al na 5 minuten verkeerd reed. In plaats van de A16 richting zuiden, reed ik, tegen de aanwijzingen van de TomTom in, de A16 richting noorden op (puur uit gewoonte). Enfin, na een omrit van zo'n 6 km was ik weer terug bij af en konden we eindelijk richting Venlo. De rest van de rit was ik gelukkig wel zo slim om ook echt naar de TomTom te luisteren en vond ik mijn bestemming verder zonder problemen.

 

Tot ik terug moest.

 

Ik heb nog een vrij oude versie van de TomTom en de A73  bij Venlo stond er nog niet in en dus moest ik me de eerste kilometers redden met de borden langs de kant. Simpel zou je denken, "volg gewoon de borden Eindhoven, daar ben je op de heenweg immers ook langs gekomen!"...... Ahum, juist ja, de eerste de beste afslag reed ik dus weer verkeerd , dit keer voor een korte omrit van bijna 12 km (de eerstvolgende afslag was pas 6 km verderop!).

 

Ik vraag me wel eens af hoe ik me in het verkeer zou moeten redden zonder TomTom. Ik bedoel: Als ik op één dag al bijna 18km verkeerd weet te rijden mét TomTom dan moet ik er toch niet aan denken hoe lang ik nodig zou hebben om ergens aan te komen zónder!  

Comments (2) :: Permanent Link

23 May 2008 - Oh what a world

Ik ben niet echt een muziekliefhebber. Meestal heb ik er gewoon de rust en het geduld niet voor om er voor te gaan zitten en dus luister ik maar weinig naar muziek.

 

Maar soms hoor ik een nummer dat me meteen grijpt en dat precies die snaar bij me weet te raken, en als dat zo is dan kan ik er volkomen in opgaan.  Zo hoorde ik laatst het nummer "Oh what a world" van "Rufus Wainwright". Ok, weird name en ook wel een beetje een weird person...... En ja, je moet er van houden maar ik vind dit dus helemaal geweldig.

Zeker als op een gegeven moment een compleet orkest een overture inzet en er doorheen begint te spelen.......

 

En dus heb ik meteen de CD bestelt. Vorige week kwam hij binnen. De hele terugweg van mijn werk naar huis heb ik dit ene nummer gedraaid. Volume voluit en uit volle borst meeblêrend (als iets anders kan ik niet omschrijven). Iedere keer als het nummer was afgelopen drukte ik de Return knop in, op zo'n moment draai ik zo'n nummer werkelijk grijs......

Schor en met een doordringende zoemtoon in mijn oren (mijn auto bevat een uitstekende geluidsinstallatie ) kwam ik thuis aan. 

 

Het is en blijft de beste vorm van stress-release die ik ken In 30 minuten kan ik zo alle stress en onrust van me afzingen en kan ik de hele wereld weer aan want:

 

"Oh what a world it seems we life in!"

 

 

ps. Terwijl ik dit schrijf draait op de achtergrond de muziek ook weer voluit mee (voor de 10e keer vanavond). Mijn buren zullen wel blij met me zijn

 

Comments (0) :: Permanent Link

19 May 2008 - die jeugd van tegenwoordig

Leeftijd en ik zijn twee dingen die niet goed samen gaan. Niet alleen schat ik de leeftijd van anderen vrijwel altijd verkeerd (en geloof me, dat levert dus wel eens héle genante situaties op ) ook mijn eigen leeftijd schijn ik maar niet te willen accepteren. Zo zie ik mezelf nog steeds niet als 'dertiger', wat ik met mijn 32 helaas toch echt wel ben. 

 

Zo werd ik vorige week werd ik weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik besloot nog even snel een kledingwinkel in te duiken op zoek naar een zomer rok. Na drie stappen de winkel te zijn ingelopen had ik al wel door dat ik toch echt een beetje te oud was voor de kledingstijl die er hing. Ook de nogal spottende blik van de jonge verkoopster (ze zal hooguit 17 geweest zijn!) vertelde me al genoeg. Direct afdruipen en de winkel weer uitlopen was echter mijn eer te na en dus snuffelde ik, tegen beter weten in, maar wat rond in de kledingrekken met veel te korte rokjes en niets onthullende naveltruitjes.

 

Uiteindelijk vond ik een halflange zomerrok met bovenaan een gerimpelde stretch band die me wel leuk leek en dus dook ik een kleedkamer in. De rok paste wel maar ik vond het model een beetje vreemd en er zaten wat veel van die dunne bandjes aan waarmee ze hem op een hangertje hadden gehangen. "Enfin, dat zal er wel bij horen tegenwoordig". Even keek ik om me heen of ik de verkoopster zag om advies aan te vragen maar ze was net bezig met een andere klant en ik had haast dus besloot ik het maar gewoon te doen. "Die bandjes knip ik er wel af als ik thuis ben" dacht ik nog....

 

Eenmaal thuis paste ik hem nogmaals aan en eigenlijk had ik er meteen spijt van. Het model liep niet helemaal recht en die rare bandjes....ze zaten zelfs vast met knoopjes? Knoopjes??? Ok, juist ja. Wat ik had aangezien voor een halflange rok bleek een kort zomerjurkje te zijn. Het rimpelstuk wat ik voor stretchband had aangezien was feitelijk het topje en de bandjes die ik al bijna had afgeknipt waren gewoon schouderbandjes. ahum...

 

Enfin, ik hoef jullie natuurlijk niet uit te leggen dat ik me op dat moment even héél erg 'bejaard' voelde.....

 

....... en maar wat blij was dat ik die jonge verkoopster met d'r spottende blik uiteindelijk niet meer om advies had gevraagd!

 

Comments (5) :: Permanent Link

19 May 2008 - What happens in Berlin, stays in Berlin!

Helaas jongens! Ondanks dat ik genoeg inspiratie heb opgedaan (en genoeg onvergetelijke blunders heb begaan) om een half jaar blogs mee te vullen, ga ik niét schrijven over het zeer geslaagde en uitermate gezellige  tripje naar Berlijn met mijn werk van afgelopen weekend.

 

Dit keer ga ik me (al zal het moeite kosten) inhouden en me volledig houden aan het credo van een van mijn collega's; "What happens in Berlin, stays in Berlin!"

 

 

Niet in de laatste plaats omdat ik daar zelf (juist vanwege die onvergetelijke blunders) nog wel het meeste baat bij zou hebben......
 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

15 May 2008 - opkikker

Ok, ik geef het toe. Het gaat slecht met mijn lijn. Drukte, stress en een onverklaarbare trek in chocola  hebben er voor gezorgd dat ik een griezelige (bijna) 10 kilo ben aangekomen . En dat merk ik goed...... Kleren passen niet meer, sporten gaat moeizamer en ik irriteer me aan mijn eigen spiegelbeeld.......en dus worstel ik me in allerlei bochten om het er weer af te krijgen. Tot nu toe helaas met weinig effect. En dus voel ik me er nog rotter door en daardoor ga ik weer meer eten, waardoor...... enfin, ik hoef jullie het principe van de vicieuze cirkel waarschijnlijk niet uit te leggen.

 

Te midden van al het geworstel kreeg ik vanavond een klein duwtje in de rug. Een kennis die ik al langere tijd niet had gezien maakte, toen ik bekende zo te zijn aangekomen, de opmerking: "Ik vind dit je veel beter staan dan toen je zo dun was, je ziet er nu veel gezonder en stralender uit!" Enfin, tuurlijk snap ik dat hij gewoon lief wilde zijn maar het was eigenlijk net wat ik nodig had. Dus vanaf morgen gaan we er weer keihard tegenaan om die overtollige kilotjes kwijt te raken!!!

 

Naja, vanaf maandag dan want morgen ga ik eerst een weekendje naar Berlijn!

 

Comments (1) :: Permanent Link

9 May 2008 - "Als u begrijpt wat ik bedoel"

Olivier B Bommel strips..... ik heb ze dus nooit begrepen. Als kind al vond ik ze maar wereldvreemd en alles behalve komisch. Wat ik ook altijd raar vond was zijn eeuwige maatje Tom Poes. Het gaat hier om een witte kater.... Namen als Tom Kater of Tom Kat zouden dan ook logische namen zijn geweest voor deze stripfiguur. Maar nee, hij heet dus 'Tom Poes'.

'Poes' associeer ik met een vrouwelijke kat ("ok, óf een niet nader te benoemen vrouwelijk lichaamsdeel") maar zeker niet met een kater. We hebben dus een bekakte beer en een kat met een opgelegde gendercrisis in een soort wonderwereld waar niets normaal is. "Als u begrijpt wat ik bedoel"..... Nou ik niet dus.

 

Enfin, ik was jong en dus ging ik er maar van uit dat ik de lol er van niet zag omdat ik er gewoon nog te jong voor was. Dat dat nou 'volwassenen humor' was.

 

De laatste tijd wordt ik weer regelmatig met Bommel geconfronteerd. Voor het slapen gaan luister ik altijd naar radio 1. Meestal ben ik dan wel ver voor 00:00 in dromenland maar de laatste tijd heb ik wat moeite met inslapen  en dus wordt ik nu geconfronteerd met een nieuwe variant van Bommel: Het Bommel radiohoorspel. Elke nacht tussen 00:45 en 01:00 wordt er een aflevering van een Olivier B Bommel verhaal vertelt.

 

Benieuwd of ik nu 'volwassen' genoeg ben om ze te snappen heb ik er de afgelopen weken een aantal geluisterd. De afleveringen waarin ik viel gingen over "Heer Bommel en de Pronen", wezentjes die Nadoen en Napraten........

 

Ik heb het echt geprobeerd maar ik snap de humor of achterliggende bedoeling er dus nog steeds niet van 

 

....... EN DAT IRRITEERT MIJ MATELOOS ........ "als u begrijpt wat ik bedoel!"

 

Comments (1) :: Permanent Link

2 May 2008 - queensday

Ok, ik ben geen feestbeest. Nooit geweest en ik zal het ook nooit worden ook. Héél af en toe gaan de remmen wel eens los maar verder ben ik eigenlijk een heel lief, braaf en degelijk typetje.

 

Tot ik dus een paar drankjes op heb....... Dan komt er opeens een totaal andere Scotch te voorschijn. Allereerst vergeet ik namen en begin ik zelfs mijn beste vrienden door elkaar te halen. Vervolgens ga ik 'babbelen'. Ofwel, alle genante details delen, over alle genante situaties, waarin ik ooit beland ben en waarvan ik gezworen had ze nóóit met iemand te delen .......  En als laatste wordt ik adrem.

Ik, die normaliter totaal dichtsla bij elke gevatte opmerking wordt na een paar drankjes opeens zelf de uitdeler.

 

Afgelopen woensdag was dus zo'n 'remmen los' moment, Koninginnedag. Zo'n dag die ik normaliter het liefst doorbreng ver van al het oranjegedoe (ben niet zo'n hossende oranjefreak) maar die we nu met wat vrienden zouden doorbrengen in Dordrecht. Nou ken ik Dordt al wat langer en had ik dus niet echt bijster hoge verwachtingen van de 'feestsfeer' maar zelfs die bleken nog optimistisch en dus zaten we al binnen een half uur aan het bier ("ja, je moet toch wat?!?"). Dat hielp en het werd al snel gezellig......., erg gezellig zelfs ("en dat in Dordt!").

 

Misschien zelfs wel iets té gezellig.....

 

Laten we het zo stellen; In het gezelschap van 6 gay vrienden was ik, ......(normaliter het lieve brave meisje)........ na een paar biertjes volgens mij de onbetwiste 'valse nicht'.

 

.....voor mij dus maar even geen alcohol over twee weken tijdens het bedrijfsuitje....

Comments (0) :: Permanent Link

21 April 2008 - Talent

Vorige week vrijdag had ik zo'n 'buis' avond. Niets te doen en lekker met een bak japanse nootjes (nee, chips zijn echt uit den boze..) voor de buis. Zoals gebruikelijk was er weer eens geen klap op de tv  en dus kwam ik uit bij "Holland got talent" (of iets dergelijks). Een soort talentenjacht voor majorettes, buikdansers, acrobaten, valse zangers, slechte acteurs en andere bizarre acts.

 

Een hoop verschillends met maar één kenmerkende overeenkomst: Het had vrijwel allemaal NIETS met 'talent' te maken!

Wel een hoop branie en zelfoverschatting maar echt bijster weinig talent.....

 

Met groeiende verbazing zat ik dan ook te kijken naar de verzameling stumpers die, in rare apepakjes, de meest stompzinnige acts opvoerde. Naarmate de avond vorderde werd het ook steeds slechter leek het wel. Gierend van de lach heb ik er naar zitten kijken. Met name bij de paaldansende mevrouw met nèt iets te veel buik en nèt iets te weinig kleren die bovendien de gratie van een houten plank had, hield ik het bijna niet droog.

 

Toch ben ik eerlijk gezegd blij dat we al die Idols zooi en aanverwante spin-off's nu pas hebben want toen ik een jaar of 14 à 15 was was ik precies zo. Zo onzeker als maar kan maar heilig overtuigd van mijn eigen kunnen.

 

Maar goed dus dat we dat toen niet hadden want ik zou duidelijk in de categorie 'om van in je broek te plassen' zijn gevallen!

 

Comments (1) :: Permanent Link

13 April 2008 - Rotterdam 2#

En dan is het 13 april 2008 en dan sta je opeens voor de tweede keer in je leven aan de start van die ene wedstrijd, die zo veel voor je betekent en waarvan je nooit had gedacht hem ooit te kunnen lopen..... Rotterdam.

 

Het was het zien van een uitzending over de Rotterdam Marathon die me er in 2006 toe bracht om mijn leven om te gooien. Na een jaar lang lijnen en sporten was 2007 het jaar waarin ik het waar maakte en 45 Kilo lichter en in een euforische stemming op de Coolsingel finishde. Die dag was alles totaal 'over the top'. De zenuwen gierde door mijn lijf en ik was er allesbehalve zeker van dat ik het zou halen. Maar ik haalde het, en daarmee was het zo'n gigantische mijlpaal in mijn leven.

 

Dit keer was het anders. De zenuwen van vorig jaar waren er niet maar toch had ik wel wat kriebels toen ik de start passeerde.... In 2007 toonde ik aan dat het me was gelukt om 45 kilo af te vallen en te gaan sporten, deelname in 2008 zou het bewijs zijn dat ik het ook echt kon volhouden!

 

Dat, zo merk ik, is namelijk in sommige opzichten nog moeilijker dan het afvallen zelf Het is zo gemakkelijk om terug te vallen in ouden gewoontes. Te snoepen of trainingen over te slaan omdat je geen zin hebt.... Het is nog elke dag een strijd en gemakkelijk is hij niet. Daarom was vandaag ook eigenlijk best bijzonder. Ik werd er even aan herinnerd wat ik allemaal had bereikt en waartoe ik feitelijk in staat ben.......

 

Ook met mijn tijd van 1:05:01 ben ik hartstikke tevreden. Na een winter waarin ik nauwelijks getraind heb had ik geen idee wat ik kon en dit had ik zeker niet verwacht. Feitelijk is het maar anderhalve minuut langzamer dan mijn PR op de 10km!

 

Ik merk dan ook dat vandaag weer de nodige kriebeltjes bij mij heeft losgemaakt. Het wordt weer tijd voor een volgende stap.

 

Wie weet: Rotterdam 2009 ....... een marathon???

 

Comments (9) :: Permanent Link

10 April 2008 - Yuppie oorbel

 

Ik heb een kennis die dag en nacht zijn bluetooth headset draagt. Alsof het een modeaccessoire is draagt hij het ding de hele dag. Dat levert regelmatig komische situaties op omdat daardoor niet altijd meteen duidelijk is of hij nu zit te bellen of het tegen jou heeft. Om het nog verwarrender te maken heeft hij ook nog de komische (en helaas ook herkenbare!) gewoonte om regelmatig tegen zijn beeldscherm te praten dus je kunt je je de algemene verwarring die soms ontstaat voorstellen. Ik deed er altijd een beetje gekscherend over want ik vond het vreselijk yupperig zo’n ding. “Dat zou ik nou nóóít doen?!?”

 

Nou….wel dus….

Anderhalve week geleden kreeg ik ook een bluetooth headset en sindsdien moet ik tot mijn schaamte bekennen dat ik onafscheidelijk ben met het ding. Ik doe het ’s ochtends in mijn oor en als ik thuiskom doe ik hem pas weer af. Regelmatig krijg ik verbaasde blikken van mensen die zich afvragen of ik het nu wel of niet tegen hen praat, als ik zit te bellen en ik zie ze dan bijna denken “wat een yup” (ahum, hoe bedoel je herkenbaar ). Wat het er ook niet bepaald beter op maakt is dat mijn lange haar het ding enigszins camoufleert waardoor de verwarring vaak compleet is “Heeft ze het nou tegen mij??”.

 

Enfin, ik ben dus weer een stapje yupperiger geworden. En voor diegene die vroeg of ik te tegenwoordig te yupperig was om te schrijven?……Tja, misschien heb je wel gelijk want terwijl ik dit zit te tikken zit ik met mijn headset op te wachten op een telefoontje

 

Comments (1) :: Permanent Link

28 March 2008 - "Een momentje hoor, even mijn telefoon opvissen!"

Van de week was ik weer bij mijn oude werkgever en ijdel als ik ben had ik een rok aangedaan. Leuk, maar rokken hebben één nadeel, ze hebben meestal geen zakken en dus kon ik nergens mijn telefoon kwijt. Aangezien ik toch bereikbaar wilde blijven had ik hem daarom maar tussen de band van mijn panty gestopt. "Geen probleem!, daar zat hij goed", dacht ik......

 

Op een gegeven moment moest ik echter even naar de andere kant van de fabriek en dus liep ik met een stevig tempo door de fabriekshal. Dat had ik beter niet kunnen doen want terwijl ik onderweg was glipte mijn telefoon onder de band uit en zakte weg in mijn panty. Nog voor ik de kans had om hem ongezien weer terug te stoppen werd ik echter aangesproken door iemand die mij een vraag stelde. Gelukkig had mijn gesprekspartner niets door van de gestaag zuidwaarts zakkende telefoon, en dus raffelde ik het gesprek maar zo snel mogelijk af. Ik kon op dat moment maar aan een ding denken "Hoe kom ik zo snel mogelijk bij een toilet!?!?!". Ondertussen vurig hopende dat niemand mij op dat moment zou besluiten te bellen en mij daarmee op een nogal genante zoektocht in mijn panty, of een even genante uitleg van het gerinkel tussen mijn benen had gedwongen!

 

 

Comments (6) :: Permanent Link

23 March 2008 - Dode eend

Het moest er eens van komen en deze week is het dan gebeurt. Ik heb en eend doodgereden.......

 

Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier zitten er hier in de buurt ongelooflijk veel van die beesten en die waggelen te pas en te onpas de straat over, liefst net voor aanstormende auto's en ander verkeer. "Veel water in de buurt zeker?!", nou nee. Feitelijk bijna niets. Maar wel een vijvertje naast een bejaardenthuis en daar zit hem nou juist de angel. Veel van de bewoners hebben kennelijk niets anders te doen dan de hele dag hun boterhammetjes aan de eendjes te voeren (de vijver ligt ook gemakshalve naast het 'restaurant') en dus hebben we het hier over een kolonie veel te dikke verwende en vooral nogal trage eenden. Slapen doen ze echter niet bij de vijver en dus waggelen ze als het donker wordt naar nabijgelegen grasveldjes in de wijk. juist ja, mijn wijk.

 

De eend die zo ongelukkig was om onder mijn auto te belanden was zo dom om op een verder nogal donker stukje straat midden op de weg te gaan zitten pitten (kennelijk te volgevreten en te lui om het grasveldje te halen).

 

Er was helaas geen ontwijken meer aan.....

 

Alles wat ik zag en hoorde was wat dof gerommel toen ik erover heen reed en een wolkje veren in mijn achteruitkijkspiegel. Ik ben dan ook nog zo’n held op sokken die niet durft te gaan kijken  want; "wat nou als hij nog leeft?!?". Moet ik hem dan 'uit zijn lijden verlossen' (alsof ik dat zou durven!! ) of juist naar de dierenarts brengen (no way in mijn mooie nieuwe auto!)??

 

Enfin, hieruit blijkt maar weer eens hoe geweldig principieel ik ben. Mijn jarenlange illusie een echte 'dierenvriend' te zijn is in een klap verdwenen in een wolkje veren en schuldgevoel.

 

Alsof ze het getimed hadden viel een dag later de bedelbrief van de dierenbescherming voor de jaarlijkse donatie op de mat......... (zouden ze getrainde kamikaze eenden hebben om op het schuldgevoel van donateurs te werken?!?!). Enfin, toeval of niet, het heeft geholpen. De dierenbescherming kan zich dit jaar heugen in een aanzienlijk hogere donatie dan voorgaande jaren......

 

Comments (3) :: Permanent Link

14 March 2008 - Crea bea

Wat krijg je normaliter als je blauwe verf mengt met gele verf? Juist ja, Groen!

 

Nou ik dus niet....

 

In een poging om wat meer kleur in huis te krijgen, en bij gebrek aan geld op het moment om echte kunst te kopen, ben ik zelf maar eens begonnen met wat kwasten en verf. Ok, ik geef het toe, het is pretentieus maar ja, je moet toch wat?!? Al die witte muren is ook maar niets en dus heb ik wat schilderdoeken, verf en kwasten gekocht in een poging daar zelf iets kunstzinnigs van te maken. Zodra ik dan weer voldoende pecunia's heb om het te vervangen voor iets echt moois kan het radicaal de container in maar voor nu is het een snelle en goedkope oplossing om wat meer kleur in huis te krijgen. Groot voordeel is bovendien dat die schildersdoeken tegenwoordig geen fluit meer kosten (9,- voor een op frame gespannen doek van 100cm*120cm!) en dat je er dus geen buil aan kunt vallen.

 

De eerste poging, zo had ik me bedacht zou een groen abstract schilderij moeten worden, dat pastte mooi in de gang. Het werd paars met hardroze en witte accenten.....

Dan maar de tweede poging.... Ook niet!; Paars met zachtroze....

De derde poging werd helemaal radicaal. De kwasten gingen me niet snel genoeg en voor ik het wist was ik met proppen stof en mijn handen aan het schilderen (voelde me weer even helemaal kind en had er in ieder geval wel plezier in ). Het lukte me ook zowaar om een ondergrond van lichtgroen op te zetten maar ja, toen verder...... "Een knalrood accent, als een tulp in een grasveld!" was mijn volgende gedachte....... Juist ja, voor ik het wist was ik weer terug bij mijn favoriete kleur: paars .

 

Enfin, ik heb nu dus 3 'echte' Scotch (ahum) aan de muur die allemaal groen hadden moeten zijn en allemaal overwegend paars zijn geworden.

 

Het is maar goed dat ik meer verstand van computers heb......

 

Comments (1) :: Permanent Link

3 March 2008 - Yup!

Yep, het is officieel..... Per vandaag ben ik een Yup. Vandaag kreeg ik op mijn eerste werkdag als consultant een gloednieuwe laptop, een smartphone waarmee ik ook onbeperkt privé mag bellen , visitekaartjes en een patserbak waar je ú tegen zegt. Alles waar ik vaak zo heerlijk tegenaan kon schoppen..... Enigszins besmuikt reed ik dan ook vanavond terug naar huis in mijn nieuwe zwarte monster.

 

Toch moet ik toegeven dat ik een grijns niet kon onderdukken toen anderen beleefd aan de kant gingen bij het zien van mijn aanstormend monster... Kijk dat maakte ik nou nooit mee in mijn Suzukitje!

Comments (3) :: Permanent Link

2 March 2008 - Zondag wasdag

Ik ben nooit zo'n wasser geweest. Ik kocht kleren op het feit dat ze makkelijk zaten en makkelijk te wassen waren. Mijn inkoop-voorwaardenlijstje was dan ook:

1.  Geen handwas

2.  Niet afgevend (na maximaal een keer apart te zijn gewassen)

3.  Niet krimpgevoelig

4.  Kreukvrij

 

Een keer in de week ging alles bij elkaar en draaide ik een 'bonte' was en dat was dat. Ok, het betekende dus wel dat ik weinig tot geen spierwitte kleding had, dat mijn witte ondergoed meestal een beetje grauw werd en dat ik vrijwel nooit echte knalkleuren (rood/roze/oranje) kocht. Zwart was ook een groot 'no-no' want dat werd al gauw grauw met de bonte was.

 

Nu vond ik dat ook helemaal niet zo erg want ik deed er alles aan om niet op te vallen. Dat lukte aardig door enkel gedekte en neutrale kleuren te kopen. En als je steeds alles in een was wast weet je ook zeker dat alle kleuren steeds meer op elkaar gaan lijken dus het maken van kleurcombinaties was ook nooit een probleem.

 

Tegenwoordig ben ik wat ijdeler. Ik zie er beter uit (grin!) ik voel me beter en dus wil ik ook betere kleren. Kleren die wat uitstralen en die gezien mogen worden. En dus heb ik nu opeens wel écht witte kleren, écht zware kleren en kleren die zo knallen dat je ogen er van gaan tranen. Maarja, dat betekent dus wel een aanpassing in mijn wasregime.... Was ik vroeger met een wasje klaar tegenwoordig is het een heel ritueel. Drié wassen zijn er tegenwoordig nodig om alles schoon te krijgen! Niet dat het nu zulke grote wassen zijn, nee, meestal zelfs niet maar ze kunnen nou eenmaal niet bij elkaar en dus ben ik over het algemeen de hele zondag in touw om alles schoon te krijgen want aan de voorwaarden 1 tot en met 3 voldoet mijn kleding al lang niet meer.

 

Er is echter nog een voorwaarde die ik nog niet overboord heb gegooid.....

4. Kreukvrij

 

Want als er iets is waar ik echt een grondige pesthekel aan heb dan is het wel aan strijken. Niet voor niets hangt boven een blouse al drie weken aan de kast te wachten tot ik eindelijk dat kreng van een strijkplank weer eens te voorschijn haal.

 

Ik ben bang dat hij er voorlopig ook nog wel even zal blijven hangen....

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

27 February 2008 - Cake-succes!

De cake is gelukt! Ik heb hem zowaar (grotendeels) heel kunnen laten tot ik hem uitgedeeld had, hij was niet aangebrand en er zijn nog geen gevallen van voedselvergiftiging geconstateerd (tot nu toe....).

 

Groot succes dus!

 

Ok, hij zag er een beetje sompig uit maar hij smaakte heerlijk en eigenlijk was ik best een beetje trots op mezelf dat het was gelukt.

 

Voor iemand die normaliter alles weet aan te laten branden is het namelijk een hele uitdaging om een cake te bakken! Het is ook niet voor niets dat ik al jaren op mijn afzuigkap de volgende Loesje kaart heb hangen.....:

 

 

ohja, bijna vergeten voor degenen die het recept willen.... kik hier!

 

Comments (2) :: Permanent Link

24 February 2008 - Verwaarloosd en Cake-dilemma

Oeps...... ik weet dat ik al een tijdje niet meer heb geschreven maar dat het zo erg is!?! Al bijna een maand!! Daar moet natuurlijk gauw verandering inkomen want jullie zitten natuurlijk te smachten om updates (ahum, alsof mijn leven zo interessant is).

 

Nouja, bij deze dan. Met mij gaat het goed. Druk.....hééél erg druk maar op zich wel goed. Alleen met de lijn en het sporten (wat uiteraard met elkaar te maken heeft) gaat het wat minder. Enfin, wat is er zoal gebeurd. Nou ik ben erg actief bij CGN geweest, heb een nieuwe baan aangenomen (begin per 1 maart) en ben nog steeds in mijn huis aan het klussen. Daarnaast probeer ik iets van een 'social life' te hebben en....ohja....ook nog wat te lopen (not) en een keer per week naar Afrikaanse dans te gaan (never).

 

Hopelijk wordt het binnenkort allemaal weer wat rustiger en kan ik me weer vol overgave gooien op het lopen en dansen. Dat wordt wel tijd want de discussies met de weegschaal zijn op het moment niet zo leuk.... 

 

Wat daarbij ook niet zo helpt is dat ik aan alle kanten wordt verleid door de meest heerlijke hapjes en recepten. Zo heb ik op dit moment een heerlijk recept klaarliggen voor Appel-Walnotencake. Een knaller! En ik kan het weten want twee weken geleden heb ik hem voor het eerst gemaakt (goed idee! ) en meteen maar in een dag opgegeten (minder goed idee...).

Aangezien het komende week mijn laatste week is wil ik hem voor mijn collega's maken maar ik weet gewoon zeker dat als ik hem nu maak ik hem never nooit tot morgen ochtend heel kan laten en dus ben ik er maar niet aan begonnen. Misschien lukt het me morgenavond en anders hebben mijn collega's pech en wordt het een gebakje van de bakker (wat voor hen trouwens waarschijnlijk maar beter ook is, want mijn kookkunsten zijn meestal niet echt top ).

 

Enfin, het cake-dilemma heeft me nu al de hele dag in zijn greep en gezien het tijdstip (een half uur voor bedtijd) is het wel duidelijk dat ik hem nu in ieder geval niet meer ga bakken. Of toch....?!? Wie weet wordt ik morgenochtend wakker en staat hij klaar op het aanrecht.....

 

Zou me niet verkeerd uitkomen als bleek dat dat geslaapwandel, wat ik nu al jaren doe, toch nog ergens goed voor is

 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

28 January 2008 - Mediahype

Ok, ik loop dus achter. In tegenstelling tot 4 miljoen(!) andere Nederlanders kijk ik dus NIET naar 'Boer zoekt vrouw'. Ik heb geen enkele behoefte om te zien hoe prille liefdes zich ontwikkelen tussen de koeienstront en varkensmest. 'Get a life!'
Enfin, een hype is het wel en er helemaal aan ontkomen lukt dus niet. Het haalt zowaar het nieuws als een regio vertegenwoordiger zich sterotiep voelt neergezet omdat een boer uit zijn regio zich 'lomp' zou hebben gedragen tegen de aanwezige vrouwen en zich niet zou houden aan de algemene fatsoensnormen. "Ja hallo!" Het zijn toch boeren!?!?!".... of gedraag ik me nu weer stereotiep. ...?

Enfin. Als er een ding is wat ik zeker weet is dat ik dus niet 'aan de boer' hoef. Geef mij maar overbevolkte volkswijken, hondenpoep en file's, die winnen het bij mij nog altijd van mest, eenzaamheid en donkere landweggetjes.
Comments (0) :: Permanent Link

21 January 2008 - Weekend!

Ok, zondag morgen 09:55. Langzaam open ik een oog en probeer te snappen wat de wekker nou precies probeert aan te geven. 9.55...... Er was iets vandaag....... ik moest ergens naar toe.....maar wat ook al weer..... kreun. Oog valt weer dicht.

 

Twee minuten later besef ik me eindelijk met een schok "Het is 20 januari! De Chat'n'Run loop, ik moet naar Arnhem!!!! Shit, dan mag ik wel opschieten want wil ik daar nog op tijd zijn dan moet ik wel uiterlijk over een uur in de auto zitten en ik moet alles nog pakken, een routebeschrijving opzoeken en bovenal.....WAKKER WORDEN!".

 

Een uur later zit ik dan nog enigszins daas (zaterdag de hele dag en avond bezig geweest met de organisatie van een wedstrijd in Hilversum en dus veel te laat naar bed gegaan) achter het stuur op weg naar Arnhem. Vanaf de rondweg zie ik langs het fietspad diverse leden van mijn loopgroepje zwoegen. Die zijn bezig met de Trias-loop die elke maand wordt georganiseerd maar ik ben er dit keer dus niet bij. Ik ga vandaag naar Arnhem om daar in de bossen rond Burgers Zoo mee te doen met een run van Chat'n'Run, een hardloopforum waarvan ik sinds een maand of 6 ook lid ben. Het forum bestaat deze maand 5 jaar en dus is het feest en wordt er voor het eerst een officiële Chat'n'Run wedstrijd georganiseerd. Het is al de gewoonte om bij grote wedstrijden achteraf af te spreken maar dan gaat het meestal maar om zo'n 10 tot 20 mensen. Dit keer zouden er in totaal zo'n 355 deelnemers zijn waarvan toch wel een groot deel actief Chat'n'Run lid was. Een prima gelegenheid dus om al die digitale medelopers eens in Real-life te ontmoeten! 

 

Bij aankomst op het nogal druilerige en troosteloze bospad waar de wedstrijd wordt gehouden is mijn eerste reactie "Mmm.. ben ik hier nou mijn warme bedje voor uitgerold??" maar al gauw wordt het gezellig. Ik ontmoet mede-forummers die ik al eerder ben tegengekomen maar ook een heleboel nieuwe en mijn humeur wordt allengs beter.

 

Het weer jammer genoeg niet.


Na een beetje rommelige start (startpistool weigerde dienst dus had ik pas door dat we al mochten toen voor me opeens iedereen begon te lopen) heb ik nog geen idee wat me te wachten staat. Uit de omschrijving had ik begrepen dat het een redelijk hard en voornamelijk vlak parcours zou zijn.

Dat bleek dus niet zo. Ok, voor de echte 'cross'-fanaten zal het allemaal wel zijn meegevallen maar als rechtgeaarde verharde-weg-loper had ik behoorlijk wat moeite met de modderige en zanderige bospaden die er nadat er 200 medelopers overheen gedenderd waren ook bepaald niet beter op werden. Het ergste waren echter de klimmetjes. Kennelijk is dit voor Arnhemmers 'redelijk vlak' voor mij als Dordtenaar (waar de hoogste hobbel zo'n beetje de Papendrechtse brug is) was het behoorlijk pittig!

 

Ik was dan ook blij toen ik na iets meer dan 32 minuten over de finish kwam. Geen toptijd maar ach, na 2 maanden nauwelijks lopen en in combinatie met het voor mij toch wel zware parcours ook zeker niet slecht. De regen komt op dat moment gestaag naar beneden en ik sta in mijn natte en zweterige  loopkleren onder een paraplu te bibberen. Er zijn twee mogelijkheden, 1. Omkleden en de dierentuin in (extraatje van deze loop was dat je er gratis toegang mee kreeg tot Burgers Zoo!) of solidair zijn en de lopers van de 10km en 15km aanmoedigen die een uur later dan de 5km van start mogen. Ik ben gauw uitgekeken op aapjes kijken ("Maâm.... wat doen die aapjes??") en kies dus voor het laatste. De muziek die uit de speakers schalt en het feit dat ik steeds weer nieuwe mede-forummers ontmoet zorgen ervoor dat ik het ondanks mijn natte kleren en natte weer opperbest naar mijn zin heb. Stiekum ben ik ook wel héél erg blij dat ik mijn 10km inschrijving op het laatste moment nog had omgezet naar 5km..... Had er echt niet aan moeten denken dat rondje 2 keer had moeten afleggen als ik zie hoe moe en modderig de 10km lopers uiteindelijk over de streep komen.

 

Na afloop is er nog een grote prijsuitreiking en tombola in een restaurant van Burgers Zoo. De hele Chat'n'Run clan verzameld zich al gauw en de sfeer is opperbest. Prijzen heb ik niet gewonnen (hoopte op de taart!) maar wel erg gezellig bijgeklets. Daarna nog lekker verdwaald om Arnhem weer uit te komen (hebben ze de straatverlichting hier nog niet uitgevonden ofzo??) en vervolgens toch maar vroeg naar bed. Halverwege de nacht wordt ik klam van het zweet wakker, ik was in mijn slaap alsnog die 10km aan het rennen geweest......

 

Druk, gezellig en vooral geslaagd weekend, maar ik ben nu dus wel toe aan het weekend.....

 

Comments (9) :: Permanent Link

15 January 2008 - Platvoeten

Ok, ik heb platvoeten. Altijd al gehad en door het hardlopen van het afgelopen jaar is het er ook bepaald niet beter op geworden. Zo blijkt dat je voet naast de boog die het zou moeten maken tussen je hiel en je tenen (in de lengte dus) ook een boog moet maken tussen je kleine teen en je grote teen (dwars dus). Dat ik die lengte-boog niet echt heb wist ik al maar daar komt nu dus bij dat ik maandag van de huisarts te horen kreeg dat ook de breedte-boog (waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde) het bij mij ook aardig laat afweten. Mijn toch al erg brede en platte voeten worden daardoor nog breder en platter.

 

Toch had ik er tot nu toe qua hardlopen eigenlijk weinig last van. Met goede inlegzooltjes lukte het aardig om de boel te corrigeren en door er goed op te letten dat ik wel 'afrol' tijdens het lopen ging het prima. Tot nu dus. De afgelopen maanden heb ik door alle drukte nauwelijks gelopen en behalve dat mijn conditie dus echt weer helemaal terug bij af is lukt het me opeens ook totaal niet meer om af te rollen. Als een regelrechte pinguin loop ik te 'flappen' tijdens het lopen. Bij iedere stap komt mijn voet als een platte pannekoek neer op het wegdek. Zo erg zelfs dat goedbedoelende medelopers mij er al voorzichtig op wijzen dat ik "meer moet afrollen". "JA,IK WEET HET! maar geloof me als ik dat op dit moment kon dan deed ik het...."  

Er is namelijks niets zo frustrerend als jezelf boven een groep van 30 lopers uit te horen 'flappen'...... Al hijgend en 'flappend' hobbel ik dus achteraan terwijl anderen vrolijk keuvelend voor mij uitlopen. Het erge is echter dat ik weet dat het alleen maar beter wordt als ik weer meer train en dus bijt ik maar door de zure appel heen in de hoop dat ik weer snel mijn eigen ritme te pakken heb.

 

Hardlopen is leuk...... MAAR NU EVEN NIET!

 

Comments (2) :: Permanent Link

9 January 2008 - Beleefdheid

Deur openhouden voor je, je koffer dragen, je voor laten gaan.... Elke keer dat ik naar  onze Engelse vestiging ga voor mijn werk voel ik me weer even een 'koningin'. Je wordt er als gast én als dame met alle egards behandelt. Ze halen koffie voor je, lachen om al je grapjes (ook als ze helemaal niet grappig zijn omdat je halverwege de clou al verraad...), nemen je mee uit eten....

Nee, die tripjes naar de UK vind ik dan ook nooit erg. Vergeten ze per ongeluk een keer je koffer over te nemen dan worden ze ook meteen terecht gewezen door collega's die dat duidelijk 'not done' vinden, je bent immers te gast!

 

Enfin, ik zie mezelf meer als collega dus feitelijk hoeft dit voor mij echt niet maar aan de andere kant zal ik er ook zeker niet over klagen en geniet ik er met volle teugen van. Dat soort beleefdheid maak je nog maar zelden mee.

 

Het enige nadeel is dat je er zo snel aan gewend raakt. Iets wat de vorige keer maar al te duidelijk bleek toen ik bij terugkomst op Schiphol ten onrechte dezelfde beleefdheid van een Nederlandse medepassagier verwachtte en vol een deur in mijn gezicht kreeg... (au!)

 

Ik was duidelijk weer in Nederland. 

 

Comments (3) :: Permanent Link

27 December 2007 - het is op...

Na maanden van keihard en non-stop studeren, plannen, werken, verbouwen, een relatie beginnen en eindigen..... is het nu echt even over. Gisteren middag heeft mijn lichaam eindelijk besloten dat het even niet verder kan zo. Met koppijn, niet vooruit te branden en hondsmoe zit ik nu dus uitgeput op de bank.

 

"Burn out??" hoor ik jullie denken maar nee, zo erg is het nou ook weer niet. Wel een heel duidelijk teken dat ik even wat gas moet terugnemen. En dus heb ik vanmorgen mijn vader naar huis gestuurd toen die kwam om verder te klussen en ligt de verbouwing even stil tot na Oud&Nieuw. Dan gaan we gewoon weer verder. Tot die tijd ga ik echter eerst proberen weer een beetje op te laden. Zelfs de looptraining heb ik vanavond aan me voorbij laten gaan. Ik had simpelweg de energie niet om te lopen en dat zegt wat want lopen laat ik eigenlijk nooit aan me voorbij gaan!

 

Aan de ene kant ben ik verdrietig en moe maar aan de andere kant heb ik ook het gevoel alsof het eigenlijk wel goed is zo. De boog kon niet eeuwig gespannen blijven en dan is het maar beter om nu even stom af te blazen en gas terug te nemen dan om een echte burn out op te lopen.

Het is ook wel een ontzettend enerverend, druk en spannend jaar geweest. Besides, ik weet nu al dat 2008 nog veel spannender en enerverender gaat worden dan 2007.

 

En eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het zo ver is!

 

Comments (6) :: Permanent Link

20 December 2007 - vlindertje in mijn buik

 

Drie maanden geleden kwam je. Heftig en onstuimig vloog je mijn leven binnen om je met veel bombarie en kleur te nestelen in mijn buik. Vrolijk dartelde je rond in mijn binnenste en zette je alles op zijn kop. Je gaf mijn drukke leventje kleur en richting. Alles was een feest en ik wilde je nooit meer laten gaan.

 

Toch werd je gedartel de laatste tijd minder. Je fladderde steeds minder heftig door mijn lijf. Alsof je twijfelde of je er eigenlijk wel wilde zijn maar nog niet echt zeker was of echt wel over was.

 

Krampachtig probeerde ik je nog vast te houden, te voorkomen dat je me zou ontglippen maar vandaag moest ik je laten gaan. Ik wilde het niet maar het is beter, ik kan je niet dwingen.....

 

Dag vlindertje, bedankt voor de liefde, warmte en genegenheid die je in mijn leven bracht

 

 

ik zal je missen.......

 

 

Comments (4) :: Permanent Link

19 December 2007 - Morbide gedachtes....


Ik rijd een Suzuki. Klein genoeg om overal te parkeren en toch groot genoeg om nog een heleboel in te kunnen stouwen. Dat laatste is met name handig nu ik midden in een verbouwing zit. en dus nogal een hoop versleep.

Enfin, klein betekent echter ook kwetsbaar en dus ben ik me er erg bewust van dat mijn auto'tje in feite eigenlijk één grote kreukelzone is. Het zou mij dan ook niets verbazen als bij een flinke botsing de lengte van mijn koekblikje wordt gehalveerd en tja, als dat zo is dan zou ook de inhoud aardig worden samengedrukt.
Een vreemde hobby die ik heb als ik weer eens met een lading spullen, gereedschap of meubels onderweg ben, is om me te bedenken wat er zou gebeuren als ik op dat moment een aanrijding krijg. Zo zouden de glazen plankjes voor de IKEA badkamerkast bv als een soort horizontale guillotine door de auto suizen en me onthoofden, zouden de latten voor de stellingskast me spiesen als een kip aan het spit en zou een volkomen ongevaarlijke afwasborstel met zuignap opeens veranderen in een dodelijk projectiel. De dozen met schroeven en nagels zouden bij een botsing uit elkaar spatten en mij met huid en haar aan het dashboard nagelen om over de zagen, schroevendraaiers en ander gereedschap nog maar niet te spreken...... Ik zie soms letterlijk de schreeuwerige krantenkoppen al voor me:  "Vrouw onthoofd door badkamerkast!" of "Vastgenageld verkeersslachtoffer". Enfin, nogal morbide dus en je snapt het, hoe bloederiger hoe beter (ik hou wel van een beetje riooljournalistiek)!

Waarom ik dit doe? Geen idee.  Het is ook niet bepaald alsof ik er rustiger of voorzichtiger door ga rijden. Ik blijf  gewoon een gevaar op de weg. Nee, het is gewoon een soort fascinatie van me om me te bedenken wat er mogelijk zou kunnen gebeuren. Eenmaal thuis aangekomen verdwijnen de gedachten  weer volkomen en wordt de afwasborstel weer gewoon een afwasborstel. Toch komen dan soms tijdens het afwassen die morbide associaties weer boven........

 

Wat dat betreft is het dus maar goed dat ik een afwasmachine heb!

Comments (3) :: Permanent Link

10 December 2007 - Money money money

Hééél even waande ik me Dagobert Duck....

 

 

Stinkend rijk toen ik met knikkende knieen en mijn vader als bodyguard ("ik ben nou eenmaal een angsthaas") met bovenstaand 'stapeltje' de bank uitstapte. In mijn panty want tja, dat leek me in al het gewoel en gedoe van de verhuizing/verbouwing de enige plek waar niemand anders zou komen (zonder dat ik het merkte dan ).

 

Met zoveel cash op zak (of, zoals in mijn geval in mijn panty) over straat gaan of een verbouwing/verhuizing doen doe ik niet voor de lol maar tegenwoordig moet alles vooruit of cash bij levering betaald worden en als rechtgeaarde Hollandse weiger ik nou eenmaal pertinent vooruit te betalen

De nachten erna waren dan ook niet zo comfortabel kan ik je zeggen. Ik zag al allerlei 'zware jongens' rond mijn 'geldpakhuis' zwerven en ik was dan ook blij toen alles geleverd en betaald was. Wat dat betreft gaat uitgeven tijdens zo'n verhuizing/verbouwing ook wel snel . Maar het resultaat..... dat mag er dan ook wel wezen!!

 

Ohja, en die panty..? Die wilde ik eerst niet wassen ("kon ik af en toe nog eens de 'geur van geld' opsnuiven")....... De geur van mijn angstzweet bleek echter penitranter en dus is hij uiteindelijk toch maar in de was gegaan.... "Dag illusie van rijkdom, maandag weer aan het werk...zucht".

 

Comments (3) :: Permanent Link

3 December 2007 - vijver

 

Nadelen van wonen op een bouwterrein:

1. Geen privacy (overal waar je kijkt zijn bouwvakkers en ik heb nog geen gordijnen)

2. Bouwvakkers beginnen vroeg (07:00) dus dan beginnen ook de radio's en machines te loeien (kreun...)

3. 's Nachts is het een beetje creepy (helemaal alleen op zo'n groot bouwterrein)

4. Overal blub als het regent en overal stof als het niet regent...

5. Het project is nog zo nieuw dat de postbode nog niet ontdekt heeft waar mijn adres is.

6. Nog geen echte bestrating dus bouwweg zonder afvoer. Gevolg na één weekend regen: een vijver in plaats van een weg.  

 

Voordelen van wonen op een bouwterrein:

1. Loodgieters, electriciens, metselaars, en CAI mannetjes genoeg dus er valt altijd wel iets te regelen als er iets moet gebeuren.

2. Geen burengerucht want er woont toch nog niemand

3. Geen buren dus als je zelf burengerucht veroorzaakt dan is er niemand om te klagen

4. Altijd parkeerruimte voor de deur (nouja, zolang de parkeergarage nog niet is opgeleverd dan want daarna mag je niet meer voor de deur parkeren).

5. En last but not least..... Die laarzen die ik ooit 4 jaar geleden gekocht heb en sindsdien nauwelijks heb gebruikt komen eindelijk van pas !

(de enige toevoerweg van en naar mijn huis afgelopen zondag na 2 dagen regen......)

 

 

Comments (5) :: Permanent Link

1 December 2007 - borden

Sinds twee dagen zit ik in mijn nieuwe huis en aangezien ik er letterlijk 1 dag na de oplevering in ben gegaan heb ik dus nog geen keuken. Nouja, ik heb hem wel maar dan als een soort super sinterklaassurprise in dozen opgestapeld in de schuur. Plaatsen kan namelijk pas nadat we de huiskamer/keuken hebben ge-spachtelputz't en zover zijn we nog niet. En dus is het behelpen. Letterlijk want geloof me, een keuken is belangrijker dan je denkt. Koffie en thee dat zet je nog wel in de badkamer maar geen magnetron/oven om even iets in op te warmen, geen koelkast om iets koel te houden en geen kasten om iets in op te ruimen.....

 

Ik loop er nu al continue tegenaan hoe erg ik een keuken mis en dat na 3 dagen!!! Enfin, hopelijk kunnen we volgend weekend beginnen met het plaatsen en tot dan is het dus gewoon nog even afzien.

 

Een ding heb ik echter wel meteen maar geregeld. De combioven heb ik uitgepakt en staat nu provisorisch in de schuur op een grote doos. Daardoor kan ik gelukkig weer iets opwarmen (3* per dag brood kwam me na een dag al de keel uit) en dus had ik vanavond net voor sluitingstijd bij de supermarkt nog even lekker een pizza gehaald. Bij thuiskomst ging die natuurlijk meteen de oven in en het water liep me al in de mond toen ik me opeens bedacht dat ik geen borden heb. Ja, van die kleine plasticbordjes maarja, daar past zo'n pizza nooit op en bovendien heb je nog kans dat ze smelten ook! De echte borden zitten nog ingepakt in een van de ruim 40 dozen die uit mijn oude huis zijn gekomen. Dus ja, die vind je natuurlijk nooit voordat de pizza klaar is...... Juist. Hoe ga ik dat nou weer oplossen??? 

 

Wie niet sterk is moet slim zijn nietwaar en na 3 dagen verhuizen, sjouwen, opruimen, voorstrijken, spachtelputzen, spullen halen en stof vegen ben ik zo moe en vies dat het me echt niet meer uitmaakt waar ik mijn pizza vanaf eet. Zolang hij maar heet is. Het omgespoelde verf-emmer deksel dat ik uiteindelijk dan maar als bord gebruikt heb vond ik dan ook eigenlijk heel toepasselijk! 

 

En de pizza?? Die smaakte heerlijk 

Comments (2) :: Permanent Link

25 November 2007 - It begins....

Ok, de eerste stap is gezet. Vandaag hebben we het hele huis ingepakt. In een soort tornado-achtige stijl zijn we van kamer naar kamer gegaan. Ik sorteerde (er gaat nl ook een hele berg weg of naar de kringloop) en de rest (moeder + tante) pakte in terwijl mijn vader wcrolhouders en handdoekenrekjes van de muur schroefde en lampjes van het plafond haalde. Het is nu dan ook wat je noemt een t**ringbende (excuzes moi voor het taalgebruik) in huis en ik heb werkelijk geen flauw idee wat waar inzit.

 

De eerste monsterklus is echter wel zo goed als geklaard en dat is natuurlijk super positief! Morgen nog de schuur aanpakken en een ritje naar de Gevudo (vuilstort) en dan hebben we de boel aardig onder controle want donderdag komen de verhuizers. Knijpen doe ik hem nog steeds maarja, dat hoort er ook een beetje bij (ben nou eenmaal een zenuwpees).

 

Nu nog een wasje in de wasmachine en dan gauw naar bed. Dat is vandaag trouwens ook gedemonteerd en bestaat nu dus uit twee op elkaar gestapelde matrassen. Ben benieuwd hoe dat ligt maar dat horen jullie nog wel want de komende paar weken zal ik het er mee moeten doen!

 

Ohja, vond vandaag ook het gasbrandertje dat ik vroeger op de boot had. Ideaal want nu kan ik zolang de keuken er nog niet staat, de komende weken toch iets koken (provisorisch, maar toch!). Het kamperen is begonnen!

 

ps. Sniffeltje is aardig aan het doorzetten (nu twee verstopte neusgaten en een kop vol ....) maar nog geen koorts. Zolang het zo blijft is het goed te doen. Duimen dus dat het hierbij blijft!!!

 

Comments (3) :: Permanent Link

23 November 2007 - sniffeltje....

Oei oei.... .nog twee dagen voor ik echt begin met inpakken en maar een paar dagen voor de oplevering en ik voel een sniffeltje opkomen. Het begon vanmiddag al met een kriebeltje in de neus en nu zit een neusgat al helemaal verstopt. Ik ga zo een aspirientje nemen en dan gauw onder de wol met een kruik want verkouden worden is nu natuurlijk uit den boze.......

 

Ik heb veel te veel zin in de komende weken!! Ga er echt een geweldig huisje van maken. Helemaal naar mijn wens en smaak. Kan eigenlijk niet wachten tot het zover is!!!

En ik beloof dat als ik klaar ben er ook een housewarming komt want dit vraagt natuurlijk om een feestje!!!

 

Maar nu eerst even aan de vitamine C zodat ik morgen wel op luxaflex-jacht kan want als eerste van het hele bouwproject je huis opgeleverd krijgen en er ook direct in gaan wonen heeft voordelen én nadelen.

 

Voordeel is dat er genoeg sterke kerels rondlopen die je even kunnen helpen als de wasmachine omhoog getild moet worden......

Nadeel is dat ze over het algemeen ook niet zullen schromen je uitgebreid "môge buurvrouw" toe te wensen terwijl ze breed grijnzend met de koffie nog in de hand door je raam staan te kijken terwijl je in je nachthemd half naakt nog ligt wakker te worden!

 

Enfin, je snapt wel, luxaflex zijn nu even een eerste levensbehoefte!. Sniffeltje of niet!!

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

20 November 2007 - GEHAALD

     
Ben vandaag even helemaal happy want heb de afgelopen dagen twee belangrijke mijlpalen gehaald:

Allereerst heb ik afgelopen zondag in een zeer koud (Brrr...) maar ook beregezellig Nijmegen de zevenheuvelenloop gelopen en in een voor mijn doen zeer respectabele 1:35:46. Het ging niet helemaal zoals ik wilde om niet te zeggen "HET VIEL ME ZWAAR...!". Ik heb dan ook binnenmonds behoorlijk lopen vloeken en tieren onderweg want  "wie is er dan ook zo gek om 15km heuvels te gaan lopen!". Dat was echter volledig aan mezelf (gebrek aan training de laatste paar weken) te wijten en zeker niet aan het evenement want het was echt een grote happening! Ben dan ook blij dat ik ondanks mijn gigantisch drukke schema (en de venijnige kou!!) toch gegaan ben. Vreselijk veel volk onderweg (dik 25.000 lopers) van jong tot oud tot zelfs twee compleet aangeklede en geschminkte zwartepieten (?!?) die me halverwege inhaalden. Op de vraag of Sinterklaas ook nog kwam kreeg ik het antwoord "Die is nog onderweg!”. Dat motiveerde me wel aardig om nog even aan te zetten want ingehaald worden door twee energieke zwartepieten is tot daaraantoe. Ingehaald worden door een 560-jarige grijsaard met mijter en jurk..........dat is mijn eer te na!

Ten tweede kreeg ik gisteren officieel de uitslag van mijn laatste opdracht voor mijn OU studie….. GEHAALD. 18 maanden van zwoegen en zweten zijn voorbij. Kan je vertellen dat dat dan ook een hele opluchting is! Uiteraard gisteren gevierd met een lekker gebakje en een goed glas wijn en vandaag ook getrakteerd op vlaai op mijn werk (moet natuurlijk wel gevierd worden!). Voelt wel even heel erg lekker want was de laatste tijd toch een behoorlijke last aan het worden al dat huiswerk…. Aan de andere kant betrapte ik mezelf er vorige week ook al weer op dat ik zat te kijken naar een vervolgstudie……

Enfin, eerst maar eens verhuizen en weer een beetje rust in mijn leven zien te krijgen! En allereerst eens lekker genieten van het feit dat ik het gehaald heb!!!
Comments (5) :: Permanent Link

17 November 2007 - Verwaarlozing....

Ok, ik geef het toe, ik verwaarloos jullie! De laatste paar weken lukt het me gewoon niet om regelmatig te posten. Mijn leventje is op het moment ook zo ontzettend hectisch allemaal. Wel leuk hoor, dus geen 'erge' dingen maar wel allemaal dingen die al mijn tijd opslokken en tja, dan lukt het soms niet om tijd vrij te maken om hier wat te krabbelen.....

 

Nu hoor ik je denken "Maar wat is er dan allemaal aan de hand?!?".....

 - Nou, na 18 maanden zwoegen heb ik afgelopen week eindelijk (en zowaar nog net op tijd ook) mijn allerlaatste opdracht ingeleverd voor de avondstudie die ik volg aan de Open Universiteit voor Java programmeur. Geen makkelijke bevalling kan ik je verzekeren (de afgelopen weken avond aan avond + hele weekenden in de boeken en achter de pc gezeten) maar wel een waar ik nu alle vertrouwen in heb. Mocht er dus niets raars gebeuren dan krijg ik 4 december eindelijk dat felbegeerde papiertje

 

 - Daarnaast ben ik druk doende om voorbereidingen te treffen voor mijn aanstaande verhuizing. Geen sinecure want doordat ik een nieuwbouw huis heb gekocht wist ik tot een week geleden nog niet eens wanneer ik er in kon. Aangezien mijn oude huis echter wel al per 1 december verkocht was leverde dit ook de nodige stress op. De oplevering is nu bekend: 28 nov. slik. Dat geeft mij dus precies 2 dagen om te verhuizen en zal dus betekenen dat ik de eerste twee weken op het kale beton in een ongeschilderd huis zal moeten vertoeven. Enfin, in ieder geval heb ik dus wel een dak boven mijn hoofd en dat is al heel wat! 

 

 - Wat speelt er dan nog meer. Nou het sporten! Nauurlijk wil ik dat niet helemaal laten versloffen (ookal dreigt dat door alle drukte wel een beetje) want morgen is dé wedstrijd waar ik de hele zomer extra voor heb gezwoegd. De zevenheuvelenloop in Nijmegen. Een spektakel waar 30.000 lopers aan mee doen en wat ik dus voor geen goud wil missen! Dat dreigde bijna te gebeuren toen ik me eerder vandaag besefte dat ik standby-dienst heb (werk) en dus ten alle tijden binnen 2 uur op mijn werk (buurt van Hoek van Holland) moet kunnen zijn. Dat zou met mijn looptempo en de reistijd van de NS natuurlijk compleet onmogelijk zijn als ik na laten we zeggen zo'n 7,5 km (halverwege het parcours) een telefoontje zou krijgen en dus brak even de paniek uit. Gelukkig bood een hele lieve collega uitkomst en mag ik mijn telefoon doorschakelen.

 

 - Last but not least.... de liefde......  En nee, die ga ik nu lekker nog niet verder uitleggen. Het is al heel wat dat ik dit tipje van de sluier optil dus daar moeten jullie het voor nu maar even mee doen!

 

Druk genoeg dus om weinig tijd over te houden voor schrijven. Ik beloof dat et weer beter gaat worden maar voor nu dus nog even geduld!!

 

 

ps. De komende weken zullen qua bloggen ook niet veel beter worden ben ik bang want mijn planning is om het op zijn zachtst te zeggen onmogelijk:

28 nov. Sleuteloverdracht nieuwe huis

29 nov. verhuizing van de spullen

30 nov. keuken wordt afgeleverd (nog niet geplaatst want dat doen we zelf en kan pas als de vloer er ligt)

1-2 dec loodgieter + electricien voor voorbereiden aansluitingen keuken + schilderwerk

3 dec. overdracht 'oude' huis

4-5 dec. Schilderen en voorbereiden

5 dec. vloer huiskamer & keuken egaliseren voor marmoleum

7 dec. plaatsen marmoleum vloer

8 & 9 dec. plaatsen keuken (doen we zelf met hulp van klusjesman)

10 of 11 dec plaatsen vloerbedekking overige ruimtes + schilderen

11-16 dec schilderen, lampjes ophangen, gordijnen ophangen, inrichten

17 dec. weer naar het werk

 

Mochten er dus nog handige (of onhandige want ik ben nu zo wanhopig dat elke hulp gewaardeerd wordt!!) klussers, schilders of anderszins handige types zijn die wel een dagje of avondje willen komen helpen........ Julle zijn meer dan welkom!!!

 

Comments (3) :: Permanent Link

11 November 2007 - Geknipt!!

Ze hebben het eruit geknipt!

  • De hele berg met kleren (bijna 1,5m hoog nadat alles was uitgesorteerd)... weg!
  • Hele conversatie over wat voor soort lingerie (waardoor ik nu dus al 3 weken in 'string training' ben).....weg!
  • Verhalen over mijn weblog (hoe ze überhaupt aan me zijn gekomen), lopen en afvallen.... eruit geknipt!!!

 

Wat zat er dan wel in.....

Scotch met BIG SMILE , Scotch met méér BIG SMILE  en Scotch met nóg méér BIG SMILE, afgewisseld met close-ups van 'details' waardoor ik er nou ook weer niet al te charmant uit zag (voor diegene die het gezien hebben: riempje?!?).

 

Enfin, overall mocht het er best wel wezen en......Ik moet zeggen dat ik het nou ook weer niet zo héél erg vind dat mijn "4 billen moment" gelukkig ook in de montage is gesneuveld. Waar dat op sloeg dáár mogen jullie dus lekker naar blijven raden!!!

 

 

ps. Voor degen die nu dus helemaal kwijt zijn waar bovenstaande over ging: Lees mijn blogs van de afgelopen paar weken maar eens door

Comments (7) :: Permanent Link

9 November 2007 - Laarzen

Het stormt! Het zal niemand ontgaan zijn maar Nederland zucht en steunt onder regen, windvlagen, vallende bladeren en ander herfst-ongemak, en ik...?

Ik geniet!

Storm heeft op mij altijd een magische uitwerking gehad. Het is alsof de natuur even van zich afschreeuwt dat zij, ondanks alle verwoede pogingen van de mensheid om overal superieur in te zijn, nog steeds de touwtjes strak in handen heeft.

 

Over 3 weken krijg ik eindelijk de sleutel van mijn nieuwbouwhuis en vandaag moest er met een marmoleum leverancier gekeken worden of de vloer geëgaliseerd moet worden voor het marmoleum (linoleum) gelegd kan worden. Dus had ik de opzichter gebeld of we even mochten langskomen en ja, dat was geen probleem. nu heb ik standaard voor dit soort akkefietjes een paar laarzen achter in de auto liggen want dit is niet de eerste keer dat ik op het bouwterrein kom en dat is bij mooi weer al een grote modderpoel, laat staan midden in zo'n een storm met heftige regenbuien!

 

Het was dan ook precies zoals ik verwachtte. Een grote modderpoel waar je tot je enkels in wegzakte. De marmoleum leverancier doorstond de verruïnering van zijn goede schoenen kranig terwijl ik met mijn laarzen stevig door de ene na de andere modderpoel waade. Want waar hij angstvallig de poelen probeerde te vermijden en langs de randjes van het ene naar het andere droge stukje hopte stapte ik vrolijk door. Even waande ik me weer een klein kind, dat met laarsjes en regenkleding in de regen speelde. De grootste lol hadden we terwijl we van de ene naar de andere plas sprongen. Elkaar nat maken en lekker klieren met water..... Vaak waren we nog natter dan als we geen regenkleding en laarzen hadden aangehad!

 

Dat gevoel bekroop me nu ook even en ik moet eerlijk toegeven dat het even door me heenflitste om met een grote sprong in een plas te springen om zo de leverancier eens goed nat te maken...... Het is maar goed dat ik dat uiteindelijk niet heb gedaan want ik denk niet dat hij me dan zo had gematst als hij nu heeft gedaan!

 

Wel hopen dat het over drie weken hier allemaal bestraat is want een leverancier met natte pootjes is tot daaraan toe maar mijn hele inboedel door deze blubberprut verslepen zie ik nou ook weer niet zitten!

Comments (0) :: Permanent Link

4 November 2007 - Loop-foto's

 

Het zal jullie niet verbazen... ik hou van lopen!

En ik hou ook van wedstrijden en dus doe ik regelmatig mee aan loopwedstrijden. Niet voor het podium (eerder voor de poedelprijs) maar gewoon voor de lol. Bij de meeste loopwedstrijden zijn ook fotografen aanwezig. Die schieten de ene naar de andere geheugencard (rolletjes zijn zo passé) vol met voorbijrennende, joggende en strompelende deelnemers in de hoop dat deze na afloop hun product bij ze kopen. Dat gaat dan via internet en kost over het algemeen klauwen met geld.

 

Nou kan ik natuurlijk zeggen dat ik uit principe niet mee doe aan die commercie, of dat ik er niet om geef.....Maar feit is echter dat ik ijdel ben en dus toch bij elke fotograaf langs het parcours probeer te lachen en mijn buik inhou .

Niet dat dat nou veel effect heeft. Als er namelijk een bezigheid is waar ik niet flatteus in ben dan is het wel hardlopen. Ik heb werkelijk nog niet één leuke, professionele 'loop-moment' foto van mezelf gezien. Op de een heb ik mijn ogen half dicht (die valt nog mee), op de ander kruipt precies mijn shirtje omhoog en op de volgende lijk ik door een opbollend startnummer wel zwanger! Helemaal erg zijn echter de foto's waar ik net niet recht voor de lens kom en je daardoor perfect zicht hebt op mijn niet bepaald  'afgetrainde'  heupen en dijen..... 

 

De foto's van de laatste wedstrijd (halve marathon in Etten-Leur) bewijzen het maar weer eens, ik ben duidelijk géén fotogenieke loper. Nee, al die tientallen professionele en semi-professionele fotografen ten spijt heb ik eigenlijk nog maar een loop-foto' van mezelf die ik zelf ook echt leuk vind:

 

 

Rotterdam april 2006, 20 meter voor de finish. Mijn grote moment op de 10km..........de slechtste tijd die ik ooit heb gelopen maar tegelijkertijd ook de mooiste wedstrijd van mijn leven en juist dat is op deze foto gevangen in die ene seconde dat ik passeerde en een bos bloemen in mijn handen gedrukt kijg......

 

Dié foto is niet genomen door een professional maar door de enige fotograaf waarvoor ik al lang niet meer 'mijn buik inhou'.

 

Ik ga toch eens vragen of mijn moeder weer eens komt kijken denk ik....

 

Comments (0) :: Permanent Link

3 November 2007 - Opgeruimd staat netjes!!

Ja het is echt gebeurd. 10 jaar kleding in maten van 44 tot 54 is gisteren definitief verdwenen! Niet zomaar natuurlijk maar naar een goed doel. Een project voor Allochtone vrouwen die door het beheren van een tweedehands kleding winkel de Nederlandse taal leren. In totaal waren het geloof ik 14 vuilniszakken + nog een groot pakket. Een auto vol maar ik ben blij dat het allemaal weg is! Het schoont letterlijk en figuurlijk op! Symbolisch is het ook wel want ik kan nu letterlijk niet meer terug. Nu ik al mijn 'grote' maten definitief de deur heb uitgedaan móét ik wel dun blijven

 

Wat ook erg oplucht is dat ik vanmorgen eindelijk mijn tweede opdracht heb ingeleverd. Na drie weken zeer intensief werken (letterlijk avond aan avond tot twaalf uur zitten werken) is het dan nu klaar. Hopelijk genoeg voor een voldoende......  nouja, ik heb goede hoop!!

Nu nog één deelopdracht en met een beetje geluk ben ik dan over 2 weken eindelijk klaar met deze studie. Na 18 maanden ben ik daar eerlijk gezegd ook wel aan toe!!

 

(Als ik nou ook nog lukt om met mijn huis binnenkort in zo'n opruimbui te komen dan komt het allemaal wel goed!)

 

 

 

ps. Voor degenen die er in geinteresseerd zijn. Dit is het project waar de kleren naar toe zijn gegaan:

Stichting SamSam helpt Nederlandse en mede-Nederlandse inwoners van Zwijndrecht op weg naar vrijwilligerswerk. De mogelijkheden en kwaliteiten van de deelnemers zijn de drijvende kracht. Meestal worden de taal- communicatieve en praktische vaardigheden verbeterd door deelname aan een van de projecten.

 

De stichting SamSam ziet zichzelf als een soort fabriek, er gaat een grondstof in (idee) en er komt een product uit.

Veel ideeën komen ook van de deelnemers zelf, zij beschikken over kwaliteiten en vaardigheden om de projecten inhoud te geven.

SamSam organiseert, initieert projecten en voegt daaraan het element taal en communicatie toe. Ook houdt SamSam in de gaten dat het daadwerkelijk SamSam blijft.

Van belang is de balans tussen leren en begeleiden, goed sprekend en minder goed sprekend en leren van elkaar op basis van gelijkwaardigheid.

 

Lopende activiteiten:

 

SamSam MultiCultiKoor 

Iedere dinsdagmorgen komt het koor bij elkaar om te oefenen. Ook de dirigent / pianiste zijn vrijwilligers. De samenstelling van de koorleden is divers, denk aan Marokko, Polen, Israël, Burundi, Kongo, Iran, Irak, Afghanistan, Nederland, Filippijnen, Vietnam, Indonesië,  Japan, Sri Lanka, Colombia etc.

Er wordt voornamelijk in de Nederlandse taal gezongen.

Doel:

  • Taalvaardigheid verbeteren
  • Samen plezier hebben
  • Andere mensen ontmoeten
  • Jezelf sterker voelen
  • “Jezelf laten zien”
  • Communicatie  

Vooral optredens hebben een enorme impact naar de koorleden toe, omdat samen zingen je sterk maakt, ook naar het publiek toe.

Zij ervaren “de allochtonen” op een andere lees positieve manier, er gebeurt iets bij iedereen. Het optreden bij Paul de Leeuw heeft het koor wat meer bekendheid gegeven, een ander hoogtepunt is a.s. vrijdag een optreden tijdens de opening van het leerpark in Dordrecht, waar ook Maxima aanwezig zal zijn.

 

SamSam Quilten 

Iedere donderdagmorgen wordt er door een groep vrouwen gequilt, de samenstelling van de quiltgroep is ook zeer divers, ongeveer gelijk aan die van het koor. De begeleiding van de Quiltgroep gebeurt door twee Nederlandse vrijwilligsters. Naast de praktische vaardigheden van het quilten is er zeer veel aandacht voor taal en communicatie.

Doel:

  • Taal en communicatieve vaardigheden verbeteren
  • Samen plezier hebben
  • Andere mensen ontmoeten
  • Leren Quilten
  • Samen aan een product werken

SamSam Vrijwilligerswerk 

Een SamSam koppel, genaamd de lerende en begeleidende Sammen gaan samen vrijwilligerswerk doen in een Zwijndrechtse vrijwilligersorganisatie. Gezamenlijk beginnen ze aan deze baan en naarmate de lerende Sam de taal en het werk beter onder de knie krijgt trekt de begeleidende Sam zich langzamerhand terug. Het project wordt ook door de vrijwilligersorganisaties goed ontvangen, zij bieden de faciliteiten met de kans er een leuke vrijwilliger(ster) voor terug te krijgen. 

 

SamSam Sjiek

Iedere donderdagmorgen komt een groep vrouwen bij elkaar om te leren hoe het is om een winkel te runnen. Het gaat hierbij om 2e hands kleding. De kleding wordt uitgezocht, gewassen, gestreken en indien nodig gerepareerd. Verder wordt er gepimpt om de kleding er nog leuker uit te laten zien.  De winkel is niet het hoofddoel, het leren van de taal staat voorop.

Doel:

  • Taal en communicatieve vaardigheden verbeteren
  • Samen plezier hebben
  • Andere mensen ontmoeten
  • Leren wat er allemaal komt kijken bij het runnen van een winkel
  • Samen aan een product werken

Dit jaar is er hard gewerkt aan een modeshow voor familie vrienden en bekenden.

Comments (0) :: Permanent Link

2 November 2007 - Paranoia....

 

Gisteren zijn alle vier de banden van mijn auto lek gestoken. Waarom?? Geen idee! Ze hebben zover ik kan nagaan alleen mijn auto te grazen genomen en de politie doet niets (geen getuigen). Ik zet dan ook met angst en beven vanavond mijn auto voor de deur. Hoe goed/veel ik zal slapen weet ik niet want ik ben als de dood dat het weer gebeurt.

 

Waarschijnlijk een geval van puur vandalisme, kwajongens die langsliepen en dachten "gôh laten we die auto eens te pakken nemen!" maar tegelijkertijd knaagt het wel. Want waarom hebben ze alleen mijn auto gedaan? Stond de kleur ze niet aan, stond ik verkeerd geparkeerd (in hun ogen)....of..... was het eigenlijk niet zo toevallig dat ze mijn auto pakten?!? Hadden ze misschien nog een appeltje met mij te schillen en was dit hun manier om me te grazen te nemen...???

 

Zoals je ziet wordt ik hier dus aardig paranoia van en ik ben dan ook bang dat ik vannacht weinig zal slapen. Enfin. Ik kan er weinig aan veranderen en dus laat ik het maar over me heen komen. Ik kan moeilijk in mijn auto gaan slapen! Gelukkig heb ik bij mijn nieuwe huis straks een parkeergarage. Zal ik toch een stukje beter slapen denk ik. Tot dan zal ik me waarschijnlijk wel blijven afvragen waarom nou juist mij dit moest overkomen en waarom (als het dan toch moest gebeuren) ze het niet anderhalve maand eerder hebben gedaan. Net vóór ik alle 4 mijn banden heb laten vervangen omdat ze versleten waren.... 

 

Comments (3) :: Permanent Link

30 October 2007 - Ik kom op de buis!

Ok, de datum is bekend (zie berichtje onder)! Op zondag 11 november kom ik op de buis bij Net 5 om 19:30. Als je dus wilt zien hoe erg het met mijn kast gesteld was, hoe ik mijn genante (4 billen) moment beleef of gewoon eens nieuwsgierig was hoe ik er nou uitzie dan is dit jullie kans. Zelf ga ik denk ik niet kijken (veel te erg!). Enfin, ik hoor graag jullie commentaar en ps. Lachen mag (is gezond!!)!!
 
Hi,
Er is het een en ander omgegooid. Jouw kast komt in aflevering 6, op zondag 11 november wordt deze uitgezonden.
Hopelijk ben je hiermee voldoende geinformeerd.
Groeten,
 
Francis.
Endemol Nederland
Passion for Fashion
 
Comments (2) :: Permanent Link

29 October 2007 - De rem er op.......

Ik kreeg vanmiddag op mijn kop van Ben, mijn collega/looptrainer. Ik vertelde hem namelijk dat ik afgelopen zondag mijn 2e halve marathon had gelopen. Ik was er eerlijk gezegd apetrots op (tijd 2:14:36!!) en hoopte op een complimentje maar dat pakte even anders uit.....

 

Was ik er soms op uit om mezelf een blessure aan te doen?!?!? '"Hoe haal je je het in je kop om zo snel (red 2 weken na mijn eerste halve marathon) er al weer een te lopen?!?"

 

Enfin, hij vond het dus niet echt verantwoord dat ik (als relatieve nieuwkomer) al zo snel weer zo'n lange afstand had gelopen en hij heeft natuurlijk ook helemaal gelijk. Maarja, lopen is ook zo verslavend en het is zóóó heerlijk om bij zo'n evenement gewoon even alles te geven! Zeker als je dat kan doen op een afstand die je tot voor kort nog voor volkomen onmogelijk had gehouden en al helemaal als je even wat stress en frustraties van je af moet lopen. De roes die je voelt als je na zo'n strijd volkomen uitgeput en met pijn in al je ledematen over de finish komt is echt onvergetelijk. Ik snap nu ook wat ze bedoelen met de uitdrukking "Pijn is fijn!". Een betere drug om high van te worden ken ik niet (heb er trouwens ook maar weinig geprobeerd) en ik ben er dan ook behoorlijk verslaafd aan....

 

Net als drugs heeft dat echter ook vervelende bijverschijnselen. Denk bijvoorbeeld aan het risico van blessures en het 'overtraind' raken en dus geldt voor lopen net als voor bijvoorbeeld alcohol dat het de kunst is om het "MET MATE" te doen......

 

En daar zit hem nu juist de kneep..... Na 30 jaar van complete inactiviteit (vond de 100m naar de brievenbus al te ver om te lopen) ben ik nu dus compleet doorgeslagen naar de andere kant.

Logischerwijs weet ik dat Ben volkomen gelijk heeft maar gevoelsmatig hoor ik continue dat kleine stemmetje: "ja maar het gaat zo lekker...! en waarom zou je dan rustig aan doen!!!" in mijn achterhoofd. Ik ga dan ook hierbij met de billen bloot (voor zover ze dat al niet zijn) en beloof plechtig dat ik tot 18 november (Zeven Heuvelenloop) GÉÉN lange (lees 10km+) wedstrijden meer zal lopen....... Geloof me, dat gaat me, als loopwedstrijd-verslaafde, nog moeite kosten want tja:

 

"Hi, my name is Scotch and I am a run-aholic"

 

Comments (1) :: Permanent Link

28 October 2007 - 'String'-training

Ja, je leest het goed. Ik ben weer eens in training. Dit keer niet voor een wedstrijd en nee, ook zeker nog niet voor een marathon maar in 'string'-training. Zo'n tv programma op bezoek krijgen is leuk maar als je dan zo'n 'fashion-guru' over de vloer hebt dan wil er ook nog wel eens iets genants geconstateerd worden. In dit geval niet in mijn kast (zoals ik vreesde) maar in mijn broek. Feilloos wist zij namelijk de kijkers te wijzen op het feit dat ik een gewone slip droeg onder mijn pantelon. Een grote 'no-no' want nu "druk je je billen plat en door het elastiek lijkt het wel alsof je nu 4 billen hebt!".

 "en bedankt..." 

 

De uitzending is nog niet geweest maar ik kan nu natuurlijk niet meer met goed fatsoen een slip dragen en dus moet ik aan de strings. Ik had ze al wel maar dragen deed ik ze eigenlijk nooit. Ik heb namelijk een hekel aan ondergoed dat 'kruipt' en als er iets is dat per definitie 'kruipt' dan is het wel een string. Ze lagen dan ook al tijden stof te happen. Enfin, de afgelopen week ben ik dus maar eens voorzichtig begonnen met het dragen van strings, ik zat toch ziek thuis en dus was er niemand in de buurt die kon zien dat ik zeer regelmatig ongegeneerd aan mijn ondergoed stond te plukken. Het is zeker nog geen hobby van me maar ja, "wie mooi wil zijn......" en ik kan een zekere ijdelheid toch niet ontkennen.....

 

Enfin, vandaag weer gewoon aan de ouderwetse slip want na een week stilzitten ga ik vandaag voor het eerst weer eens lekker hardlopen en dat (hoe ijdel ik ook ben!) doe ik niet in een string!

 

Comments (2) :: Permanent Link

25 October 2007 - HIEPERDEPIEP!!

Vandaag ben ik 32 jaar geworden. Niet dat ik het groots ga vieren (zit ziek thuis) maar toch is het wel een speciale dag. Terugkijkend op het afgelopen jaar heb ik echt het gevoel alsof ik voor het eerst in tijden weer eens écht geleefd heb, grenzen heb verkend en nieuwe ervaringen opgedaan. Echt een topjaar! En het allermooiste is.... ik weet gewoon zeker dat het komende jaar nog veel beter gaat worden!!!

 

Comments (8) :: Permanent Link

23 October 2007 - Opnames

Ok, ze zijn net weg. Wat een drukte opeens zeg!! Komt daar een lading mensen (regiseusse, visagiste, stagaire, cameraman en geluidsman en natuurlijk Dyanne zelf) binnestormen die binnen no time de hele boel overnemen. Wel ontzettend komisch allemaal. Het resultaat mag er ook wezen, ik heb 9 (!!) verhuisdozen + nog een groot pakket vol met kleren die weg mogen. Kun je het je voorstellen??? Ik dus nog niet maar ik ben wel blij dat het nu is uitgezocht. Verder natuurlijk ook ideaal dat dit nu gebeurt vóór de verhuizing want het scheelt aanzienlijk in wat ik allemaal moet meenemen.

 

Ook veel adviezen gekregen en verder gewoon ontzettend veel lol gehad. Ik denk alleen dat ik zelf het resultaat niet durf te bekijken. Je voelt je toch wel ontzettend zelfbewust hoor met dit soort dingen! Enfin, we zullen wel zien, de uitzending is misschien al over twee weken maar dat hoor ik later nog definitief.... en zodra ik het weet horen (lezen) jullie het ook hoor!! Kunnen jullie eindelijk zien dat ik echt niet overdreef toen ik zei dat ik genoeg kleren had om een weeshuis mee aan te kleden.

Comments (8) :: Permanent Link

22 October 2007 - Dyanne Beekman deel 3# - pukkelalarm!!!

Nou het gaat dus nu echt gebeuren hoor! Ze komen morgen de opnames doen voor het item over mijn kast voor Pashion for Fashion (TV programma). Nog geen idee wanneer het wordt uitgezonden maar dat zal dan ook wel niet zo lang meer duren.

De plannnig was weer perfect. Ik kreeg vrijdag middag een telefoontje van een productie assistente. "Ja ik wilde even doorgeven dat we dinsdag in de ochtend rond een uur of elf komen hoor!". "Pardon?!?, ik weet nergens van???" "Oh, was dat niet doorgegeven dan??? Dacht dat je al wist dat het dinsdag werd?". Enfin, ik had toch net vrijgenomen om te studeren dus dat wordt nu gedeeld studeren en gedeeld opnames. Natuurlijk wel nog even kritisch naar mijn kast gekeken maar uiteindelijk besloten er echt helemaal niets aan te doen. Zij bieden aan om hem uit te mesten, nou van mij mogen ze......! Als ik dus met een rode kop op de TV verschijn omdat ze iets genants uit mijn kast weten te toveren dan zij dat maar zo. Ik heb al tijden geen enkel overzicht meer over wat er nu precies allemaal in hangt/ligt of staat dus ik acht de kans niet ondenkbaar....ach wat geeft het, levert weer leuke TV op toch!

 

Enig nadeel, natuurlijk net nu ik voor het eerst van mijn leven op de buis kom heb ik toch een joekel van een puist op mijn wang...... Enfin, maar hopen dat ze een goede visagiste bij zich hebben. Genants uit mijn kast is tot daar aan toe, met een pukkel op mijn wang op de buis..... NO WAY!

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

19 October 2007 - Toiletbezoek

Sinds ik aan de lijn ben (nu toch al weer bijna 1,5 jaar) drink ik erg veel water en eet ik veel volkoren producten. Ik kan dan ook zeggen dat ik een zeer gezonde stoelgang heb. Komt nog bij dat ik altijd moet plassen als ik nerveus ben en je snapt, ik heb heel wat toiletten van binnen gezien. De ergste zijn toch vaak wel die bij benzinestations. Daar is het de kunst om je neus dicht te knijpen en zo te gaan hangen (hurken) dat je net de bril niet hoeft aan te raken. Sinds ik ook regelmatig deelneem aan hardloopwedstrijden is daar trouwens nog een ergere variant bij gekomen. De Dixi. Een plastic kot waar je letterlijk boven de uitwerpeselen van je voorgangers zweeft. Enfin, ben al lang blij dat ze er vaak zijn (moet voor een wedstrijd meestal wel een keer of 5) dus mij hoor je niet klagen. Een positieve uitzondering op de regel dat openbare toiletten over het algemeen niet om aan te zien zijn is toch wel schiphol. Daar verbaas ik me iedere keer weer over. De toiletten zijn er ruim (zodat ook je koffer mee naar binnen kan!), worden regelmatig schoon gemaakt en er is zo'n automaatje waaruit je schoonmaakmiddel op een stukje wcpapier kunt spuiten om de bril mee schoon te maken.

Een verademing ten opzichte van bv het toilet op het vliegveld East-Midlands in de UK (kom ik regelmatig voor mijn werk). Die wc's zijn ronduit ranzig en bovendien zijn de hokjes zo klein dat je je zo'n beetje naar binnen moet wringen. Een koffer of tas kan je er zeker niet kwijt waardoor deze onbewaakt buiten de deur moet blijven staan. Toen ik er van de week weer eens kwam en door de douanier gevraagd werd of ik mijn koffer zelf had ingepakt en of ik hem misschien ergens onbeheerd had achtergelaten had ik moeite om niet uit te gillen "Hoe moet ik anders naar de plee!". Enfin, maar goed dat ik dat niet heb gedaan want dan zou ik er waarschijnlijk nu nog staan uit te leggen wat ik daar nu weer mee bedoelde......

Comments (0) :: Permanent Link

14 October 2007 - Ik heb er weer een!

 

Een medaille welteverstaan! Vandaag in Dordrecht de Drechtstedenloop (halve marathon) gelopen. 21,1km door Dordrecht, Zwijndrecht, Hendrik-ido-Ambacht, Alblasserdam, Papendrecht en dan weer terug naar Dordrecht. Natuurlijk véél te hoog gegrepen maar hé.....ik hou wel van een uitdaging!

 

En dus ging ik samen met nog honderden andere lopers van start. Al snel zag ik de meeste aan de horizon verdwijnen en vroeg ik me af waar ik in vredesnaam aan was begonnen . Niet echt vreemd want dat heb ik iedere keer als ik een wedstrijd loop. Die eerste 5km zijn gewoon niet aan mij besteed. Pas bij het passeren van de Zwijndrechtse brug kwam ik een beetje in mijn ritme en kon ik lekker relaxed lopen. Het weer was prima, helder, niet te warm en met een vrolijk zonnetje en het voelde allemaal goed.

 

Net voorbij het 5 km punt kwam de 'bezemwagen' voor het eerst langs. Een touringcar die bedoeld was voor alle 'uitstappers'. De chauffeur keek mij vragend aan. Ik was echter zeker niet van plan al uit te stappen en wist dat met een armbeweging ook wel duidelijk te maken. De chauffeur stak even zijn arm op en reed weer door. De hele race hebben we vervolgens dit kat en muis spelletje herhaalt. De bus reed steeds een stukje vooruit, wachtte dan tot iedereen weer was gepasseerd en reed dan weer een stukje door. Iedere keer zag ik de chauffeur vragend kijken en iedere keer schudde ik van nee "Mij zie je niet in die bus!". Na verloop van tijd stapte de vrijwilligers die ook meereden uit om me aan te moedigen als ik weer eens langs de bus rende. "Gaat tie nog??"  "Ja hoor, ik kom er wel, al moet ik op mijn knieën!". Heerlijk om dan zo te worden aangemoedigd. Ik liep dan ook echt te genieten. Alles klopte gewoon en na de initiele opstartproblemen voelde ik gewoon dat ik het aankon.

 

In de laatste kilometers heb ik nog een man of 8 weten in te halen. Mensen die gewoon niet meer vooruit kwamen en in wandeltempo verder gingen. Bij mij was het lampje toen ook wel uit maar toch vertikte ik het om te gaan wandelen. Ik had me voorgenomen om hem uit te lopen en dus zou ik dat ook doen ook!

Bij de finish nog even een sprintje getrokken om net onder de 2:20:00 uit te komen en dat is gelukt!

 

2:19:55, een toptijd (voor mij dan) en een medaille voor aan mijn nachtlampje!

 

Ondanks dat ik me ten stelligste had voorgenomen om NIET die bus in te stappen kon ik niet laten om dat toch even te doen toen ik na de finish richting de kleedkamers liep en daar die bus zag staan. Maar dan ook alleen om even die chauffeur gedag te zeggen! Hij was op de een of andere manier toch een soort maatje geworden na die 21,1km kat en muis....

 

Comments (5) :: Permanent Link

10 October 2007 - Spanning

Een maand geleden is het nu dat ik bij mijn huisarts zat op een maandag morgen. Vage klachten  en steken in de mijn borst. Het voelde gewoon niet goed en dus was ik er voor de zekerheid maar even voor langs gegaan. Ook de huisarts vertrouwde het niet helemaal en dus kreeg ik een verwijzing voor het ziekenhuis, voor een mammografie en echo…..

 

In een klap zakte alles in elkaar. Want wat nu áls…. Wat nu als ik ziek bleek te zijn, juist nu ik eindelijk mijn leven op de rit heb?!? Natuurlijk mag je zo niet denken, de huisarts had ook gezegd dat het waarschijnlijk gewoon een geïrriteerd stukje weefsel was maar toch maak je je zorgen……… zo’n mammografie doen ze echt niet zomaar.

Dat je dan vervolgens nog 4 weken moet wachten voor je terecht kunt maakt het er dan ook niet echt gemakkelijker op…..

 

En dus maak je er maar het beste van. Vertel je het maar aan niet te veel mensen (je wilt niemand onnodig ongerust maken) en zet je je er zoveel mogelijk overheen. Ach…. De steken werden ook minder en de klachten namen ook wel af dus het zal ook wel meevallen allemaal…. Maar ondertussen knaagt het toch van binnen, want wat áls…..

 

Vandaag is het onderzoek geweest. Zenuwachtig was ik eigenlijk niet eens meer zo erg. Tot ik die spreekkamer uitkwam. “Alles in orde….”

Toen sloeg opeens alle spanning van de afgelopen weken terug. In de auto heb ik zeker 5 minuten naar het dashboard zitten staren. HET IS IN ORDE!!! Er is niets aan de hand!

 

Vervolgens ben ik naar huis gegaan en heb ik de koelkast geplunderd. Een slechte oude gewoonte als ik emotioneel ben maar in dit geval vond ik dat het wel een keertje mocht. Nu ga ik dadelijk lekker mijn loopschoenen aandoen en naar mijn dansles. het mag, ik kan er weer helemaal tegenaan!!

 

Life, here I come!

 

Comments (2) :: Permanent Link

9 October 2007 - "Je bent getikt!"

....dat was het onderwerp van een mailtje dat ik laatst kreeg. Mijn eerste reactie was "Oh, nou aardig hoor!" en ik had het al bijna weggegooid tot mijn nieuwsgierigheid het won en ik besloot het toch maar even te openen. Het bleek een mailtje van Hyves.

 

Voor diegene die nog niet weten wat Hyves is, dat is een site waar je een profielpagina kan aanmaken waarop je van alles over jezelf kunt melden en foto's & fimpjes kunt plaatsen. Vervolgens deel je die informatie met vrienden en kenissen die ook zo'n Hyves pagina hebben. Dat zijn dan zogenaamd je "Vrienden". Enfin, beetje puberaal maar daardoor stiekum ook wel weer komisch en dus heb ik ook zo'n Hyves pagina ("hé als je dan toch op je 31ste besluit je pubertijd overnieuw te doen, dan ook maar goed ook!").

 

Het mailtje bleek een aankondiging van het feit dat ik een 'Tik' had gekregen. 'Tikken' zijn korte boodschapjes, meestal niet meer dan een kort zinnetje die je aan elkaar kunt toezenden en die dan op je profielpagina verschijnen. Vaak in de trant van "Pietje glimlacht naar Marietje" etc. De structuur is altijd hetzelfde: Persoon X (de afzender)..... doet/zegt/of wenst iets aan/voor ......Persoon Y (de ontvanger). 

In mijn tik werd er naar me geknipoogd. Ok ,... een digitale knipoog, "wat moet ik daar nu weer mee"?!? Nouja simpel toch! In 'real life' zou je waarschijnlijk teruglachen en dus doe je dat ook digitaal! Het zeer orginele (ahum...) "Scotch lacht naar....." teruggetikt. Enfin, sindsdien heb ik al bloemen gekregen, is er naar me gelachen en er wordt met me geflirt......maar dus wel allemaal digitaal!

 

Ik weet niet hoe jullie hier tegenover staan maar als ik heel eerlijk ben dan vind ik deze hele manier van communiceren behalve erg komisch, toch ook wel een tíkkeltje 'getikt'!!!

 

Comments (0) :: Permanent Link

5 October 2007 - Appelmoes met kers

Vanavond een etentje gehad bij Van der Valk. Het was al weer een paar jaar geleden dat ik in een Van der Valk was geweest en toendertijd was ik niet echt enthousiast over het eten. Ik zat toen voor een cursus een aantal dagen in Leusden en at en sliep in het lokale Van der Valk hotel. 

Wat me van het restaurant dat erbij zat het meest is bijgebleven is dat het erg saai en een beetje kil was, er alleen erg jonge en onervaring bediening rondliep en dat alles wat je er at niet alleen hetzelfde rook maar ook hetzelfde smaakte.  Als klap op de vuurpijl kreeg je, wat je ook bestelde, er standaard een bakje appelmoes met kers bij. Waarom ?!? Geen idee, vaak paste het totaal niet bij het gerecht maar het hoorde kennelijk bij de huisstijl en dus kreeg je het. Wat dat betreft gold dat toendertijd voor al die Van der Valks volgens mij want waar je ook kwam en wat je ook at de appelmoes met kers hoorde er standaard bij.

 

Dit keer leek het anders te worden. De sfeer in het restaurant was warm en zelfs enigszins luxe, de bediening snel en attent en ik kon zowaar nergens een bakje appelmoes met kers op de tafels ontdekken! Ook het gesprek was zeer aangenaam dus alles was perfect.

 

Tot het eten kwam.....het was helaas precies zoals ik het me herinnerde; niet vies maar wel smakeloos en taai.

Opeens snakte ik naar dat bakje appelmoes. Het is erg om te zeggen maar ik snap nu ook waarom het er altijd bijzat........was er tenminste nog iets met enige smaak!

 

Comments (2) :: Permanent Link

2 October 2007 - Ethiopië

Het leuke van websites is dat iedereen er bij kan. Je hebt dus geen flauw idee wie er op welk moment naar aan het kijken is. Toch kun je met wat hulp van wat tools best een hoop informatie krijgen over je bezoekers en dus heb onlangs google analytics er op losgelaten.

 

Nu kan ik zien hoeveel bezoekers ik per dag krijg, welke pagina's het meest bekeken worden en het allerleukste: Waar mijn bezoekers vandaan komen! Niet dat ik nu de volledige adresgegevens zie, nee, zover zijn ze nou ook weer niet, maar wel bijvoorbeeld het land en soms ook de stad waarvandaan men naar de site kijkt. Ok, 95% van de bezoekers komen gewoon uit Nederland maar internet is nou eenmaal een internationaal fenomeen en dat levert dan ook soms nog leuke dingen op!

 

Zo zag ik vanochtend dat ik onlangs een bezoeker heb gehad uit Ethiopië!

 

 

Ik ken dus echt helemaal niemand uit Ethiopië en deze persoon is alles bij elkaar toch bijna een half uur op mijn site geweest dus het was ook echt geen 'verkeerd-klikker'!

 

Ik vind dit echt geweldig en zit me nu al uren af te vragen wie dit is geweest. Een Nederlandse missionaris in de woestijn die in zijn vrije uurtjes met heimwee het internet verkent op zoek naar typische hollandse verhalen? Of misschien juist een jonge backpacker die wat uurtjes zoet maakt in een internet café in Addis Abbeba (dat is toch de hoofdstad van Ethiopië?)?!?

 

Enfin, mocht de persoon in kwestie dit lezen: Van harte welkom op mijn site en kom gerust vaker! Je doet het erg leuk in mijn statistieken

Comments (2) :: Permanent Link

1 October 2007 - Auto gestolen!

Sinds zondag staat de auto van mijn tante bij mij op het plantsoen. Zij woont in Noord-Holland en zou met mijn opa (in zijn auto) maandagmorgen vroeg vertrekken voor een paar dagen naar Limburg. Helaas woont mijn opa midden in de stad en kost parkeren daar handen vol geld en dus hadden we bedacht dat de auto dan maar het best bij mij op het plantsoen kon staan. Dan kostte het haar niets (vrij parkeren) en kan ik tegelijkertijd een oogje in het zeil houden (auto-sitten ipv baby-sitten!).

 

Nou hebben we op het plantsoen nogal last van volgepoep (gôh) en dus had ik haar gedirigeerd naar een parkeerplek waarvan ik zeker wist dat die (relatief) vogelpoep-save was. Langs de stoep, voor een rijtje huizen. Wel aan de andere kant van het plantsoen maar dat ging niet anders (aan mijn kant stond het vol). Er gebeurt bij ons verder nooit wat dus ik had er alle vertrouwen in dat hij daar prima stond. 

 

Plichtsgetrouw als ik was besloot ik vanavond bij terugkomst van het sporten even snel te controleren of alles nog goed was. "Mmm... het was een goud of zilverkleurig, niet zo'n groot ding (vraag mij niet naar merken) en hij zou ongeveer dáár moeten staan..... Mmm.... ik zie hem niet staan! .... -SCHRIK!!!- ..... hij zal toch niet ....... gestolen zijn!!!" 

 

Drie keer ben ik, met steeds groter groeiende verwarring, het stuk op en neer gelopen om te controleren of hij er toch niet stond maar ik kon hem echt niet vinden."Dat ga je niet menen! Nou moet ik mijn tante bellen dat haar auto, die ze toch min of meer aan mij heeft toevertrouwd, gestolen is......hoe ga ik haar dat vertellen?!?".

Nee, eerst maar eens mijn andere tante bellen. Misschien hebben ze zich bedacht en zijn ze toch met de auto van mijn tante gegaan in plaats van de auto van mijn opa. De familie tam-tam werkt over het algemeen razendsnel dus als dat zo is dan zou die zij het moeten weten! 

 

Andere tante weet echter ook nergens van: "Nee, ik weet ook nergens vanaf, ze heeft tegen mij niets gezegd en ik hang haar net op, dus dan had ze het wel gezegd!"

"Aargghhh, wat nu???". De politie dan, misschien is hij gesleept..... Nee, ook bij de politie is niets bekend....ohohoh........ Dan mijn moeder maar, misschien weet zij nog iets!?......Helaas.......

Donkere wolken pakken zich boven mij samen, "Hoe ga ik haar dit vertellen?!?......"

 

Met lood in mijn schoenen draai ik haar mobiele nummer....

".....Ha Fem! Ja, ik vond het zo associaal, bij vreemde mensen voor de deur!" kakalt ze direct vrolijk in de lijn. In mijn stress snap ik nauwelijks waar ze het over heeft, "Tante, ik heb een vraagje, kan het zijn dat....." en dan begint het me te dagen, "Wacht eens even, heeft u toevallig de auto vanmorgen nog verplaatst voordat u vertrok naar Limburg?!?". "Jaah, zoals ik al zei, vond het zo associaal om hem zomaar bij vreemden voor de deur te zetten dus voor we vertrokken zijn heb ik hem nog even snel verplaatst! Dat had je toch wel gezien? hij staat recht voor je deur!!"

 

Enfin, in mijn stress had ik dus overal gekeken, behalve recht onder mijn neus. De auto stond letterlijk gewoon voor de deur maar in het donker was dát me gewoon niet opgevallen. Nu maar gauw mijn moeder en tante bellen dat alles ok is voordat de familie tam-tam op volle toeren komt (als hij dat al niet is...)!

 

Tja, na baby-sitten weet ik nu dus ook dat ik wat je noemt 'louzy' ben in auto-sitten!

 

Comments (6) :: Permanent Link

30 September 2007 - Brief...

 

Vandaag is het feest . Mijn geweldige moeder en fantastische stiefvader zijn dit jaar 10 jaar getrouwd en uiteraard moet dat gevierd worden. Bij een feestje horen cadeautjes en dus belde ik ze met de vraag wat ze wilde hebben. Ze hebben namelijk alles al, dus iets voor ze vinden is altijd een crime.

In eerste instantie kreeg ik Jack aan de lijn. Die is makkelijk (en praktisch) in dat soort dingen "Je moeder wil zo graag een fotoreportage laten maken door een officiële fotograaf van ons tweeën dus als je persé iets wilt geven dan het liefst een envelopje met inhoud!". Mmm... dat is makkelijk, nog een leuk kleinigheidje en grote bos bloemen en voila!

 

Nou dan ken je mijn moeder nog niet......

Vijf minuten later hangt ze aan de lijn. "Lieverd van jou wil ik geen geld of cadeautjes, dat geld heb je zelf veel te hard nodig op het moment (verhuizing). Nee, ik heb veel liever een persoonlijke brief van je!"......

Nu denk je misschien...'ach wat lief van haar!' maar ik had veel liever geld of een cadeautje gegeven (ook al is het onpersoonlijker). Ik heb schrijven altijd leuk gevonden en ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik er goed in ben maar er is een uitzondering:

"Ik kan geen persoonlijke brieven schrijven!!".

 

Schrijven voor mijn werk (verslagen, projectplannen, etc), schrijven voor het bedrijfskrantje en schrijven voor mijn weblog.... Allemaal geen probleem maar een brief aan mijn moeder...... "HELP!". Wat ik ook probeer zo'n brief komt er altijd gekunsteld en overdreven uit en verwoord eigenlijk nooit wat ik echt voel..... En dus zit ik nu al drie dagen te broeden op een brief en ben ik ondertussen nog niet verder dan "Lieve mamma en Jack.....".

 

Is er dan niets te vertellen? Oh nee, er is meer dan genoeg over ze te zeggen!:

Dat ik zo blij ben dat Jack, met zijn rust en analyserend vermogen, er eindelijk voor heeft gezorgd dat mijn moeder rust en structuur (voor zover mogelijk) in haar drukke chaotische leventje heeft gevonden.

Dat hij ervoor gezorgd heeft dat zij straalt van oor tot oor.

Dat het zo vertederend is om te zien hoe verliefd ze nog altijd naar elkaar kunnen kijken.

Dat ze zo ontzettend belangrijk in mijn leven zijn en hoe blij ik ben met de wetenschap dat ze altijd voor me klaar staan (zelfs als ik zomaar binnen kom vallen tijdens een lange duurlooptraining voor een glaasje water en een hoognodig bezoek aan het toilet!).

Dat ik ze alle geluk en liefde in de wereld toewens.

Dat hun liefde voor elkaar mij inspireert.....

 

Maar goed op papier krijg ik het niet zonder dat het zoetsappig en weeïg wordt.

 

Enfin, als ik dit zo terug lees dan staat hierboven precies alles wat ik ze zo graag zou willen zeggen. Nu nog in een persoonlijke brief......

 

 

Het gelukkige paar, een paar dagen geleden (met dank aan Margeet voor de foto!). Zijn ze niet geweldig!!

 

 

ps. Waarom mijn moeder trouwens een fotoreportage wil is voor mij een totaal raadsel. Zoals deze foto wel illustreert is mijn moeder zowat vergroeid met haar fototoestel en hebben ze dus al tienduizenden, zoniet honderdduizenden foto's, ook van henzelf!!!

 

Comments (8) :: Permanent Link

26 September 2007 - gewoontemens

ik ben een gewoontemens. Ik ben altijd om 06:20 wakker (zelfs in het weekend want daar houdt mijn biologische klok nl geen rekening mee), doe standaard op vrijdag middag boodschappen bij de Bas, neem elke week (als verwennerijtje) op vrijdagavond een zakje japanse mix, slaap altijd op mijn linkerzij in om vervolgens op mijn rechterzij wakker te worden en tank een keer per week mijn auto vol bij dezelfde pomp.

 

Alleen de laatste weken niet...

 

De pomp wordt namelijk verbouwd en dus is hij gesloten en afgezet. Helaas heeft mijn interne routine-klok dat nog steeds niet door waardoor ik vanmorgen met mijn duffe slaapkop en met een nagenoeg lege tank weer eens verbaasd naar de afzetting stond te staren...."Ohja, die was dicht".

 

Nou zul je denken,'"ja dat overkomt iedereen wel eens!" Nou mij is het de afgelopen 6 weken nu al 4 keer overkomen. Als iemand weet hoe ik die routine-klok eens flink resetten kan dan hou ik me aanbevolen!

 

Comments (5) :: Permanent Link

25 September 2007 - hoezo pessimist

Over het algemeen ben ik een erg optimistisch mens! Ik ben echter ook wel eens sjacherijnig en als dat zo is dan kan ik ook opeens een echte ras-pessimist blijken te zijn. Meestal gebeurt dat als dingen die ik zorgvuldig heb uitgekiend plotseling anders blijken te lopen dan gepland en dat was nou ook precies wat er gebeurde met de Schweitzerloop van afgelopen zaterdag......

 

Ik had me al maanden geleden ingeschreven voor de 10km omdat ik eerder diezelfde dag een reunie zou hebben. De 10km zou als laatste van start gaan en ik had dus mooi uitgekiend dat ik dan precies genoeg tijd zou hebben om eerst naar die reunie te gaan en daarna de 10km te lopen. Een week vantevoren bleek echter dat de reunie niet 's ochtends maar juist 's middags was. Halsoverkop moest dus opeens alles worden omgegooid en dus zou ik, in plaats van de 10km, de 5 km lopen. Niet iets waar ik naar uitkeek....

 

Ik hou namelijk niet zo van deze afstand. Ik heb nogal lang nodig om een beetje op gang te komen en de 5km is me daar net iets te kort voor. Dan ga ik lopen forceren en kom ik dus helemaal kapot en in een beroerde tijd over de finish. Bovendien zou een groot deel van mijn loopgroepje ook de 5km lopen en ik weet gewoon dat ik dan (ok, ok, ik weet het, ben een strebertje ) zou gaan proberen ze bij te houden. Niet erg realistisch want ik hou ze namelijk in trainingstempo al nauwelijks bij, laat staan in wedstrijdtempo. Gevolg?: Ik blaas mezelf binnen de kortst mogelijke keren volledig op. Zo gezegd zo gedaan en dus liep ik 500m na de start al zwaar te hijgen en te puffen terwijl ik in de verte de rest uit het oog zag verdwjnen. Het enig wat ik op dat moment kon bedenken was GVD..... en dat de weg naar huis nu korter was dan de hele route lopen....

 

Maar ja, ik kon het natuurlijk met mijn grote mond niet maken om nu uit te stappen en dus besloot ik toch maar door te lopen me werkelijk overal aan irriterend. Van het zware gehijg van mijn voorganger (nee, ik was fris!) tot de hondendrollen op de weg tot de in mijn ogen veel te vrolijke vrijwilliger die een nauwelijks gebruikte weg stond af te schermen, echt niets kon me van mijn idee afhelpen dat het allemaal behoorlijk klote was!

 

Met een pesthumeur van hier tot Tokio wist ik hijgend en puffend het keerpunt te bereiken en kon ik vervolgens weer op de weg terug. Dat was zo mogelijk nog meer afzien dan heen en niet in de laatste plaats door de veel te felle zon (ja je baalt of je baalt niet, hè!). Alleen tegen het eind zag ik opeens een lichtpuntje. Aan mijn timer zag ik namelijk dat ik op weg was naar een voor mijn doen mooie tijd van rond de 30min en dus kreeg ik een sprankje hoop. "Als ik dan toch dood ga, dan ook maar helemaal en met een tijd van onder de 30min!"

En dus perste ik er nog een laatste eindspurt uit ...... alles gevend want ik wilde onder die 30min blijven.......om vervolgens in 30:22 over de finish te gaan.

 

"K*T! Nou was het me nog niet eens gelukt om onder die dertig te blijven! Was ik maar nooit mijn bed uitgekomen, had ik hier nou zo voor lopen afzien....!?!?!"

 

Natuurlijk had de rest het allemaal fantastisch gedaan en dus stond ik als een boer met kiespijn iedereen te feliciteren. Zo gauw het kon maakte ik me uit de voeten "Ik moet nu echt naar die reunie hoor!"...... Jaja....... Nee, ik had er gewoon goed de 'P' over in, "voor mij dus never nooit meer een Schweitzerloop!!"

 

Met de pest nog in mijn lijf besloot ik de volgende dag mijn log met wedstrijden eens bij te werken. 

 

"Mmm... de laatste keer dat ik een 5km had gelopen was in juni geweest in 32:27. Mmm.... zo bekeken was die 30:22  dus eigenlijk een verbetering van mijn PR met ruim 2 minuten, dat is eigenlijk zo slecht nog niet.....! 

En nu ik zo eens de uitslagenlijst zit te bekijken....verhip(!).....ik ben 37e van de 74 deelnemers in mijn categorie geworden. Dat wil dus zeggen dat ik een middenmooter was en voor de verandering eens niet bij de laatste 10% hoor!!!"

 

Enfin, mijn stemming is nu dus helemaal omgedraaid. Niks, slecht resultaat, niks baaldag! Ik heb gewoon een geweldige race gelopen! Volgend jaar weer hoor!!!

 

Comments (4) :: Permanent Link

20 September 2007 - Dyanne Beekman......het vervolg!

 

Nou, het is echt ongelooflijk maar het lijkt nog echt te gaan gebeuren ook! Vandaag bezoek gehad van 'Sylvana', de regisseuse van Passion for Fashion (wat ik op de een of andere manier steeds blijf verwarren met Fashion for Passion maar enfin). Ze heeft met een handcamera wat opnames gemaakt van mijn kast en ik moest kort wat over mijzelf, mijn weblog en mijn 'kledingproblematiek' (Hallo?!? Heb je mijn kast net gezien ????) vertellen.

Gelukkig kwam mijn kast door de screening en ik zelf geloof ik ook wel dus nu hoor ik binnenkort wanneer ze gaan langskomen.

 

Blijf dit dus echt ongelooflijk vinden!!!!

 

Je schrijft een blog over je dat je zo zit aan te hikken tegen het uitmesten van je kledingkast en vervolgens bieden ze je 'out-of-the-blue' aan die gratis en met de hulp van een bekende styliste voor je uitmesten!!

 

Mmm...... zou dat met andere dingen ook zo werken.....? Dan heb ik namelijk nog een verhuizing en verbouwing in de aanbieding (november/december) waar ik behoorlijk tegenaan zit te hikken.......!

 

Comments (4) :: Permanent Link

17 September 2007 - telefoon gesprek postorderbedrijf

 

Telefoniste: Goedenavond Ulla Popken klantenservice, waar kan ik u me helpen?

 

Scotch: Ja...ehhm.. goedenavond, ik krijg regelmatig uw postorder catalogus maar ik vroeg me af of u mij ook van de mailing lijst kon halen?

 

Telefoniste:  natuurlijk maar zou ik mogen vragen naar de reden?

 

Scotch: Nou, die is simpel, ik pas uw kleren niet meer

 

Telefoniste: Oh..tja, in dat geval. U weet wel dat we ook kleren in maat 60 hebben??

 

Scotch: Ja, dat weet ik maar het het probleem is ook niet dat ze te klein zijn........ ze zijn juist te groot....!

 

...Yes!

 

Comments (3) :: Permanent Link

16 September 2007 - kruispunt

 

Voor diegenen die regelmatig mijn blog lezen lijkt het misschien alsof ik bijster weinig tegenslagen ken in mijn leven omdat ik voornamelijk schrijf over de vrolijke, leuke en komische dingen die ik meemaak.

Schijn bedriegt. Niet dat ik nu meer tegenslagen dan een ander heb maar ook ik loop nog regelmatig met mijn kop tegen de muur. Het verschil is alleen dat ik de laatste anderhalf jaar mijn leven heb omgegooid. Ik leef niet meer vanuit de angst voor alles wat mis kan gaan (wat ik vroeger deed) maar vanuit het besef dat ik alles, wat het ook is, uiteindelijk wel aankan. Misschien niet altijd meteen en ook niet altijd alleen maar dan nog altijd met wat geduld en de liefde en kracht van vrienden en familie. Ik ben niet meer bang voor wat komen gaat maar zie de toekomst als een uitdaging, een kans, een mogelijkheid om nog meer te beleven, nog meer te leren en nog meer te genieten!

 

Toch kan ik af en toe ook wel overweldigd worden door alles. Deze week is zo’n week geweest. Een week van uitersten, zowel positief als negatief. Drie nachten lang heb ik nauwelijks geslapen van pure angst toen ik het ene na het andere slechte nieuws ontving, angst voor wat mogelijk was, angst voor wat zou komen gaan, angst voor wat ik niet wist. Tegelijkertijd kreeg ik ook geweldig nieuws, kansen waar ik jaren op had gehoopt, situaties die ik nooit verwacht had mee te maken…… en dat herinnerde me eraan waarom ik het anderhalf jaar geleden anders wilde gaan doen.

 

Ik sta letterlijk op een kruispunt in mijn leven en weet nog niet welke kant het op zal gaan. Elke kant kent zijn eigen ontberingen, zijn eigen uitdagingen maar ook zijn eigen kansen en mogelijkheden. Er is maar een ding waar ik echt zeker van ben: Welke kant het ook opgaat, ik ga er met volle teugen van proberen te genieten!

 

Wow, wat een sentimentaliteit opeens hoor ik jullie denken…. Ja, dat klopt, dat hoort ook bij mij alleen zien jullie dat misschien niet zo vaak….

 

 

ps. Gisteren mijn eerste 15km gelopen. Lekker rustig aangedaan en genoten van de omgeving (Broekpolder Vlaardingen). Geweldige uitlaatklep om wat stress van de afgelopen week kwijt te raken en een voor mij niet eens zo slechte tijd gelopen (1:40:15)! Heb er weer alle vertrouwen in dat de 7-heuvelenloop nu ook wel gaat lukken binnen de tijdslimiet (1:48:00)!

 

Comments (2) :: Permanent Link

14 September 2007 - Dyanne Beekman...!?!

Ok, wie van jullie, genieperige, bloglezers heeft het gedaan! Ja(!), geef het maar toe, je weet wel wie ik bedoel!!!

Een beetje mijn blog doorsturen naar een TV programma! Krijg ik opeens een mailtje van Endemol of ik mijn kast al heb uitgemest(?!?) en of ik het leuk zou vinden als Dyanne Beekman van Passion for Fashion zou komen helpen?!?!

 

Nou vraag ik je!!!

 

Enfin, is natuurlijk ook wel weer ontzettend komisch allemaal en heb eerst maar eens wat meer info gevraagd (ken het hele programma nauwelijks).

 

....Maar als ik je te pakken krijg......

 

ps. Ik heb trouwens zo wel mijn vermoedens hoor.....! Want wat was jij toch nieuwsgierig naar hoe het met mijn kast gesteld was!!! Het is maar goed dat je zo hard kunt lopen want als mijn vermoeden klopt dan zul je het hard nodig hebben!.....grpmff.... 

 

 

 

 

Aanvulling: Na navraag blijkt het toch puur toeval (google) te zijn geweest dat ze op mijn weblog kwam...... Ik heb jullie dus verkeerd ingeschat en dus voor de tweede keer in twee weken tijd de rijkweidte van mijn weblog onderschat!

 

Of..... zou ze gewoon haar bron beschermen .... Enfin, ben niet paranoia hoor, nûh...dat lijkt maar zo!

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

11 September 2007 - In beweging komen


Sinds ik de uitdaging ben aangegaan om te kijken of ik in November de 7-Heuvelenloop (15km met heuvels) kan uitlopen ben ik serieus in training. Ben (collega/hardlooptrainer en 'uitdager') houdt strak in de gaten wat ik zo doordeweeks aan kilometers maak en wijst me er streng op als ik niet voldoende loop. "Ja maar..." heeft bij hem helaas weinig effect en dus sta ik soms intern mezelf vervloekend ("Waarom ben ik dan ook zo stom om dat soort uitdagingen aan te gaan!") veels te vroeg in het weekend of na een lange dag mijn loopschoenen weer aan te trekken. Langere duurlopen en loopgroeptrainingen gaan nog wel. Die vind ik leuk. De interval trainingen echter niet. En juist die zijn volgens Ben erg belangrijk. Het ergste is nog wel, hij heeft gelijk! Want sinds ik met die trainingen ben begonnen heb ik mijn basissnelheid behoorlijk weten op te vijzelen (PR met 6 minuten verbeterd in een periode van 3 maanden)

Op een recht stukje dijkje in de buurt heb ik daarom een afstand van 400m uitgezet. Van een lantaarnpaal tot het verkeersbord op de hoek (gemeten met een geleende GPS ontvanger). De bedoeling is dat ik die 400m op zo'n 85%-90% van mijn kunnen loop om vervolgens rustig terug te lopen/dribbelen en dat dan 10 keer te herhalen. Klinkt makkelijk maar geloof me, na 5 keer jezelf uit de naad lopen heb ik het meestal wel gehad. De overige 5 keer doe ik dan alleen maar omdat ik anders Ben niet onder ogen durf te komen  (hoe bedoel je slap!). Het bewuste stukje dijk heb ik gekozen omdat het niet te ver weg is (zo'n 2km dus precies genoeg om warm op te lopen) en omdat het er lekker rustig is. Naast een verwaarloosd volkstuintjescomplex, een boerderij en een stel paarden in een weiland is er verder niets en dus is er ook weinig verkeer. De bewoners van de boerderij en de paarden kijken er niet meer van op als ik op zo'n avond/ochtend twintig keer langs kom. Eerst rood aangelopen op (voor mij) vol vermogen rennend,  dan zwaar nahijgend en uitpuffend terug wandelend (dat dribbelen schiet er na de 7e keer zowiezo meestal wel bij in).

Nee, echt leuk is anders en ik doe het liever niet dan wel maarja,...... voor het grotere doel.....

Enfin, van de week liep ik weer eens stevig te balen toen ik voor de tigste keer langs hetzelfde stukje dijk draafde en toen sloeg ik (uit verveling) maar eens aan het rekenen (je moet toch wat). Ik loop op zo'n avond dezelfde afstand 20 keer (10 keer heen, 10 keer terug). Dat is dus 400m*20 = 8km. Vervolgens loop ik dat gemiddeld 1 a  2 keer in de week (meestal maar een keer, maar enfin) en dat nu al zo'n 3 maanden lang. In totaal heb ik op dat idiote stukje dijk van 400m dus al gauw zo'n 120km afgelegd!

Heb ik eindelijk een sport gevonden die me genoeg motiveert om eens 'van mijn plek' (lees: 'kont') te komen ga ik vervolgens 120km op dezelfde plek rondrennen. Ik doe hier toch iets verkeerd geloof ik...


 

Comments (4) :: Permanent Link

11 September 2007 - Het is Homer's schuld...!

 

Officieel SB (Sonja Bakker dieet) ik nog steeds. Onofficieel is het ondertussen eerder een persoonlijke variant ervan aan het worden want na 16 maanden strak dieet begin ik het aardig zat te worden. Het grootste probleem is toch wel al dat lekkers dat vaak voor het grijpen staat. Meestal kan ik het aardig onder controle houden maar soms.....

Gisterenavond was zo'n moment. We hadden vergadering met het CGN bestuur waar ik sinds kort dus ook deel van uitmaak en op tafel stond een schaaltje met plakjes cake. We hadden al pizza gegeten dus ook nog eens cake zou wel een hele grote aanslag op mijn calorieentelling zijn en dus vond ik dat ik het niet mocht nemen. Ik had echter kunnen weten dat me dat niet zou lukken want direct vanaf het begin had ik al last van het Homer-Simpson-Bier-Kwijl syndroom: "mmm(ril)....... beer....... mmm........." of zoals in mijn geval dus: "mmm (ril)....... cake....... mmm.........".

Na een half uur sterk te zijn geweest ging ik natuurlijk overstag en nam ik besmuikt een half plakje cake met de verontschuldigende woorden "Ja, ik moet me toch wel een beetje aan Sonja houden!". Enfin, het schaaltje met de andere helft bleef gewoon recht voor mijn neus staan dus ik had kunnen weten dat ik dat nooit ging volhouden. Homer Simpson bleef dan ook vrolijk de hele tijd door mijn hoofd galmen.  Na nog eens 3 kwartier kwijlen brak de weerstand en brak ik schuldbewust het overgebleven stukje cake, "Nou, nog maar een stukje dan..", in tweeën.

Er lag nu dus nog een kwart plakje cake op het schaaltje. Demonstratief zette ik het opzij, een flink eind uit mijn gezichtsveld in de hoop dat een van de anderen het laatste stukje zou nemen. Totaal nutteloos natuurlijk want natuurlijk zag ik Homer alweer voorzichtig om een hoekje kijken en geen van de anderen taande naar dat laatste stukje cake.

Als klap op de vuurpijl besloot een andere collega uit de automaat een plak chocola te halen die natuurlijk ook demonstratief midden op tafel gelegd werd. Nu had ik opeens zelfs twee Homer's in koor door mijn hoofd zingen "mmm.... cake..... mmm..." en "mmm...... chocolade.... mmm....!".

grrrrr.....

Enfin, de chocola heb ik uiteindelijk weerstaan, de plak cake is (hoe kan het ook anders) uiteindelijk toch helemaal opgegaan, waar ik stevig van baalde!

Daar blijkt dan wel weer uit hoe irrationeel mijn bovenkamer soms werkt want over de eerder die dag gegeten pizza (avondeten - ca. 600 cal) én Big Mac ('rotdag, kon me niet bedwingen' - ca. 572 cal) heb ik me geen moment moeilijk gevoeld maar van dat ene rottige plakje cake van ca 100 cal baal ik als een stekker!


 

Comments (3) :: Permanent Link

9 September 2007 - Winter op komst

 

Gisteren op de markt waren ze er weer. Het beste bewijs dat de winter er aan komt:

 

Stoofpeertjes

 

Nu staat de pan met peertjes en een staafje vanille te pruttelen op het gas. Nog maar 4 uurtjes stoven en dan is het echt.... De zomer is voorbij......

 

"HÈLLO WINTER!!!", laat die sneeuw maar komen.....!

 

 

ps. Nee, ik vergeet niet dat er eerst nog Herfst is maar met het nogal verwarrende klimaat van tegenwoordig is die ofwel warmer dan deze zomer ofwel kouder dan de komende winter. Ik heb dan ook besloten dat ik voortaan gewoon de herfst en de lente oversla. Voorkomt een hoop verwarring en ik vind de winter toch leuker!

 

 

AANVULLING 22:15: Met mijn suffe kop ben ik vergeten regelmatig te checken of er nog genoeg vocht in de pan zit met als gevolg dat zojuist het brandalarm afging vanwege aanbrandende stoofpeertjes. De winter is zojuist dus nog een weekje uitgesteld in huize Scotch......

 

Comments (5) :: Permanent Link

8 September 2007 - zaterdagavond...

 

Als ik mezelf eens echt wil verwennen dan heb ik daar zo mijn ritueel voor. Uitgebreid (lees 3 kwartier) douchen, bodyscrub, haarmaskertje, gezichtsmasktertje en tot slot een heerlijk geurende bodycreme. Net zolang tot alles glimt en glanst en naar exotisch fruit geurt (waarvan ik nooit de namen kan onthouden). Van zoiets kikker ik echt helemaal op en voel ik me dus even weer helemaal vrouw. Zeker als ik dan daarna me lekker kan opdoffen om lekker uit te gaan.

 

Vandaag is zo'n dag dat ik het nodig vond om mezelf eens lekker te verwennen. Na de gebruikelijke rompslomp van boodschappen halen, huishouden (lees de was) doen en lopen (kreun, steun) was het tijd om mezelf eens even grondig te verwennen met een uitgebreide badderbeurt. Ik had vanmiddag een mooie nieuwe BH gekocht en natuurlijk moest die aan. Maar toen was het dan ook wel echt over. Inplaats van me verder opmaken en aankleden om uit te gaan, schoot ik in mijn pyama'tje en joggingbroek en zette ik een grote pot thee.

 

Zaterdagavond 19:00 uur, opgedoft en wel en ik kan me even geen betere plek voorstellen dan hier op de bank in mijn pyama voor de buis. Ik geef het officieel toe, vanavond ben ik lui!

 

Comments (1) :: Permanent Link

5 September 2007 - patserbak

 

Ik ben nogal een gewoontemens zeker waar het om auto's gaat en dus rijd ik zo min mogelijk in andere dan mijn eigen vertrouwde koekblikje. Daarbij komt dat ik een kleine auto gewend ben (waar ik al grote moeite mee heb om niet van alles mee te raken) en daarom eigenlijk een beetje bang ben voor 'grote' auto's (veels te veel potentieel deuk-oppervlak). 

 

Morgen moet ik voor mijn werk naar België. Op zich niets bijzonders. ik ben er al vaker geweest en behalve dat het een pokke-eind rijden is (2,5 uur) is er verder niet veel aan. Dit keer zou ik echter niet met mijn eigen auto'tje (suzuki formaat koektrommeltje), maar in een Volvo V70 stationwagon (formaat 'kijk mij, ik heb de grootste!') van de zaak gaan. Niet mijn beslissing maar nieuw beleid en dus niet onderuit te komen (helaas).

 

En dus stond ik vanmiddag met een (verwoed zijn lachen inhoudende) collega bij die veels te grote patserbak om uitgelegd te krijgen...:

  • a). Wat voor brandstof erin moest. Want ja, ik ben al eens weggesleept omdat er benzine was getankt ipv diesel (met dank aan mijn vader "Oh, vroeger was de groene hendel altijd diesel!")
  • b). Waar het licht zit want ik weet nog steeds die stomme symbooltjes niet uit elkaar te houden en ben dan ook al meer dan eens gewezen op het voeren van groot-, stads- of mistlicht ipv dimlicht (waarom hebben die krengen uberhaupt zoveel lampjes nodig, ik gebruik ze nooit!!)

en last but not least.....

  • c). Waar de achteruit zit. Een kleine frustratie uit het verleden, toen ik bij mijn eerste auto nadat ik eerst een halve heg al had platgereden, met hangende pootjes, notabene een fietser(!) moest vragen of hij wist hoe ik hem in zijn achteruit kreeg ("wist ik veel dat je bij Opels dat pookje een beetje moet optillen!"). De fietser vond het trouwens erg komisch, ik niet zo....zeker niet toen ik er achteraf achterkwam dat mijn collega's zich achter het raam van ons kantoor een half uur hadden staan bescheuren om mijn capriolen.....

 

Enfin, na te zijn gecoacht bij het achteruit wegrijden van de parkeerplaats (moeilijk inschatten in een auto die twee keer zo lang is als je eigen koekblik en de 'boem is hò techniek durfde ik ook niet echt aan met zo'n dure bak') reed ik zo rustig mogelijk richting snelweg. "So far so good" en na wat gefrummel met de stoel, radio, verwarming (dacht dat het de radio was) en de spiegels voelde ik me eindelijk wat rustiger worden toen ik de snelweg opdraaide.

 

En dat, ik moet het toegeven, ging soepeltjes. Waar mijn Suzuki'tje bij 120km/u al dik 4000 toeren draait en het geluid van een halve machinefabriek op volle toeren produceert, hoorde ik hier nauwelijks iets van de moter en zag ik de toerenteller maar langzaam omhoog komen. Nog enigszins onzeker en dus met de ogen strak op de weg besefte ik me echter niet dat deze auto een totaal andere schaalverdeling op de kilometerteller had dan mijn eigen auto'tje. Waar de teller van mijn Suzuki'tje maar tot 180km/u gaat en de wijzer bij 120km dus al bijna 3/4 van de teller aanwijst, gaat de teller in dit ding wat verder (260km/u). Wat betekent dat je de 120km/u al bereikt hebt nog voor de wijzer over de helft is!

Nee, tot dat inzicht kwam ik natuurlijk pas nadát ik met (ik schat) zo'n 150km/u een mobiele flitspost passeerde. Enfin. Ze waren volgens mij nog aan het opbouwen. Nu maar hopen dat ze nog niet zo ver waren om me ook daadwerkelijk te hebben geflitst.

 

Ik zal toch wel blij zijn als ik vrijdag weer in mijn eigen auto'tje mag!

 

Comments (4) :: Permanent Link

3 September 2007 - Ik wordt zowaar gelezen!?!

Kreeg van het weekend een onverwacht compliment. Tijdens de Run'n'Greetz meeting met forumleden bij de Maas & Waalse dijkenloop haalde een van hen (die ik verder nog helemaal niet kende!) mijn blog aan. Verbaasd vroeg ik of hij hem gelezen had en hij gaf als antwoord dat hij het erg leuk vond "Je geeft echt een inkijkje in je leven" (red. of iets dergelijks, echte woorden weet ik niet meer exact).

 

Ik was wat je noemt 'flabbergasted' en wist niet goed wat ik er in eerste instantie mee aanmoest. Tot nu toe ging ik er van uit dat mijn publiek vooral bestond uit directe familieleden en wat vrienden maar nu blijken anderen het dus ook gewoon te lezen en, zowaar(!), ook leuk te vinden!!

 

Ben er stiekum dan ook best wel een beetje trots op....... (merci Denis!)

 

 

Comments (5) :: Permanent Link

2 September 2007 - geweldige dag!!

Het begon allemaal niet zo goed vanmorgen, het regende pijpenstelen en het zag er grauw en vies uit. Dat zou nog wat beloven als ik 's midags deel zou nemen aan de Maas en Waalse dijkenloop! Toch had ik er meteen al zin in en dus pakte ik vol goede moed mijn spulletjes om lekker vroeg naar Beneden-Leeuwen (plek waar het allemaal zou gebeuren) te vertrekken.

 

Onderweg kwam ik er maar weer eens achter dat mijn kennis van topografie niet zo best is want wederom kwam ik in een hele andere provincie uit dan verwacht (dacht dat Tiel in Brabant lag ). Dat had ik ook al met de Marikenloop toen ik er van overtuigd was dat Nijmegen tegen de Belgische grens aanlag terwijl het dus in werkelijkheid tegen de Duitse grens aanligt. Enfin, zoals je snapt is de uitvinding van de TomTom voor mij een ware 'lifesaver' en dus kwam ik (zei het enigszins verbaasd) toch ter plekke.

 

Aangezien ik veel te vroeg was, eerst maar eens gekeken bij de jeugdlopen. 80 ukkies van 4 tot een jaar of 7 die 600mr zouden lopen. Die gespannen koppies... prachtig! Jammer alleen dat één mamma (of pappa) vergeten was uit te leggen wat een startpistool was, waardoor één kind zo schrok, dat deze prompt onderuit ging en voor een fikse berg 5- en 6-jarigen zorgde nog voor ze de de start gepasseerd waren. Binnen enkele seconden stond het hele spul echter weer en kon de race gelopen worden. Prachtig spektakel en ik had dan ook geen spijt van mijn keus om wat vroeger te komen. Het weer was ondertussen wel nog steeds bewolkt maar echt regen hadden we nog niet gehad dus dat was mooi.

 

Iets wat minder mooi was, was dat ik verkeerde sokken aanhad en ik daardoor (nog voor ik een meter gelopen had!) al een dreigende blaar voelde opkomen. Dat kon natuurlijk niet en dus meteen door naar de EHBO waar mijn hiel vakkundig werd ingepakt (10cm pleisters en tape voor één dréigende blaar van een halve cm in doorsnee ). Na een gemeenschappelijke warming-up trok eindelijk de bewolking op en brak het zonnetje door om vervolgens de hele middag niet meer te verdwijnen.

 

De race ging prima! De eerste km liep ik redelijk vlot en ik was bang dat ik te veel snel van start gegaan was. Ik kon echter aanhaken bij twee meiden (de een 'haaste' duidelijk de ander) die hetzelfde tempo liepen en daardoor liep ik redelijk uit de wind. Wat niet slecht uitkwam want het eerste stuk was tegen de wind in en het waaide toch nog wel behoorlijk hard. Na een km of 5 kwamen we aan in Wamel waar het parkoers zich omdraaide en over een dijkje terug naar Beneden-Leeuwen liep. Hier hadden we de wind in de rug. Ideaal natuurlijk en alles voelde nog steeds goed. Aan mijn km-tijden kon ik wel zien dat ik hard op weg was mijn PR (1:09:25) te verbeteren en dus zette ik nog even aan. De laatste km was ik redelijk dood maar toch kon ik er nog een eindsprintje uitpersen om uiteindelijk in een tijd van 1:03:46 over de finish te komen. Een vet PR dus! 

 

Na afloop zou er een Run'n'Greetz zijn van deelnemers van een hardlopers forum waar ik vaak meelees. Ik vond dit toch wel een beetje eng want dit zijn over het algemeen mensen die tijden lopen waarvan ik alleen maar kan dromen. Sommigen van hen lopen dezelfde afstand in de helft van mijn tijd !!! Enfin, na me over mijn eerste scrupeles heengezet te hebben ze toch maar opgezocht en daar zeker geen spijt van gehad. Voor een sport die toch individueel is kan ik niet anders zeggen dan dat het toch soms ook een behoorlijke sociale bedoening is!

 

Nu weer thuis.

Moe, verbrand gezicht en een wasmachine die op volle toeren draait. Nee, echt een geweldige dag vandaag!! Alleen die klerenkast....tja, ik ben bang dat het toch weer een 2-maandenplan wordt.....

 

Comments (6) :: Permanent Link

29 August 2007 - Een klerenkast vol maar niets om aan te doen....

 

Afvallen is erg leuk, je voelt je stukken beter en je kunt ook eindelijk de kleren dragen die je voorheen nooit aankon. Dat betekent dan wel dat je dus ook heel veel nieuwe kleren moet kopen (niet dat ik dat erg vind hoor ). De Afgelopen anderhalf jaar ben ik op die manier door zo'n beetje drie garderobes heen gegaan. Als eerste gingen de kleren maat 54/52 eruit en kwam daarvoor in de plaats maat 48/50, toen ik daar uitgroeide ging ik over op maat 46/48 en nu zit ik op maat 42/44.

 

Kleren weggooien heb ik nooit gekund. Als iets niet meer past dan bewaar ik het toch. Je weet immers maar nooit! "Ooit pas ik er misschien weer in...". Daarnaast koop ik werkelijk alles wat los en vast zit (zo geweldig om nu ook eens in een gewone H&M maat te passen!!!") en dus heb ik nu een probleem.

 

Mijn klerenkast ( 3,20m breed bij 2,60m hoog en 0,60m diep) puilt namelijk helemaal uit. Toen ik de afgelopen tijd zo afviel heb ik daar wel dingen uitgehaald om plaats te maken voor nieuwe kleren maar zelfs toen kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om ook daadwerkelijk kleren weg te gooien. En dus past er nu niets meer in mijn kast en liggen er onder mijn bed nog eens 6 grote paketten met kleren die ik niet meer met goed fatsoen aankan, simpelweg omdat het te groot is. 

 

Een extra probleem is dat alles ook nog eens door elkaar ligt en ik dus werkelijk geen flauw idee heb van wat ik nu eigenlijk in mijn kast heb liggen. Soms leuk ("Gôh, leuk truitje! Wanneer heb ik dat nou weer gekocht?!?") maar meestal erg onhandig omdat ik dus ook niets meer kan terugvinden. Het wordt dan ook hoog tijd dat ik eens een echte schifting ga houden. Alles wat ik niet meer pas/leuk vind weg, en alles wat ik wel nog pas/leuk vind in de kast. Dat zou een heleboel ruimte moeten geven in mijn kast......!

 

Hoe erg het wel niet met mijn kast gesteld is bleek vanmorgen wel. Staande voor mijn uitpuilende kast, waar je toch al gauw een weeshuis mee zou kunnen aankleden, kon ik simpelweg niets vinden wat én paste, én voldeed aan mijn wensen. Dit weekend moét het dus maar eens gebeuren. Ik ga schiften!!

 

Goed......, het plan is er (al zo'n maand of 2 trouwens ), nu nog de moed vinden om het ook daadwerkelijk uit te voeren.....ik hou jullie op de hoogte!

 

Comments (0) :: Permanent Link

26 August 2007 - Hoge nood!

Ok, ik waarschuw maar meteen even. Dit wordt een vies praatje. Ben je daar niet van gediend? Lees dan vooral niet verder!

 

Zaterdag morgen 07:00. Ik heb de geest en besluit eens een lekkere lange (voor mijn doen dan) duurloop te doen. Snel sta ik op, kleed me aan en neem een glas melk en een droge cracker. Nog even naar de wc en dan hup naar buiten. Het weer is heerlijk en ik heb er zin in!

 

Mijn darmen echter ook en al na een km merk ik dat ik beter nog iets langer op de wc had kunnen blijven zitten. Enfin, ik heb wel vaker met aandrang gelopen dus ik zet nog even door. Nog eens 100m verder merk ik echter dat dat niet zo slim is. Ik moet toch wel erg nodig, maar ja, als ik nu terugloop dan ga ik never nooit meer trainen (ken mezelf) en het ging net zo lekker! Er is in de weide omgeving ook geen kroeg of ander openbaar toilet waar je op zaterdagmorgen om 07:20 terecht kan dus wat nu?! Terug, of toch door?

 

Voor ik dit dilemma verder kan uitdiepen neemt de natuur de beslissing al voor me, opeens voel ik dat ik geen tijd meer te verliezen heb. Terug naar huis is écht geen optie meer! Snel kijk ik om me heen op zoek naar wat bosjes maar uitgerekend nu sta ik natuurlijk midden op een hondenveldje met daarnaast een grote flat. Ik heb geen zin om in het zicht van zo'n 40 flats op mijn hurken te gaan en dus besluit ik de enige beschutting in de buurt maar te gebruiken. Een hegje waarmee een stukje grasveld is omheind. In de gauwheid ruk ik nog wat weegbree uit de berm en loop zo snel mogelijk met tegen elkaar geklemde billen naar de heg. Daar aangekomen ben ik net op tijd om mijn broek naar beneden te trekken.....

 

....ahhhh..... wat een opluchting.....

 

Ok, ik ben geen fan van honden en zeker ook niet van hun voorzieningen maar ik geef eerlijk toe dat ik deze keer toch wel erg blij was met ...........

 

 

dat hondentoilet!

 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

23 August 2007 - statussymbool (vervolg)

Zoals ik al eerder hier op mijn blog schreef is mijn auto het tegenovergestelde van een statussymbool. Gisteren werd dat weer even mooi bevestigd toen ik met mijn koektrommeltje het parkeerterrein van het Efteling Golfpark opdraaide en mijn (nog steeds met poep besmeurde) bolide parmantig achteruit inparkeerde tussen een Cabrio en een Hummer. Ze hadden bij de bouw van het parkeerterrein waarschijnlijk al rekening gehouden met de te verwachten cliëntèle want de parkeerplekken waren meer dan ruim (lees bijna anderhalf keer zo groot als normaal). Toch wist ik het te presteren bijna de buitenspiegel van de Cabrio eraf te rijden. Een andere zojuist (in dikke BMW) gearriveerde bezoeker van het golfpark keek hoofdschuddend toe terwijl hij zijn golftas uit de achterbak viste.

 

Eenmaal binnen in de zaal waar het seminar zou zijn hadden we een prachtig uitzicht op de golfbaan en het parkeerterrein. Tussen alle zilveren en zwarte BMW's, Hummers, cabrio's en super SUV's was mijn vrolijke felblauwe poepdoosje niet te missen.

 

Ik kon een grinnik niet onderdrukken. Het blijft gewoon geweldig om af en toe eens lekker tegendraads te zijn.

Comments (0) :: Permanent Link

19 August 2007 - heilige tosti

Afgelopen weekend een weekendje weg geweest met een vriendin. Van vrijdagavond tot zondagmiddag lekker door Utrecht gestruind, terrasjes gepakt, restaurantjes uitgeprobeerd, toeristje uitgehangen in een rondvaartboot en cultureel gedaan door het Catharijne Convent (museum voor religieuze kunst) te bezoeken. Met een hotel op Vredenburg zaten we ook middenin de gezelligheid en zelfs het weer heeft drie dagen meegewerkt. Kortom, het was zeer geslaagd!

 

Klein minpuntje vond ik zelf dat ik toch wel moeite had om niet aan al het lekkers te vergrijpen. Kennelijk val je als je uit je normale ritme bent erg snel en gemakkelijk terug in oude gewoontjes en gebruiken, en bij mij was dat nou eenmaal dat als ik 'uit' ga, ik ook erg 'veel' en 'lekker' (lees vet) at. Niet echt ideaal dus als je probeert op je lijn te letten. Hoe zeer dat er wel niet in zat bleek wel in het Catherijne Convent.

 

In de kelder, in een sectie die ze de 'schatkamer' noemde stonden nogal wat rijkversierde altaarstukken. Daartussen stond ook een ding dat volgens de omschrijving een 'Monstrans' moest wezen. Nu zijn die vriendin, noch ik echt kerkelijk geschoold maar ik vond dat ik gezien het feit dat ik ooit nog twee jaar godsdienstwetenschappen gestudeerd heb, wel een gok naar de bedoeling van het ding moest wagen en dus opperde ik: "Volgens mij is dat bedoeld om tijdens de mis de heilige tosti in te bewaren....., ehhe.....heilige hosti, natuurlijk!

 

Enfin, grote hilariteit natuurlijk en ik was maar wat blij dat het nog vroeg was en er behalve mijn vriendin dus verder nog niemand in die zaal aanwezig was om mijn freudiaanse verspreking te horen.......

Comments (0) :: Permanent Link

17 August 2007 - batterijen

Ik weet niet wat het is maar de afgelopen dagen geeft de ene na de andere batterij er bij mij thuis de brui aan. Het begon met mijn horloge, gevolgd door de afstandsbediening. Vervolgens stierf de batterij in mijn badkamerradio een trage dood en tot slot begaf gisterenavond mijn fietslampje het.

 

Het irritante piepje dat ik al enkele dagen elke twintig minuten hoorde maar niet kon plaatsen bleek ook al veroorzaakt door een lege batterij. Juist ja, de batterij van de brandmelder was op.

Enfin, dit keer kostte het me maar 4 dagen om er achter te komen waar die piep vandaan kwam, de eerste keer dat de batterij van de brandmelder op was kostte het me 5,5 week en een hoop irritatie om er achter te komen waar het vandaan kwam. Maarja, dan had ik ook maar niet de brandmelder moeten uitpakken en aansluiten op de batterij om hem vervolgens in een doos op de kast te gooien omdat ik geen zin had om hem op te hangen......

Comments (0) :: Permanent Link

13 August 2007 - dikke kont

Sinds ik ben afgevallen ben ik erg gevoelig voor complimentjes van mannen. Zo vindt ik het eigenlijk helemaal niet erg als ik wordt nagefloten. Natuurlijk zal ik dat niet laten merken en zal ik, zoals een rechtgeaarde vrouw betaamt, mijn neus in de wind steken maar eigenlijk vind ik het maar wat leuk.  

 

Van de week werd ik echter wel weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Terwijl ik terugfietste uit de stad passeerde ik twee opgeschoten knullen. Een van de twee keek naar me en maakte een goedkeurend smakkend (zoenend) geluidje. Houtain deed ik alsof ik het niet hoorde maar diep van binnen was ik toch wel een beetje in de zevende hemel dat twee van die jonge knullen (ca 18) mij kennelijk wel wat vonden. Die euforie duurde echter maar kort want in het voorbijgaan ving ik nog net op wat de andere knul tegen zijn vriend siste: "Ah, nee joh, veel te dikke kont!".

 

Ik was in één klap terug met beide beentjes op de aarde....

 

Comments (0) :: Permanent Link

13 August 2007 - Oud papier

Over het algemeen probeer ik altijd erg consentieus te zijn. Ik gooi het glas in de glasbak, zamel papier apart in en gebruik zo veel mogelijk linnen boodschappentasjes ipv die weggooi plastic tasjes. Deels omdat ik echt geloof dat we allemaal een verantwoordelijkheid hebben richting het milieu (vele kleine stapjes maken een grote) en deels ook uit economisch oogpunt.

Sinds ik namelijk de serie "Rotzooi&Co", waar oa. ook de milieupolitie in mijn woonplaats in voorkomt, gezien heb weet ik dat voor het gooien van glas of papier in de container grote boetes kunnen worden opgelegd en dat er dus ook wel degelijk echt gecontroleerd wordt.

 

Enfin, vorige week was het weer papier-ophaal-dag. Het papier mag dan tussen 16:00 en 18:00 aan de straat gezet worden om vervolgens te worden opgepikt. Netjes zet ik direct uit mijn werk om 17:45 mijn twee schoenendozen en drie tasjes met papier buiten en een klein half uur later zie ik de grote vuilniswagen langsrijden. Ziezo, tot volgende maand.

 

Natuurlijk belt precies op dat moment mijn buurvrouw aan met een grote doos. Die was door de postbode eerder die dag bij haar afgeleverd omdat ik nog niet thuis was (werk). Waarom twee T-shirtjes moeten worden verpakt in een doos van 100cm*50cm*30cm is mij een raadsel. maar feit is dus wel dat ik nu dus weer een maand tegen die doos aankijk terwijl ik wacht op de volgende papier-ophaaldag. 

 

Als je denkt dat ik zo alleen zo braaf wacht op de papier-ophaaldag uit moralistisch oogpunt (milieu) of economisch oogpunt (boete) dan heb je het trouwens mis. Wat mij namelijk het meest tegenhoudt van alles om dat kreng niet gewoon in de container te mikken is de gedachte dat ik door de camera van "Rotzooi&Co" gesnapt zou kunnen worden!

Comments (1) :: Permanent Link

12 August 2007 - k#tkeffertjes

Ik ben nooit een fan geweest van honden. ze stinken, kwijlen, verharen, blaffen en als je pech hebt bijten ze ook nog. Ik vermijd honden dan ook als de pest. Dat hebben ze echter feilloos door en dus ontkom ik meestal niet aan een flinke snuffelbeurt of erger. Het allerergste in dat geval zijn dan nog de baasjes die, hoe voorspelbaar kun je zijn, uiteraard verkondigen "HIJ DOET NIETS HOOR...!".

(Was het maar zo, dan had ik niet een broek vol haren of een hand vol kwijl..... )

 

Sinds ik loop is er in mijn hondenafkeer nog een extra dimensie gekomen. Veel honden zien namelijk iemand die rent als een potentiele prooi.....

 

Aangezien ik vaak in de avonduren (na het eten) of (in het weekend) in de vroege morgen loop kom ik er altijd meer dan genoeg tegen want dat is van oudsher ook de favoriete tijd om de hond uit te laten. Sommige honden zijn netjes aangelijnd andere ook niet. Aangelijnd zijn is echter geen garantie dat je aan ze ontkomt.

Nee, zie daar de uittrekbare hondelijn (eureka ). Daarmee heeft de hond al gauw een actieradius van 8 tot 10 meter wat meer dan genoeg is om op een klein dijkje een sprint te nemen om je in je kuiten te bijten. Enfin, tegenwoordig roep ik dus al van verre "hou hem kort!" als ik in de verte een hondenuitlater zie lopen en ik moet zeggen, de meeste doen dat ook wel netjes.

 

Er is echter een categorie die ik categorisch wantrouw: Oude dametjes met k#tkeffertjes.....

Die k#tkeffertjes zijn namelijk over het algemeen net zo aggressief als hun baasjes passief zijn maar, omdat ze nou eenmaal 'mamma's lieveling' zijn, zijn ze volgens hun grijsharige baasjes totaal ongevaarlijk, "DUS WAAROM ZOU JE ZE KORT HOUDEN??"

Dat je vervolgens moet vrezen voor je kuiten zoniet op moet passen om niet over het totaal uit zijn dak gaande mormel te struikelen (die nog steeds aangelijnd is en dus ettelijke meters struikelkoord met zich meevoert), is voor hen vaak een grote verassing. "Dat doet hij normalitair nooit, hoor!!" hoor je dan, waarbij er verontschuldigend naar de hond wordt gekeken.

 

Enfin, je snapt het wel, ik had van de week weer eens zo'n aanvaring. De volgende keer dat ik zo'n kreng voor mijn voeten krijg dan geef ik hem zo'n rotschop dat hij jankend naar zijn baasje terugkruipt om vervolgens verontschuldigend naar mijn voet te kijken en te zeggen; "Dat doet hij normalitair nooit hoor!!".

 

 

.......Nouja....., in theorie dan, want in de praktijk kan ik het niet over mijn hart krijgen een dier pijn te doen (hoe irritant het ook is) en oude dametjes molesteren omdat ze hun honden niet kort houden staat ook niet zo goed op je CV........

 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

6 August 2007 - Tollerantie?

Afgelopen weekend was de Gay Pride in Amsterdam. Ik ben er nog nooit geweest (alhoewel ik dat zeker nog wel eens ga doen want het lijkt me een geweldige happening!) maar er waren wel een aantal vrienden van me. Ik was geschokt om te horen dat er wéér aanvallen waren geweest op Homo stellen.

 

Waar gaan we met Nederland naar toe?? Waarom kunnen sommigen, waaronder trouwens ook groepen die zich zelf buitengesloten voelen, niet accepteren dat anderen anders zijn, een ander geloof, huidskleur of sexuele geaardheid hebben?? Waar is die tollerantie gebleven waar we jarenlang in het buitenland zo bekend om waren?? Belangrijker nog WAAR blijft die verontwaardiging van het volk dat dit soort dingen uberhaupt zomaar kunnen gebeuren?!?!??

 

Nee, ik kan hier met mijn pet niet bij. Ik kan me niet eens voorstellen wat mensen beweegt om zo te denken. Ik kan alleen maar met afschuw kijken naar wat er gebeurt en een nutteloos stukje schrijven op mijn blog. Toch voelt het alsof ik dit wel moet doen want anders ben ik toch geen haar beter dan al die anderen die het ter kennisgeving aannemen......

 

IK DOE DAAR NIET MEER AAN MEE, ik kan niet accepteren dat onze maatschappij langzaam naar de klote gaat en dus schrijf ik dit nutteloze stukje. Misschien dat ik er iemand mee aan het denken zet. Zo niet,..... dan in ieder geval mezelf nog wel.

 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

5 August 2007 - verliefd op mijn eigen schaduw

Het zou dit weekend voor het eerst in weken weer eens warm weer worden en dus had ik besloten om zaterdagmorgen maar eens vroeg (iets voor achten 's ochtends) te gaan lopen. Het was ook inderdaad heerlijk lopen met het opkomende zonnetje. Na de training jogde ik met de zon in de rug op mijn gemak terug, en toen viel het me plotsklaps op:

 

Mijn schaduw.....

 

Natuurlijk zag ik die niet voor het eerst maar wat me wel nu pas opviel, was dat mijn schaduw zowaar een silhouet had! Normaliter was mijn schaduw een zwarte blop in de vorm van een appel met pootjes maar nu zag ik voor het eerst het silhouet van een 'normale' vrouw. 

 

Ik (of moet ik zeggen, mijn schaduw) had zowaar een taille!!!!  Ik kon een grijns niet onderdrukken en was volledig gebiologeerd door de zwarte vlek op het fietspad voor me. Om ook mijn zijwaartse schaduw eens te kunnen beoordelen jogde ik vervolgens een stukje zijwaarts en ook die schaduw mocht er best wezen (ok, zolang ik mijn buik inhield dan......). Zelfs mijn onderkin lijkt wel als sneeuw voor de zon verdwenen!

 

Enfin, al zwalkend over dat fietspad was ik even helemaal in de zevende hemel met mezelf. Wat ondertussen de voorbijfietsende, en nogal verbaasd kijkende, oudere dame wel niet gedacht moet hebben weet ik niet, maar mijn dag kon even niet meer stuk, mijn schaduw heeft een silhouet!

 

Comments (2) :: Permanent Link

3 August 2007 - Poepdoos

Sinds ik bij mijn huidige werkgever werk rijd ik in een Suzuki Wagon R. Een klein, vierkant koekblik van een auto. Hij brengt me waar ik wezen moet, is klein genoeg om op de meest benauwde plekjes te parkeren en het allerbelangrijkste, het is GEEN status symbool.

Ik ben namelijk een beetje allergies voor mensen die hun auto behandelen als statussymbool. Geloof me, in mijn detacheringstijd heb ik er genoeg gekend die zo'n 'penisverlenging' (sorry, het zijn toch echt meestal mannen....) voor de deur hadden staan en daar grif honderden euro's per maand extra voor neertelden.

 

Enfin, ik dus niet. Mijn 'koekblik' (ookwel omschreven als: 'pausmobiel', 'brommobiel' en 'opoebak') is een functioneel object dat me van A naar B brengt en verder zo min mogelijk van mijn tijd mag kosten. Eens in de 6 maanden gaat hij naar de garage voor een beurt (rijd toch al gauw 30.000 per jaar) en als hij geluk heeft dan rijd ik eens in de 4 maanden eens door een wasstraat. Zelf de auto wassen, of erger nog uitzuigen, doe ik nooit. Hij ziet er dan ook meestal niet uit.

 

Nou woon ik op een plantsoen met grote kastanjebomen en deze bomen zijn erg in trek bij de plaatselijke verzameling vogels. Meer specifiek bij kauwen. Grote zwarte vogels die nogal wat eten en dus ook nogal wat uitschijten!

 

In de winter valt het meestal nogal mee maar in de zomer als ze met honderden tegelijk in de bomen neerstrijken is het bal. Vogelpoep zo groot dat het wel een waterige kattendrol lijkt, belandt in grote flatsen op het dak en op de ramen. Op de een of andere manier is die troep ook nog eens dusdanig resitent tegen wasstraten dat het me al meer dan eens is voorgekomen dat ik twee wasrondes nodig had om het te verwijderen. De wasstraat is echter slechts een 'last resort'. Meestal gebruik ik gewoon de ruitenwissers om het ergste van de voorruit te schrapen of wacht ik gewoon op de eerstvolgende stevige regenbui. Een buurman omschreef mijn blauwe met vogelpoep besmeurde mobiel dan ook laatst hoofdschuddend als 'blauwe poepdoos'.

 

Één positief effect heeft die vogelpoep trouwens wel. In de zomer heb ik nooit problemen om een parkeerplek voor mijn 'poepdoos' te vinden. Al die 'penisverlenger'- eigenaren zijn namelijk als de dood voor vogelstront op hun geliefde statussymbool en parkeren dan ook liever twee straten verder dan dat ze het risico lopen ondergescheten te worden.

 

Comments (0) :: Permanent Link

30 July 2007 - Nieuwe schoenen

Ik loop nu toch al weer een tijdje en de schoenen waarop ik liep had ik al een aantal jaar. Ok, de meeste tijd van die jaren stonden ze ongebruikt in de kast, maar toch, schoenen slijten....

 

Het werd dus tijd voor nieuwe schoenen en afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Rondjes rennend door de sportwinkel (is nou eenmaal de enige manier waarop je kunt bepalen of ze goed zitten) kwam ik uiteindelijk tot mijn keuze. Een flitsend nieuw paar "Saucony Stabil Grid 6" met 'hyper modern dit' en 'superstrak dat' voor natuurlijk veel te veel geld. Dat de meeste van de gebruikte begrippen mij bijster weinig zeiden deed verder niet ter zake, ze zaten goed.

Aan de buitenkant zagen ze er ook nog redelijk neutraal uit (voornamelijk wit + beetje paars) en dat was toch wel een groot voordeel. Sommige van de schoenen die ik aan heb gehad hadden namelijk niet misstaan in een disco (complete discoeffecten met glitters en zilver etc).

 

Natuurlijk moesten de nieuwe schoenen meteen worden ingelopen en dus ging ik de zelfde avond nog monter op pad. Ook dat viel gelukkig mee, geen blaren en ik moet zeggen ze lopen goed. Ik was dan ook aardig in mijn nopjes met mijn nieuwe paar!

 

Dat ik echter toch nog wel erg gehecht was aan mijn oude schoentjes bleek vanmorgen. Bij het wakker worden zag ik een ondefinieerbare bult onder de deken naast me ter hoogte van mijn voeten. Hoogstverbaasd sloeg ik de deken terug om daar op mijn smetteloos witte lakens mijn oude, modderige en extreem naar zweet stinkende loopschoenen aan te treffen.

 

Nu ik mijn nieuwe schoenen voor het hardlopen had, had ik in mijn slaap kennelijk besloten dat mijn oude schoenen nog wel te gebruiken waren voor het wandelen......., slaapwandelen welteverstaan!

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

26 July 2007 - Helse training

Van lopen (joggen) krijg ik een kick. Als ik een avond gelopen heb dan voel ik me daarna alsof ik de hele wereld aan kan! Ik ben vrolijker, opgewekter en heb opeens veel meer energie. Ik kijk dan ook over het algemeen echt uit naar de trainingen.

 

Hoe anders was dat gisteren....

Ben (collega en in zijn vrije tijd trainer) had aangeboden me te helpen trainen om mijn basissnelheid tijdens het lopen te verhogen. Niet onnodig want ik ben ook echt behoorlijk langzaam . Om een goed trainingsprogramma te kunnen opzetten moesten we echter wel eerst bepalen wat mijn maximale capaciteit is en dat, zo had Ben mij uitgelegd, doe je dus door een max-meting te houden. Je meet je tijd over een afstand van 400 meter die je zo hard loopt als je kunt (op je absolute max). Vervolgens herhaal je dat nog twee keer en de gemiddelde tijd is dan je maximale capaciteit. "Makkie!" dacht ik nog, wat is nou drie keer 400 meter.....?!

 

Zo gezegd zo gedaan en dus hadden we afgesproken na het werk. We begonnen rustig. Op weg naar het recreatiegebied waar we de meting zouden doen liepen we op een langzaam tempo in met af en toe wat rustpauzes. Ik kon wel merken dat ik ruim een week ziek geweest was en dus niet echt topfit was maar op dat moment zag ik het allemaal nog niet zo erg in, wat is nou 400 meter!

 

Eenmaal aangekomen in het recreatieoord zette Ben een recht parcours uit van 400 meter en konden we beginnen met de meting. Enthousiast ging ik zo hard als ik kon van start maar al na 100 meter begon ik aardig in te storten en na 400 meter kreeg ik nog maar nauwelijks mijn voeten voor elkaar. Hyperventilerend en meer strompelend dan rennend kwam ik voorbij het afgesproken punt. Mijn god, waar was ik aan begonnen!!!

Enfin, nadat mijn hartslag weer enigszins tot rust was gekomen was het tijd voor de tweede meting. Ik zag het op dat moment al lang niet meer zo rooskleurig in. Ik wist immers wat er ging komen (en dat was dus echt geen makkie!) en ik wist dus ook dat het pijn zou gaan doen..... veel pijn.

Hoe ik die tweede 400 meter uiteindelijk heb uitgelopen....? Geen idee, ik zag zwarte vlekken die de polka dansten voor mijn ogen en had het gevoel alsof mijn bovenbenen mijn gewicht niet meer konden dragen. Het enige dat ik wilde was zitten en op adem komen.....

 

Toch bleek ik verbazingwekkend genoeg maar 4 seconden langzamer dan de eerste keer. Een derde keer zou ik echter never nooit niet overleven......... Gelukkig had Ben dit ook wel door en besloot hij bezorgd dat het wel genoeg was. Ik was letterlijk alle kracht kwijt en bij het uitlopen terug naar de auto had ik moeite uberhaupt op gang te blijven (ik stond letterlijk te trillen op mijn benen). Ben, die de hele avond al niets dan vol begrip was, laste regelmatig wandelpauzes in en keuvelde vrolijk verder. Totaal onwetend over wat er ondertussen in mijn hoofd allemaal gebeurde......

 

Gedurende de hele training was Ben namelijk in mijn gedachten steeds meer in een duivel veranderd die er plezier in had mij de dood in te jagen. Dat ik zelf degene was die aan Ben gevraagd had me te trainen en dat Ben gedurende de hele training niets anders dan vriendelijk, begripvol en zelfs beschermend was geweest deed op dat moment gewoon niet meer ter zake. Trainen had voor het eerst écht pijn gedaan en Ben was degene die me begeleide, ergo: "het is zijn schuld dat ik zo lijd!". Na die tweede 400 meter had ik (met mijn door pijn en uitputting benevelde gedachten) zelfs durven zweren dat ik twee kleine hoorntjes uit zijn schedel zag steken...... 

 

Nee, geen mooie beurt voor mij dus (schaam, schaam). Ik kan alleen maar hopen dat die arme (en totaal onschuldige!) Ben mijn irrationele gedachten niet heeft opgemerkt en mij volgende week gewoon weer wil trainen......  

 

Want als ik van twee keer 400 meter al ga hallucineren dan moet er nog een hoop gebeuren....!

Comments (3) :: Permanent Link

23 July 2007 - IJsjes

Griep kan een hoop dingen verpesten. Een leuk weekendje weg met een vriendin (hotel af moeten zeggen), trainen maar ook een etentje met een goede vriend (moest met 39 graden koorst echt even niet aan mexicaans denken). En dus lag ik de afgelopen week voor pampus in bed. Wisselend rillend van de kou of kledderzeiknat van het zweten (koorts).

 

Een lichtpuntje was er in alle misère wel: Harry Potter.

 

Ja, ik geef het toe. Ik ben een van die miljoenen mensen die vol verwachting hebben uitgekeken naar het nieuwste en laatste (!) deel van de Harry Potter-serie. Maanden geleden al had ik hem besteld via internet zodat ik hem de dag van uitkomen nog in huis zou hebben en nu ik door de griep toch gebonden was aan huis (en bed) keek ik dan ook vol spanning uit naar de komst van de postbode. Het boek maakte de verwachtingen meer dan waar. 600 pagina's spanning die ik in twee dagen bijna in één ruk heb uitgelezen.

 

"Bijna in één ruk"? Ja, 'bijna', want op het eind kreeg ik het even moeilijk. "Wat nou als het boek nou straks uit is?!", "Waar moet ik dan naar uitkijken, dit was immers het laatste deel?!?", "Wil ik het eigenlijk wel uitlezen, kan ik het niet beter gewoon laten liggen zodat ik me tenminste kan blijven afvragen hoe het afloopt?!?!?".........

 

Meteen zag ik mezelf weer terug als achtjarige, zittend op de trap. Huilend en snikkend met in éen hand een langzaam smeltend ijsje. Op de vraag van mijn geschrokken moeder 'wat er aan de hand was' kwam het kinderlijke antwoord: "Straks, snik, is mijn ijsje op!!....weeeêeehhhh........".

 

Inplaats van (als een normaal kind) te genieten van mijn ijsje, was ik er al mee bezig hoe het zou zijn als het ijsje op was..... ("Hèllo Freud!!").

 

Dít 'ijsje' (Harry Potter), heb ik (gelukkig) uiteindelijk níét laten 'smelten' uit angst voor wat komen gaat....

 

Comments (1) :: Permanent Link

19 July 2007 - Griep

Jongens, ik weet het, het is al weer veel te lang geleden dat ik heb geschreven maar ik lig met 39,8 in bed en voel me dus niet echt in staat iets zinnigs te schrijven. Hopelijk volgende week weer...

 

Een voordeeltje heeft dat ziek zijn wel, al die extra kilo'tjes van vorige week zijn er al weer af (3 kilo kwijt in twee dagen).

Comments (3) :: Permanent Link

13 July 2007 - Dieet.. "To do or not to do"

 

Ok, het is officieel, IK HEB HET MOEILIJK!!!

 

Na meer dan een jaar onafgebroken lijnen en afvallen heb ik het gevreesde ‘plateau’ bereikt. Het punt waarop je lichaam zegt; “en nu even niet meer!”. Dus schommel ik nu al zo’n 3 maanden rond het zelfde gewicht. De ene week wat zwaarder, de andere week wat lichter.

Nu mag ik natuurlijk niet klagen want 45 kilo afvallen in een jaar tijd is natuurlijk op zich al bijzonder maar toch baal ik er van. ‘De laatste loodjes wegen het zwaarst’, nou dat doen ze zeker!

 

Afgelopen week ging het even helemaal mis. Door ijdelheid (nieuwe schoenen aandoen terwijl ze nog niet zijn ingelopen) kon ik door de blaren  vijf dagen niets anders dan teenslippers dragen. Looptraining was dus even ‘out of the question’. Andere verplichtingen had ik deze week ook niet en dus zat ik opeens na maanden van amper thuis geweest te zijn en altijd druk zijn, noodgedwongen een paar avonden achter elkaar thuis zonder iets te doen.

Op de bank tv te kijken, met binnen handbereik de keuken. Foute boel dus……. zucht.

Ook op mijn werk (kantine) lukte het me niet om van de ‘foute’ dingen af te blijven (tosti’s, taart, snoepjes, Twix….oei, oei). Ik merkte ook dat het me steeds minder kon schelen. “Wat maakt het ook uit, kan best nog wel een koekje nemen!”, maar dat ene koekje werd twee koekjes, werd drie koekjes, en uiteindelijk zelfs een halve doos koekjes….

 

Enfin, gisteren toch (met dank aan COMPEED blarenpleister!) wezen rennen want deze inactiviteit beviel me totaal niet. Voel me nu weer sterk genoeg (lang leve de endorfines die vrijkomen bij sporten!) om komend weekend weer diep in mijn dieet te duiken en belangrijker nog, me er aan te houden!

 

Alleen vanmiddag dan even niet, want dan ga ik shoppen (en dus snoepen ) met mijn moeder!

 

Ik hoop dat de weegschaal toch nog een beetje lief is maandag maar ik vrees het ergste…..

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

11 July 2007 - Ik ben geen man!

 

Dat is zo’n beetje mijn standaard reactie als ik ’s ochtends mijn mailbox open en de ladingen Spam (reclame mail) zie die me schreeuwerig erectieverlengende middelen, penisvergrotende foefjes, porno en replica horloges proberen aan te smeren.

 

Ja, het is lullig om te zeggen maar ondanks dat 50% van de wereldbevolking vrouw is, is 85% van de spam gericht op mannen. Waarom? Geen idee! Waarschijnlijk omdat 'sex sells' en we nou eenmaal allemaal weten dat mannen zodra het over sex gaat compleet hun verstand verliezen (sorry guys). Ik ben in ieder geval nog geen spam over vibrators tegen gekomen.

 

Als het ook niet zo vervelend was dan zou het soms bijna komisch zijn. Het taalgehalte van een gemiddelde spammer is nou niet bepaald hoog te noemen. Zo ontvang ik de laatste week regelmatig spam mailtjes met het volgende verwarrende onderwerp: ”Does Ur Cock Hard Enough?”.  ‘Come on!’ (of moet ik zeggen “Cum on” ) iedere nitwit met twee jaar middelbare school Engels weet toch dat dit taalkundig totaal niet klopt?? Of wat dacht je van deze; “Is acra is condon” ?? Enfin, doel bereikt dus want ondanks dat ik het niet wil heb ik nu dus al weer minstens 5 minuten aan deze stomme mailtjes besteed, grmmph..

 

Comments (1) :: Permanent Link

10 July 2007 - Papa

 

Steeds vaker hoor ik het om me heen. Vrienden en kennisen die hun ouders bij hun voornaam noemen. Ze hebben het niet meer over 'hun vader' of over 'hun moeder' maar over 'Piet en Marianne'. Voor mij komt dit altijd een beetje vreemd over, alsof ze het over de buren of een vage kennis hebben. Nee, voor mij zijn mijn ouders toch echt 'ma & pa' of 'mijn vader en moeder'. Hun voornamen gebruik ik zelden en het voelt ook altijd vreemd als ik ze wel gebruik.

 

Mijn vader is het daar niet zo blij mee. Hij zou graag hebben dat ik hem 'Arie' noem. Volgens mij voor een groot deel omdat hij zich ouder voelt als ik hem 'pa' noem en hij nou eenmaal graag als 'jonger' gezien wil worden ( penopauze?).

Het helpt ook niet echt als je een mooie (jonge!) dame probeert te versieren en er dan naast je een volwassen dochter vraagt "wil je nog wat drinken, pa?"

 

Enfin, heerlijk discussiepunt dus. Van de week hernieuwde deze discussie zich doordat hij een nieuw argument aanhaalde. Hij vertelde me dat hij als twintiger zijn vader bij zijn voornaam noemde. Dat was, in die tijd, 'totally-not-done' maar hij trotseerde alles om het toch te doen. Volgens hem was het tegenwoordig precies andersom en wordt het nu eigenlijk als 'not-done' gezien om als dertiger je vader níét bij zijn voornaam te noemen. Hij vond dan ook dat "het nu wel eens tijd werd dat ik hem gewoon 'Arie' ging noemen...."

 

De geschiedenis herhaalt zich dus.

Want recalcitrant als ik ben blijf ik hem (ondanks dat dat volgens hem nu dus 'totally-not-done' is) gewoon 'pa' noemen. 

 

Treed ik toch nog in zijn voetsporen......  

 

Comments (1) :: Permanent Link

7 July 2007 - Lang leve het leven!

 

Als er iets is wat ik het afgelopen jaar wel geleerd heb dan is het wel dat emoties goed voor je zijn. Jarenlang ben ik bezig geweest mijn emoties 'weg te stoppen' door te eten of door er voor weg te lopen (figuurlijk dan want letterlijk kwam ik niet echt meer van mijn plaats). Uit angst voor pijn sloot ik me af van alles wat me kon kwetsen en probeerde ik uit alle macht pijnlijke situaties te vermijden. Het jammere was echter dat ik met de pijnlijke emoties ook de goede emoties (geluk, verliefdheid, ontroering, etc) jarenlang heb onderdrukt. Ik voelde geen verdriet maar tegelijkertijd voelde ik ook verdomd weinig geluk. Alles was eigenlijk een beetje grijs.......

 

Hoe anders is dat nu! Ik geniet volop van het leven en laat emoties weer in alle hevigheid toe. Dat gaat soms nog een beetje met vallen en opstaan maar toch, ik wordt er steeds beter in! Ik krijg vlinders in mijn buik en een knalrode kop als ik een mooie man voorbij zie lopen, ga spontaan kerstliedjes (don't ask ) zingen als ik het naar mijn zin heb en huil tranen met tuiten om een of andere Amerikaanse 'tearjerker' op RTL5.

 

De leukste emotie deze week was echter wel dat ik donderdag midden in de nacht gierend van het lachen wakker werd uit een kennelijk nogal grappige droom. Dubbel geslagen van het lachen probeerde ik me te herinneren wat het was dat me zo aan het lachen had gebracht. Toen me dat niet lukte heb ik maar besloten het, op dat moment, enige zinvolle te doen: Me omdraaien en verder slapen.

 

Zo'n leuke droom wil je toch niet missen!!

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

3 July 2007 - Inventiviteit?

 

Ik werk voor een aluminium fabriek. Een fabriek die werkt met grote persen. Als zo'n pers stilstaat dan kost dat al gauw duizenden euro's per uur en dus is het zaak dat ze het gewoon altijd doen.

De persen zijn echter nogal oud en er gaat dan ook geregeld wel iets kapot. Reserve onderdelen zijn vaak (vanwege de ouderdom) niet meer te krijgen en dus moeten de monteurs van de technische dienst soms behoorlijk inventief zijn om de boel draaiende te houden. En inventief zijn ze, want de persen staan bijna nooit stil!

 

Hoé inventief ze wel niet zijn bleek vorige week wel toen wij de Technische Dienst belden voor twee (relatief kleine) reparaties op onze afdeling:

1. Een deur die aanliep (tegen een stopcontact) door een verbogen/los zittend scharnier.

2. Een hardstenen deurdorpel die gebroken was en waar dus een stuk los van zat.

 

Je zou denken, simpel. Corrigeer het scharnier of verplaats het stopcontact (wat sowieso al niet echt lekker meer was) en voor de dorpel een beetje kit en voila!

 

Zie zelf het resultaat:

 

Probleem 1 opgelost door een stuk uit de, verder in perfecte staat verkerende, deur te hakken. Zonde van de deur maar hij loopt inderdaad niet meer aan. Dat het stopcontact (kapotte behuizing) bijna van ellende uit elkaar valt en dat het scharnier dusdanig vervormd is dat deze binnen de kortste keren nog verder wegzakt (en dus weer gaat aanlopen) maakt verder kennelijk niet uit.

 

Probleem 2: Een voorheen gewoon passend stuk dorpel dusdanig dik insmeren met kit dat deze er niet meer recht tussenpast en dus maar scheef vastzetten (never mind dat iedereen er zijn poten over breekt).

 

Enfin, het werkt, en ik geef het eerlijk toe, het heeft weer even voor enkele hilarische momenten gezorgd.  

 

Comments (2) :: Permanent Link

1 July 2007 - Familie

Familieweekend. Sinds een aantal jaren een jaarlijks terugkerend iets waarbij mijn hele familie (en consorten), zich een weekend lang overgeeft aan samen zijn, bijkletsen, gezelschapsspelletjes spelen (we hebben nog al wat fanatiekelingen dus dit is altijd geslaagd), slap ouwehoeren, drinken en snoepen, héél véél snoepen (om vervolgens nog een rondje te gaan joggen voor de illusie dat het na zo'n weekend nog nut heeft  ).

 

Aangezien ik veel van mijn neven en nichten niet vaak zie is dit een weekend waar ik elk jaar echt weer naar uitkijk. We liggen qua leeftijd en belevingswereld allemaal dicht in elkaars buurt en daardoor is het altijd wel gezellig. Door de toevoeging van nieuwe 'vlammen'  verandert  de samenstelling ook jaarlijks, dus vervelen doet het nooit!

 

  

 

 

Zo langzamerhand zijn er ook al weer heel wat grotere en kleinere tradities die met het familieweekend samenhangen en een daarvan (en mijn meest favoriete!) is wel Weerwolven.

 

"Weerwolven van Wakkerdam" is een groeps rollenspel dat we meestal met een man of 10 spelen. Iedereen kijgt een kaartje waarop staat wat je bent. Er zijn twee hoofdgroepen, de 'burgers' en de 'weerwolven'. De weerwolven vermoorden 's nachts burgers dus het is de taak van de burgers om alle weerwolven te ontmaskeren voordat het hele dorp is uitgeroeid. Niemand weet echter van elkaar wie wat is en de 'buurman' kan dus een 'eerzaam burger' zijn (wat hij je ook graag wilt laten geloven!) of een moordlustige weerwolf (die je de volgende nacht de strot doorbijt). De taktiek is dan ook om door gesprekken, insinuaties en aanvallen elkaar uit de tent te lokken en zo de weerwolven proberen uit te roken'. 

 

Zoals gezegd, onze familie is nogal fanatiek en dit soort dingen lopen meestal dan ook uit op de meest hilarische en paranoia discussies waarbij de meest vreemde redeneringen over 'wie-waarom-een weerwolf-is' over tafel vliegen. Bovendien gaan we binnen no-time zo op in het spel dat werkelijk alles verdacht wordt en alles bovendien bloedserieus wordt genomen ("waarom kijk jij zo naar Niek!, zit je te seinen!" of "Esther is de weerwolf, ik weet het zeker! De hele tijd zit ze de met de armen links-over-rechts en nu opeens rechts-over-links!"). Enfin, je snapt het wel, de meeste redeneringen slaan kant noch wal.

 

Nee, echt een geweldig spel wat binnen onze familie voor zeer veel spektakel zorgt. Ik ben er dan ook als de kippen bij als we het weer eens gaan spelen. Dat ik mezelf meestal vrij snel weet te verraden.....enfin......... het gaat om het spel.  

 

 

Dit soort dingen gaan vaak door tot in de late uurtjes, meestal gevolgd door nog meer gesprekken (omgezet in slap ouwehoeren naarmate de alcohol er aan wordt toegevoegd) in nog latere uurtjes. Veel slaap krijg ik dus niet op zo'n weekend. Dat levert dan ook de volgende ochtend meestal een heel ander 'weerwolf'' effect op. Zeker als mijn, immer tricker-happy moeder, om 08:30 's ochtends (lag er pas om 04:00 in!) met foto camera in de aanslag de kamer binnensluipt en semi-onschuldig vraagt "Oh, ben je al wakker?" nadat ze je net (met flits dus moeilijk te negeren!) recht in je gezicht heeft gefotografeerd als je op je meest onflatteus' bent....

 

 

 

......om vervolgens dan nog maar een serie te schieten ("je bent nu immers toch wakker!") waaruit maar weer blijkt hoe serieus ik opga in het 'weerwolven' :

 

 

Weerwolf......                                               Eerzaam burger.......

 

Nee, echt weer een heerlijk weekend gehad. Ik ga nu gauw naar bed want ben werkelijk helemaal kapot. Volgend jaar weer, maar dan doe ik wel mijn kamerdeur op slot voor ik ga slapen! Tricker-happy-fotograferende-moeders zijn vaak leuk maar 's ochtends om 08:30 even niet......

 

 

ohja, voor iedereen die mijn lieve familie niet kent....

 

Zijn ze niet lief (voor een stelletje weerwolven!)....

 

Comments (1) :: Permanent Link

27 June 2007 - VERKOCHT!

 

De termijn waarbinnen het koopcontract nog kon worden ontbonden is vandaag verstreken en dus is het officieel. MIJN HUIS IS VERKOCHT!

 

Een pak van mijn hart. Kijk er nu al naar uit om in November naar mijn nieuwe huisje te verhuizen!

Comments (6) :: Permanent Link

24 June 2007 - Rudolph the rednosed reindeer!

 

Ik ben nooit zo'n dater geweest. Was veel te voorzichtig en schuw en daardoor ging ik eigenlijk nooit echt uit. In de jaren waarin je dat normaal ook uitprobeert (tienerjaren) had ik 6 jaar lang een vaste relatie dus ik heb het ook nooit echt geleerd. Het is echter wel iets wat bijna onvermijdelijk is als je een leuke man wil ontmoeten en dus had ik afgelopen week besloten dat het maar eens tijd was voor een vuurdoop, een blind date.

 

Enfin, helemaal 'blind' ging mij iets te ver en dus besloot ik in te gaan op de uitnodiging van 'Rudolf' een man die ik via internet had leren kennen. Uit de mailwisseling die we al een paar weken hadden, had ik het beeld voor me van een computer-nerd, aardig, maar niet echt knap en en een beetje onzeker en schuw. Niet echt het type wat me erg aantrekt maar belangrijker nog (in dit geval), ook niet het soort type dat je direct een steeg intrekt om je te verkrachten. Het leek me dus wel een veilige eerste kandidaat om mijn 'dating-skills' op te oefenen, maar echt veel verwachtingen had ik er bij voorbaat al niet bij.

 

We hadden afgesproken voor de VVV om half acht. De eerste indruk was eigenlijk al veelzeggend. Zijn lichaamshouding verraadde direct zijn onzekerheid; afhangende schouders (echt extreem!), gebogen hoofd/rug, schichtige ogen en een rode neus van de zenuwen. Mm.... Enfin, de avond was nog vroeg en we waren beide nerveus dus wie weet. Bij de italiaan ontdooide hij wel iets maar dat schuwe en schichtige bleef en ook zijn neus bleef maar gloeien. Echt veel te bepraten bleken we ook niet te hebben. Zijn hobbies bestonden uit 5 keer per week naar de sportschool gaan (helaas door afhangende schouders weinig van te zien), Sudoko's spelen en hij was voorzitter zijn van de plaatselijke schaakvereniging (....). Niet echt onderwerpen waar veel over is te vertellen en dus waren we al gauw uitgepraat. Toch probeerde ik uit alle macht het gesprek op gang te houden maar dat wilde niet echt vlotten want uit zichzelf zei hij werkelijk niets.

Na de lasagne nog maar een drankje bij een lokaal café en toen heb ik hem om half elf maar gezegd dat ik naar huis ging. Voor mij was het toen eigenlijk al uren 'over en uit' maar ik vond het zo zielig om hem zomaar af te poeieren.....

 

Nee, niet echt een gedenkwaardige date dus maar ach, het was een oefening en dus om die reden al niet verkeerd. Netjes stuurde ik hem een dag later een mailtje om hem te vertellen dat ik hem aardig vond maar dat ik niet echt aanknopingspunten zag om verder te gaan en dat we het er beter bij konden laten. Wat schetst mijn verbazing als ik twee uur later een mail terugkrijg met een evaluatie van de date van zeker een A4tje lang: Ik had te veel zitten friemelen met mijn armband (inderdaad, werd bloednerveus van hem), was dikker dan hij zich had voorgesteld (pardon!?!) maar hij had een hele leuke avond gehad (?!), een zeer geanimeerd gesprek (ja, omdat ik het op gang hield, hij viel steeds stil!) en hij wilde heel graag verder met me (sorry, ik dus nu na deze evaluatie zeker niet meer!!!).

 

Enfin, nog maar eens via de mail uitgelegd dat 'sorry, geen interesse' ook echt 'SORRY GEEN INTERESSE' betekent en dat als hij ooit hoopte een vrouw te ontmoeten hij beter niet kon beginnen met dit soort evaluaties als hij nog verder met haar wilde ("ik had je dunner verwacht....grmph.."). Ik geloof dat de boodschap nu wel is aangekomen.

 

Enfin, Rudolf ("..the rednosed reindeer") is dus exit  , op naar de volgende date! 

 

Comments (1) :: Permanent Link

24 June 2007 - Ladiesrun

Vanmorgen in Rotterdam meegedaan met de Ladiesrun. 10km in rondjes van 3km (plus een beetje) over de Willemsbrug en de Erasmusbrug. Het weer was (voor de tijd van het jaar) slecht en dus perfect om in te lopen (koel, geen zon en af en toe miezerregen).

 

Heb het uiteindelijk daardoor prima gedaan, 1:09:25 is toch weer ruim 2 minuten van mijn PR!

 

Had een onverwachte 'fan' in de vorm van een mede forum lid (die ik dus alleen kende als "Walter") van een hardlopersforum waar ik soms op schrijf. Hij was vrijwilliger en heeft me bij iedere doorkomst aangemoedigd (ik had mijn startnummer doogegeven dus zo kon hij me identificeren). Vreemd idee maar tegelijkertijd ook weer heel vertrouwd als dan opeen iemand je toeroept: "Kom op Flo, nog maar x rondjes, je kunt het!" (red: "Flo" is mijn nickname op dat forum). Na afloop nog even kort met hem staan praten maar hij was druk en ik was kapot. Enfin, heb hem net wel via het forum bedankt voor zijn steun.

 

Nu maar eens kijken wat ik in Juli ga lopen. Tot nu toe heb ik sinds ik ermee ben begonnen elke maand een 10km gelopen dus ik ben het aan mijn stand verplicht!

 

 

ps. Zag net de eerste foto's van het evenement op de site en heb het zowaar zover geschopt dat ik er op sta. Ok, niet frontaal maar op de rug, maar toch!

 (met roze shirt en pet.......)

 

27-06-2007 aanvulling: De actiefoto...... Erg charmant met die pet. Enfin, het loopt wel lekkerder (geen haar in mijn gezicht)

Comments (3) :: Permanent Link

20 June 2007 - Nostalgie en realiteitszin

 

Gisteren had ik een nostalgische bui. Dat gebeurt me niet vaak en dus trok ik de twee dozen met 'herinneringen' (oude schoolschriften, brieven, tekeningen, foto's etc) onder mijn bed vandaan en begon er (na het stof er van af te hebben geveegd) met weemoed in te grasduinen.

 

Agenda's en dagboeken uit mijn middelbare schooltijd vol stickers, tekeningetjes (ik krabbelde werkelijk overal op) en dubbelzinnige verwijzingen. Lagere school schriften vol taalfouten ('femke-foutjes') zoals mijn leraar dat noemde. Mijn eerste BH-tje (70AA) dat ik welgeteld 2 keer heb gedragen voordat ik al weer toe was aan een grotere. Mappen met tekeningen uit de tekenles (mijn lievelingsvak op school). Oude muziekcassettes met ABBA en Mel&Kim die ik helemaal grijs gedraaid heb in mijn tienerjaren. Zelfs de blokfluit die we op de lagere school verplicht (Vrije School, hè) moesten spelen heb ik nog, netjes opgeborgen in de zelfgebreide zak met touwtje.

 

Helemaal onderin vind ik een map met daarin al mijn S.O. 's  (Schriftelijke Overhoringen) van de HAVO en tentamens uit mijn tijd op het HBO (lerarenopleiding Geschiedenis) en de Universiteit (godsdienstwetenschappen - don't ask).

 

Nou heb ik net van de week weer tentamen gehad (OU) en dat ging niet echt lekker. Niet dat ik er nu van overtuigd ben dat ik een onvoldoende heb (al is de kans reëel). Nee, ik baal nog het meest van het feit dat ik gewoon zeker weet dat dit geen hoog (8+) cijfer gaat worden! De rest van de vakken heb ik tot nu toe met hoge cijfers gehaald en het idee dat ik nu al blij mag zijn met 'een zesje' steekt (ok, ok, ik ben een strebertje).

 

Goed, die map met S.O.'s komt dus als geroepen. Ik kan wel wat 'goede kritieken'-therapie gebruiken en in mijn herinnering was ik een behoorlijk goede en vooral plichtsgetrouwe leerling. Een leraarslievelingetje dat alles haalde en netjes leerde..... Ik verwachtte dan ook veel mooie cijfers en lovende opmerkingen in de map aan te treffen.

 

Het eerste het beste SO dat ik voor ogen krijg blijkt echter een 2,5 te zijn voor Duits, mm.... Het volgende: een vier voor Wiskunde, pardon......? Daarna: een 5,2 voor Latijn met als extra commentaar "Meer je best doen!"....huhh?! Zelfs voor mijn lievelingsvak Geschiedenis blijk ik meer dan eens een onvoldoende ("ONMOGELIJK!") te hebben gehaald bij tussentijdse overhoringen.

 

Dan maar naar mijn HBO tijd, daar heb ik maar een jaar op gezeten (wilde naar de UNI dus alleen de propedeuse gedaan en gehaald). Ik heb toen, in mijn gedachte, nooit onvoldoendes gehaald....NOT! Een 4,6 voor een of ander vaag vak...grrr.... De universiteit tentamens blijken al niet veel beter, maar ja, dat had ik wel verwacht. Het was ook niet echt mijn studie.

 

Enfin, mijn zelfbeeld is weer even danig bijgesteld. Inplaats van de voorbeeldige leerling die zeer gemakkelijk leerde en alles in een keer haalde, blijk ik een redelijk luie donder geweest te zijn die alleen echt in de boeken dook als het echt niet anders kon. De 'goede cijfers' die ik haalde blijk ik vooral te hebben gehaald omdat ze ter compensatie van de wat 'minder goede' cijfers hard nodig waren (dié wiskunde snapte ik feilloos). Nee, een uitblinker was ik (wat ik mezelf ook wijsgemaakt heb sindsdien) niet. 

 

De doos staat inmiddels weer op zijn plek onder het bed met diep onderin de map met S.O.'s en tentamens.

 

Voor als ik weer eens een lesje in realiteitszin nodig heb.

 

 

Ik zal in ieder geval heel blij zijn als ik voor dat tentamen van van de week een voldoende heb gehaald, zesje of niet!

 

UPDATE 25-06-2007: Zojuist de uitslag van het tentamen ontvangen en ik zat er dus weer eens faliekant naast. Heb gewoon een 8 gehaald , mijn streberige 'ik' is hier zeer tevreden mee! 

Comments (1) :: Permanent Link

17 June 2007 - Weer wat geleerd!

 

Merkin

 

Nu zul je denken, "Wat in vredesnaam is een 'Merkin'??", en niet onterecht! Ook ik had hier nog nooit van gehoord. Tot ik laatst in Engeland was voor mijn werk en dit woord viel tijdens het eten met wat collega's. De toon van het gesprek was de hele avond al redelijk ondeugend en dubbelzinnig en dus verwachtte ik het ergste. Ik bleek er niet ver vanaf te zitten. Het woord Merkin werd door een van mijn collega's gebruikt om te refereren aan een haarstukje en betekent vrij vertaald 'pubic wig' (vaginale pruik).

 

Nou had ik uberhaupt nog nooit van een vaginale pruik gehoord en dus ging ik er van uit dat dit gewoon een soort scheldwoord voor haarstukje was en dat het niet letterlijk op een vaginale pruik sloeg. Want wie zou er nou toch zo gek zijn om dáár een pruik te dragen!? 

 

Tot ik afgelopen vrijdag toevallig langs een BBC2 programma over taal zapte. Dit gerespecteerde programma, waarin ze de oorsprong en ouderdom van Engelse woorden proberen te achterhalen ging tot mijn verassing over...... Juist, het woord 'Merkin'.

 

Het blijkt een officieel al 400 jaar bestaande term te zijn en het gebruik van vaginale pruiken (!) blijkt ook al zeker zo lang te bestaan. Voornamelijk onder hoertjes (verbergt nl mooi de gevolgen van bepaalde geslachtsziektes) maar toch. Ze hadden zelfs een of andere ster (ik kende haar trouwens niet) van stal gehaald die zelfs nu nog gebruik maakt van een (met diamanten bezette) Merkin en daar trots over vertelde.

 

Gefascineerd heb ik de hele aflvering uitgekeken. Het mooist vond ik nog wel de opmerking aan het eind. Merkin blijkt nl ook gebruikt te worden als scheldwoord voor Amerikanen. Dit ten gevolge van hun slechte uitspraak en de gewoonte om bepaalde klanken in te slikken bij de uitspraak van: "I'm proud to be an American!"

 

(probeer het maar eens met een zwaar amerikaans accent uit te spreken en dan snap je wel wat ze daarmee bedoelen ).

 

Comments (1) :: Permanent Link

17 June 2007 - Wéér alarm

 

Afgelopen week was het weer raak. Nederland wordt getroffen door een onweersstorm en dus wordt er weer een 'weer-alarm' afgegeven. Vervelend genoeg was dit dus precies op donderdagavond, mijn loopavond. Al bij aankomst was ik aardig doorweekt dus het zou een zware avond worden maar na alle warmte keek ik er eigenlijk stiekum wel naar uit om nu eens lekker in de regen te lopen. De instructeurs waren echter wat minder enthousiast.

De dreigende wolken die zich boven ons samenpakte beloofden niet veel goeds en na twee opwarmrondjes hoorde we dan ook het eerste gerommel in de verte....... Het was echter nog vrij ver weg en dus gingen we door. Niet veel later kwam echter de eerste klap en toen was het ook meteen afgelopen. Hup, naar binnen, met onweer wordt er niet gelopen!

 

Begrijpelijk natuurlijk want ik zou het risico ook niet hebben genomen als ik de instructeur was en verantwoordelijk voor de veiligheid van ca 50 mensen maar toch vond ik het wel jammer. Ik had me er op verheugd! In tegenstelling tot de meeste andere mensen kan ik namelijk ontzettend genieten van een goede storm.

 

Enfin, dan maar binnen wat buikoefeningen en sprintoefeningen in de hal. Op zich ook wel leuk om eens te doen maar natuurlijk niet te vergelijken met echt lopen. De regen kwam ondertussen met bakken uit de hemel. Na afloop ook nog maar aangeschoven in een klasje Pilatus (had ik nog nooit gedaan dus wilde het wel eens proberen) en toen naar huis. Het onweer was toen al weer voorbij getrokken en met uitzondering van wat afgewaaide takken viel er weinig te merken van de storm die net was overgetrokken.

 

Ik kan het mis hebben maar volgens mij hadden we vroeger toch niet zo vaak weer-alarms als nu. Alleen dit jaar hebben we er volgens mij toch al een stuk of vier gehad! Enfin, zoals gezegd, ik hou wel van weer extremen maar zelfs voor mij wordt het nu wel erg gortig. Het is nu niet meer "weer-alarm" maar "WÉÉR Alarm" zoals een van mijn medelopers het noemde.

 

Comments (2) :: Permanent Link

12 June 2007 - Huis!

Zoals beloofd wat foto's van mijn nieuwe huis (met dank aan mijn moeder). Ze zijn afgelopen zondag genomen tijdens de officiële open dag (dit keer dus niet ingebroken).

 

 

Het rijtje (ik ben nummer 5 van rechts). De buitenmuur wordt van donkergrijze baksteen.

 

De achtergevel met de deur naar de (inpandige) schuur. Het grote raam op de eerste etage is het raam van de keuken.

 

De voorgevel met grote serredeuren naar de slaapkamer op de begane grond. En met grote scheur in het bouwplastic die het mogelijk maakt om een kijkje binnen te nemen!

 

 

Het rijtje van de andere kant (binnenkant van het complex). Zowel op de begane grond en op de eerste etage heb ik straks grote ramen dus voldoende licht! Op de bovenste etage heb ik een dakterras.

 Welkom binnen!

 

ps. Let niet op mijn outfit. Was net wakker na een nogal leuke (en late) avond uit met een goeie vriendin en had dus maar drie uur slaap gehad. Mijn smaakgevoel was helaas nog niet opgestaan op het moment dat deze foto werd genomen......

 

 

Ok, nog niet echt leuke foto's van de binnenkant maar dat is natuurlijk ook voornamelijk beton. Als ik daar nog leuke kiekjes van krijg zal ik ze zeker tonen! Een artist impression van hoe het wordt vind je hier: link

 

 

Comments (5) :: Permanent Link

8 June 2007 - Fem(k)me Fatale

 

Ik weet niet wat het is maar het lijkt wel alsof ik honing aan mijn kont heb. De hele week al trek ik mannelijke aandacht en begint de een na de ander met me te flirten!

 

Op mjin werk, op schiphol tijdens het inchecken, op het internet, op straat en vanmorgen zelfs in de file!

Terwijl ik stond te wachten voor het stoplicht bij knooppunt Westerlee draaide de vrachtwagenchauffeur naast me zijn raampje open. Denkend dat hij de weg wilde weten draaide ik mijn raampje ook open om hem in de goede richting te wijzen. In plaats van de weg vroeg hij echter vriendelijk of ik misschien zin had in een kopje koffie met hem bij de volgende pomp......!

Over het algemeen zijn vrachtwagenchauffeurs niet zo blij met mij (ben nou eenmaal een van Nederlands slechtste chauffeurs en heb dus regelmatig mot met deze groep) dus ik had alles behalve dit verwacht. Engiszins verbouwereerd maar tegelijkertijd ook breed grijnzend (was namelijk best wel gevleid!) heb ik hem vriendelijk afgewezen "Andere keertje, ik moet nu naar mijn werk!".

 

Dat mijn jurkje iets te ver open stond van boven (waar ik pas op mijn werk achter kwam) zal zeker hebben meegeholpen vermoed ik. Vanuit zijn vrachtwagencabine moet hij een geweldig uitzicht hebben gehad op mijn decoleté. Niet dat ik het daarna dicht heb gedaan hoor. Oh nee! Ik ben 31, single en heerlijk aan het "her-puberen" zoals een goede vriend het noemde. Hoe meer honing hoe beter.

 

Laat het weekend maar komen!

 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

4 June 2007 - Ingebroken!!!

Afgelopen zondag is er ingebroken!

Op klaarlichte dag is er iemand in mijn huis aan het snuffelen geweest!!

En niemand die wat heeft gemerkt. Bewakingsdienst, webcam en hekken ten spijt!!!

 

Door wie dan?!? Nou....door mij......

 

Ja je hoort het goed, ik heb ingebroken in mijn eigen huis ;)

 

In mijn nieuwbouwhuis welteverstaan. Ik ga regelmatig even bij de bouwplaats (die goed is afgeschermd met hekken) kijken hoe de bouw vordert maar dichter dan op 100m was ik nog niet geweest. Tot afgelopen zondag. Ik stond met de fiets in de hand door het hek te kijken toen er een jong stel aankwam. Ze bleken in hetzelfde rijtje een huis gekocht te hebben en gingen 'even kijken'. Uiteraard heb ik meteen gevraagd hoe ze dat dan deden en dat was dus vrij simpel. Gewoon twee hekken uit elkaar drukken (had ik dus niet kunnen bedenken, ben toch ook een inbreker van niets he).

 

In principe zijn de woningen met bouwdeuren en bouwplastic dichtgemaakt maar precies bij mijn woning bleek het bouwplastic gescheurd waardoor ik toch naar binnen kon. Vreemd idee hoor om dan zo rond te lopen. Je weet dat je er niet hoort te zijn (staat niet voor niets "VERBODEN TOEGANG" toch?) maar tegelijkertijd is het wel MIJN huis.

 

Enfin, na even te hebben rondgegluurd en te hebben gedagdroomd over de indeling maar weer gauw weggegaan. Blijf toch wel een erg braaf meisje en inbreken voelde dan ook niet helemaal lekker. Zelfs het feit dat er naast het jonge stel nog zeker 2 andere kopers op de bouwplaats aan het rondneuzen waren maakte geen verschil. Zag mezelf al worden afgevoerd door grote bewakers met woest balffende honden.......

 

Bouw gaat nu wel heel hard. De muren en kozijnen staan en de buitenmuur zijn ze aan het opmetselen. Het meeste leidingwerk is ook al aanwezig en de vloer in de badkamer is klaar om gegoten te worden. Nog maar een paar maandjes en dan mag ik erin! Kan eerlijk gezegd niet wachten.

 

Als ik de volgende keer voor inbreker ga spelen zal ik een camera meenemen. Krijgen jullie ook een idee van hoe het wordt!

 

Kun je tot dan niet wachten dan kun je hier een webcam bekijken.

Comments (0) :: Permanent Link

30 May 2007 - Handtas of overlevingspakket?

 

Als kind verbaasde ik me altijd al over mijn moeders handtas. Je kon het zo gek niet bedenken of ze bleek er een oplossing voor in haar handtas te hebben. Hoe vaak ik haar niet heb horen zeggen “Oh wacht,  daar heb ik wel iets voor!” om vervolgens iets uit die tas te toveren wat je daar ‘never nooit niet’ had verwacht..... Die tassen waren regelrechte overlevingspakketen en hadden dan ook meestal het formaat van een boodschappentas.

 

Ik verafschuwde tassen altijd. Onhandige dingen die je steeds moest vasthouden en waar je per definitie te veel in stopt. Toch draag ook ik al jaren een tas bij me want om nou alles in mijn broekzakken te stoppen is ook weer zo onhandig en als vrouw heb je nou eenmaal altijd een aardig arsenaal aan ‘essentials’ bij je.

 

Toch waak ik er voor om niet zulke overlevingspakketten samen te stellen als mijn moeder. Maar of dat nou zo goed lukt…..

 

Een kleine inventarisatie van de inhoud van mijn tas op dit moment:

-         Mini deodorant (heren deo want de mini dames deo was uitverkocht. Dus ook ivm Musk geur nog nooit gebruikt maar toch voor de zekerheid bij me ).

-         Telefoon (Heb zo’n PDA dus is tegelijkertijd ook mijn agenda, internet en mail)

-         2 Haarklemmen (draag mijn haar vrijwel altijd los, maar goed)

-         5 BIC pennen (geen idee waarom zoveel )

-         USB Memory disk (voor digitale emergencies)

-         Pleisters

-         FNV lidmaatschapspasje (waarom ik daar mee rondloop…!?, is nou ook weer niet bepaalt alsof je daarmee iets kunt doen. “Nee u kunt mij niet ontslaan ik ben lid van de FNV!”).

-         Aspirines en ASPRO500 (je weet maar nooit wanneer je eens 8(!) pijnstillers tegelijkertijd nodig hebt)

-         Borstel met inklapbaar spiegeltje waarvan de borstel feitelijk uit elkaar valt

-         Lippenstift

-         Lege tube handcrème (gewoon te lui om hem weg te gooien en loop er dus al 2 maanden mee rond)

-         Portemonnee (vol met onnodige pasjes, zegeltjes en losse papiertjes)

-         Zonneallergie pilletjes (voor als de zon ooit weer gaat schijnen)

-         Maandverband

-         Condoom (ahum…)

-         Autopapieren en benzinebonnetjes (voor de administratie waarvan ik me steeds voorneem deze ooit nog op te zetten)

-         Postzegelvelletje met nog maar één postzegel

-         Zwitsers mini (en dan bedoel ik ook echt mini!) zakmesje met mesje, schaartje, tandenstoker en blikopener.

-         Toeganspasje voor werk en Token (computerding waarmee ik kan inloggen op ons bedrijfsnetwerk)

-         Visitekaartjes (die ik vervolgens altijd vergeet uit te delen )

-         Pukkel (of puistjes zo je wilt) crème (tja, die hotdog van de IKEA hè ).

  

Dit alles zwervend tussen een verzameling losse muntjes, knopen en losse papiertjes onderin mijn tas.

 

Nee, zo erg als mijn moeder ben ik nog niet maar ik ben wel hard op weg het te worden....

 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

29 May 2007 - atletiek

 

Vanavond voor de tweede keer wezen meelopen met een hardloopgroep bij een atletiek vereniging. Ging best redelijk! De eerste les liep ik bij de langzaamste groep maar daar bleek ik net te snel voor (grin) dus deze keer twee groepen hoger. Dat tempo lag meer in de buurt van wat ik normaliter loop. Merk wel dat ik toch wel een strebertje ben want kan het niet hebben om achteraan te lopen. Loop dus steeds net boven mijn macht om maar voorop te blijven . Is trouwens niets mis mee want wil juist bij zo'n groep om mezelf te verbeteren en dat lukt zo wel!

 

Heb besloten om nu ook maar lid te worden. Is op zich wel een mijlpaaltje want ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst lid ben geweest van een echte sportvereniging!

 

Comments (0) :: Permanent Link

28 May 2007 - pinksterdag-gedrag

Pinksteren betekent voor mij weinig anders dan een extra dag vrij. In principe had ik deze dag dan ook gepland als leerdag. Helaas wilde de concentratie niet erg lukken en dus besloot ik eens te doen wat half Nederland doet.... Naar de meubelboulevard of in dit geval de IKEA gaan. Nu mijn huis net is verkocht en mijn nieuwbouwhuis gestaag vordert wilde ik eens wat inspiratie opdoen.

 

En dus stond ik vanmorgen om 10:30 in de file bij de afslag Delft op weg naar de parkeerplaats van de IKEA. Ik was dus inderdaad niet de enige. Na door een hele verzameling verkeersregelaars zeer eficiënt van hot naar her te zijn gestuurd vond ik uiteindelijk een plekje en kon ik aansluiten in de volgende file, die van doelloos ronddwalende kijkers die op zo'n dag door de IKEA sjokken.

 

Ik blijf de IKEA een leuke winkel vinden. Je doet er ideeën op (die ik voor mijn nieuwe huis goed kan gebruiken!) en soms loop je nog eens tegen een koopje aan. Dit keer had ik geluk. De eetkamerstoelen waren in de uitverkoop. Nu zijn mijn eetkamerstoelen na 10 jaar 'zwaar' gebruik hoognodig aan vervanging toe (de poten begonnen letterlijk door te buigen) en dus zoek ik al tijden naar een 1). niet al te dure, 2). functionele en 3). niet al te afzichtelijke vervanging.

 

Het meest standaard model genaamd "Roger" bleek afgeprijsd van €45,- naar €9,95 , redelijk neutraal qua uiterlijk en redelijk te zitten en voldeed dus helemaal aan deze criteria. Met name de prijs was daarbij van doorslaggevend belang. Een nieuw huis kopen en inrichten kost handen vol geld en ik besteed mijn zuurverdiende centjes liever aan een mooie keuken dan aan een set eetkamerstoelen. Die kun je namelijk achteraf altijd nog gemakkelijker vervangen dan de keuken nietwaar!

 

Dus op naar het magazijn om de stoelen op te halen. Wederom was ik niet de enige. Dit koopje was meer mensen opgevallen en dus stond er zowat een rij voor het rek. De IKEA medewerkers reden ondertussen met pallets vol dozen af-en-aan terwijl de mensen de pallets al leegtrokken voor ze goed en wel waren neergezet. Ook ik storte me in het gewoel en wist 4 stoelen te bemachtigen.

 

Erg tevreden over dit koopje rijd ik met mijn kar vol dozen verder naar de kassa maar net voor de kassa staat een opstelling met stoelen die ook in de aanbieding zijn. "Fritz" lonkt naar me en ik geef het toe, ik val als een blok voor hem. Ook al is hij wat minder functioneel en twee keer zo duur als "Roger" (afgeprijsd van €79,- naar €19,95) hij ziet er toch wel erg leuk en gelikt uit. Veel moderner en hipper dan "Roger".....

Ik dub of ik toch niet om zal switchen en besluit het uiteindelijk te doen. Op dat moment pakt een man voor me net de laatste 4 dozen van "Fritz" weg, dus ik wacht trouw op de IKEA medewerker met nieuwe pallet. Maar die komt niet.

Wat nu? Ik loop naar de infobalie en vraag of er nog nieuwe "Fritz"-en komen. Na wat druk getik op het toetsenbord krijg ik te horen dat dat dus de laatste pallet was. De nieuwe bestelling komt pas morgen weer. Teleurgesteld druip ik af. Wat nu? Morgen terugkomen daar heb ik de tijd noch de zin in en ach ja, ze waren natuurlijk ook wel wat duurder en minder functioneel......en eigenlijk was ik al helemaal niet van plan iets te kopen..... ok, ik hou het gewoon bij Roger!

ROGER<- "Roger"<-"Fritz"

 

Dus reken ik af, kan de altijd lonkende hotdog niet weerstaan en rijd met mijn kar vol dozen naar mijn auto. Vervolgens sluit ik weer aan in de file van mensen die uitgeshopt zijn en met hun volgeladen auto's weg willen. Pas op de snelweg krijg ik weer wat meer ruimte. Net op dat moment hoor ik op de radio dat er bij Delft 3km file in beide richtingen staat en dat de afslag is afgesloten vanwege IKEA-bezoekers.

 

Heerlijk toch dat pinksterdag-gedrag van de Nederlander. Met zijn allen in de file vóór de IKEA, in de file ín de IKEA, in de file úit de IKEA en vervolgens thuis vloekend prielen met imbussleutel en schroevendraaier om de boel in elkaar te krijgen, je ondertussen vertwijfeld afvragend of je toch niet beter dat andere tafeltje (of in mijn geval stoel) had kunnen nemen.  

Comments (0) :: Permanent Link

27 May 2007 - stilte-coupé

 

Vandaag kwam ik terug van een weekendje bij een vriendin in Zwolle. Ik had me voorgenomen in de trein te leren maar na nogal een korte nacht (het was erg gezellig in Zwolle ), viel ik al na 2 pagina's in slaap en van leren kwam dan ook het eerste deel van de reis niet veel. Halverwege moest ik overstappen en aangezien ik nog niet echt veel gedaan had besloot ik opnieuw een poging te wagen om wat te leren. Stom toevallig was ik in zo'n 'stilte'-coupé (nieuw ideetje van de NS) terecht gekomen dus daaraan zou het in ieder geval niet liggen!

 

Het was er ook inderdaad heerlijk rustig en ik kon me dan ook prima concentreren op mijn boek."Zo'n stilte-coupé is zo'n slecht idee nog niet!".

 

 

Tot het eerstvolgende station.

Een stuk of 10 passagiers, waaronder een gezin (pa, ma, oma en 3 jochies van een jaar of 10-12) stapt in. Enigszins grappend wijst pa-lief van het gezin nog op de grote "STILTE - SILENCE" stickers die op de ramen geplakt zitten, "kijk Arnold, dat is voor jou bedoeld!". Om vervolgens uitgebreid met zoon-lief een wedstrijd te houden wie de meeste dierentuin-geluiden kan nadoen. Een minuut of drie later gaat naast me de telefoon van mijn buurman af en kennelijk zien twee oudere dames, een rij of drie naar voren, dit als een aftrap om een discussie over een artikel uit de nieuwste Libelle te beginnen.

 

Vrolijk gaat dit zo een tijdje door. Boos werp ik enkele giftige blikken ("Hoe durven ze zo luid te gaan zitten praten in een stilte coupé! Ze zien toch dat ik zit te lezen!") om me heen maar niemand lijkt het door te hebben of er zich iets van aan te trekken. Verontwaardigd besluit ik er wat aan te doen en dus sta ik op en verkondig met luide stem: "Dames en heren, dit is een stilte coupé! Het is de bedoeling dat men hier stil is zodat anderen kunnen lezen of leren! Zou u alstublieft stil willen zijn of ergens anders willen gaan zitten?!?". Ondertussen wijs ik belerend met een vinger naar de symboolstickers waarop het 'verboden te bellen' en 'Ssst...' symbool staan aangegeven.

 

De libelle-bespreking valt direct stil, de bellende buurman hangt zowaar na 2 afsluitende zinnen op en pa-lief maant geschrokken zijn zoons tot stilte, ondertussen tegen ma-lief murmelend: "ik dacht dat het een grapje was die stickers...".

 

Vergenoegd door het directe effect van mijn kleine speech en met een ego zo groot als een olifant ga ik weer zitten en pak ik mijn boek weer op om verder te leren. De andere pasagiers houden zich ondertussen muisstil terwijl ik eindelijk weer kan lezen. Nog geen pagina verder schrik ik op. Wéér gaat er een mobiele telefoon af.......

 

Met een kop zo rood als een biet duik ik in mijn tas en druk ik zo snel als ik kan mijn mobieltje uit. Achter me hoor ik ondertussen de jongste van de drie zoons met een hoog stemmetje piepen: "Dit is een stilte coupé, het is de bedoeling dat men hier stil is...!" gevolgd door een licht gegrinnik van de overige passagiers. Mijn ego is opeens zo groot als een speldeknop.

 

Ik heb me de rest van de reis met een kop zo rood als een biet begraven in mijn boek maar van leren is het niet echt meer gekomen.

Comments (1) :: Permanent Link

25 May 2007 - Aapjes kijken

 

Het kan niemand ontgaan zijn. Bokito, een zilverrug gorilla uit Blijdorp is ontsnapt uit zijn verblijf en heeft een vrouwelijke bezoekster zwaar toegetakeld. Al dagen is het de vraag wiens schuld het is dat dit heeft kunnen gebeuren. Daarbij staat niet de dierentuin (die het beest in een verblijf stopt waaruit hij kennelijk kan ontsnappen) in het verdachtenhoekje, maar het slachtoffer, dat de ontsnapping zou hebben uitgelokt. Ook de Berlijnse Zoo (waar Bokito is opgegroeid)  krijgt nog een veeg uit de pan mee omdat ze hem daar te veel 'als mens zouden hebben opgevoed'.

 

Ik snap deze discussie dus echt totaal niet. Ok, je spoort misschien niet helemaal als je op je zevenenvijftigste nog vier keer per week naar de dierentuin gaat maar er staat toch echt nergens dat dat verboden is. En lachen en gekke bekken trekken naar de aapjes doet ook vrijwel iedereen wel eens. Ook het meenemen van een baby-gorilla naar een restaurant is niet bepaald standaard maar om dat nou te zien als de reden voor een uitbraak jaren later?!?

 

Dat beest had gewoon nooit moeten kunnen ontsnappen!

 

Waar heeft de pers het ondertussen over:

  • Het zes uur journaal verkondigd dat uit een officiele peiling van Maurice de Hond blijkt, dat 48% van de Nederlandse bevolking het slachtoffer de schuld geeft van het drama (dat mensen uberhaupt meedoen aan zo'n onzinnig peiling!?!).
  • De directeur van Blijdorp legt in een zoveelste persconferentie de schuld bij de Berlijnse Zoo. Daar zou Bokito "te veel als mens behandeld zijn". -> Als je dat weet en als risico beschouwt, waarom neem je hem dan!?
  • De Berlijnse verzorger die Bokito indertijd heeft grootgebracht laat deze beschuldiging niet over zijn kant gaan en bijt stevig van zich af in een diepte-interview.
  • Een slimme entrepeneur verheft de naam 'Bokito' tot een heus merk.
  • Blijdorp kondigt aan het verblijf van Bokito zodanig aan te passen dat de gorilla geen last meer heeft van de tientalle sensatiezoekers die (ondanks waarschuwingen van het personeel) natuurlijk massaal oogcontact met hem proberen te zoeken.
  • En het AD komt op zijn site zelfs met samenvattingen van het belangrijkste nieuws rond Bokito.

Nee, je hebt echt geen dierentuin meer nodig om tegenwoordig aapjes te kijken. Zet een willekeurige nieuwsuitzending aan en je komt volledig aan je trekken.

 

Comments (0) :: Permanent Link

23 May 2007 - Appels en peren...

Bij de opleiding tot Java Programmeur die ik aan de OU volg zijn we ondertussen aanbeland bij een blok over recursieve methodes en manieren om te bekijken hoe 'kosten-effectief' deze zijn. Ik zal je niet vervelen met een uitleg hiervan (zou het nl. niet eens kunnen want snap het zelf nog nauwelijks) maar het maakt oa. gebruik van enkele wiskundige principes waaronder het begrip 'Logaritme'.

 

Nou kom ik duidelijk van de Alpha-kant en was wiskunde B dan ook nooit mijn sterkste punt. Zolang ik het kon visualiseren (bv in de vorm van 'appels & peren' of in 'taartpunten') kwam ik er nog wel uit maar zodra het meer theoretische formules werden raakte ik het spoor volledig bijster. Ik was dan ook erg blij toen ik Wiskunde B in de derde klas van de HAVO kon laten vallen.

 

Helaas achterhaalt mij dat nu dus, want ik heb werkelijk geen flauw idee wat Logaritme precies is en doet. De uitleg tijdens het college bracht ook nauwelijks verheldering dus zocht ik vanmorgen op het internet 'logaritme' op in de hoop op wat verheldering.

 

dit is wat ik vond:

"De logaritme voor het grondtal a van een getal x is de macht waartoe men het grondtal moet verheffen om x als uitkomst te krijgen, dus:

q=log_a(x) Longleftrightarrow a^q=x

 

Of anders geschreven:

a^{log_a(x)}=x

 

Zowel het grondtal a als het argument x moeten groter zijn dan 0; bovendien mag a niet gelijk zijn aan 1.

De logaritme voor het grondtal a is dus de inverse van de exponentiële functie met a als grondtal. Wanneer men de grafiek van de logaritme voor het grondtal a spiegelt ten opzichte van de lijn y=x, krijgt men de grafiek van de functie x 
ightarrow a^x." (bron: Wikipedia)

 

Ok, ik ben dus nu nog geen stap verder. Geef mij maar weer gewoon appels en peren.

 

Comments (2) :: Permanent Link

22 May 2007 - Freelance

Als ICT'er ken ik genoeg mensen die de stap hebben genomen om voor zich zelf te beginnen als freelancer. Ik heb daar altijd bewondering voor gehad omdat ik het zelf nooit zou durven. Ik ben nou eenmaal een controlfreak die alles geregeld en afgedekt wil hebben en gewoon de zekerheid wil hebben dat er aan het eind van de maand een salaris gestort wordt.

 

Een goede vriend die al jarenlang freelanced moet hier altijd over lachen en noemt me een schijtluis. "Hoe zeker is die baan van jou nou echt?" zegt hij dan en tja, daar moet ik hem wel gelijk in geven. Als mijn werkgever echt van mij afwil zou ik ook met een maand (opzeg termijn) op straat staan.

Ok, hij moet er ook nog een redelijke reden voor verzinnen om mij te kunnen ontslaan maar die zijn er vrijwel altijd wel te bedenken (bv reorganisatie, overtolligheid, etc) dus zo zeker is die vaste baan van mij nou ook weer niet. Ondertussen verdient die vriend in een maand freelancen vaak meer dan ik in een heel kwartaal en gaat hij zonder blikken of blozen 5 maanden op reis  (zijn grote passie) als hem dat zo uitkomt.

 

Nee, het probleem voor mij is gewoon dat ik te weinig lef heb om me in het 'onbekende' te storten. En dus ben ik na al die jaren nog steeds gewoon in loondienst en kan ik alleen maar enigszins jaloers kijken naar al die succesvolle vrienden en collaga's die wel de ultieme stap hebben durven nemen.....

 

Een andere vriend van me is onlangs ook voor zichzelf begonnen. Als Media & Communicatie specialist. Hij heeft zijn eigen website en de eerste klant is al binnen. Ok, die eerste opdrachtgever is een familielid maar je moet ergens beginnen en ik ben er van overtuigd dat hij er een groot succes van zal weten te maken.

 

Terwijl hij bezig is om zijn eigen bedrijfje uit de grond te stampen, klanten te werven, doelen te stellen, zelf zijn vraagprijs bepaalt, zijn eigen dag indeelt en allerlei andere spannende dingen doet, klok ik me morgen maar weer braaf op mijn werk in voor een dagje van 9 tot 5. Me ondertussen afvragend of ik wel genoeg vrije dagen heb om nog een dagje vrij te nemen en me zorgen makend over hoe ik voor november nog genoeg geld bij elkaar krijg om de keuken voor mijn nieuwe huis te kunnen kopen.....

 

Op dit soort momenten zou ik willen dat ik iets meer lef had en niet zo'n schijtluis was, zucht.

 

Comments (3) :: Permanent Link

21 May 2007 - Naschokken Tunesië

Oei, oei, oei......

Een week na terugkomst uit Tunesië (7 dagen onbeperkt eten, daarna 6 dagen weer dieet) eens even de balans opgemaakt en dat valt nog niet mee. De weegschaal was duidelijk niet blij met me vanmorgen(zie eerdere post). Na wel 10 keer op en afgestapt te zijn ("Dát kan toch gewoon niet!") was de uitslag nog steeds 82,5. En dat nog wel daags nadat ik een 10km had gelopen! Normaliter toch wel goed voor minstens een kilo eraf.

 

Enfin, 1.9 kilo erbij dus. Nu maar weer hard aan de slag om dat weer kwijt te raken.

 

....Ach, ik heb er in ieder geval wel van GENOTEN!

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

20 May 2007 - medaille

Vandaag was de Marikenloop van Nijmegen. Een loopwedstrijd voor alleen vrouwen over 5km of 10km. Ergens in maart (voor Rotterdam dus) had ik me er voor ingeschreven (10km) en vervolgens min of meer vergeten maar toen ik terugkwam van Tunesie lag de envelop met deelnemers informatie en startnummer op de mat en dus kon ik niet meer terug.

 

Probleem was echter dat ik me sinds Rotterdam niet meer zo goed aan mijn trainingsschema had gehouden (om niet te zeggen niét) en ik dus niet echt in vorm was. Tot op het laatste moment twijfelde ik dan ook of ik wel mee zou doen maar ik wil nou eenmaal lopen dus besloot ik gewoon te gaan. Bovendien zou een nichtje ook lopen (5km) en ik vond het lullig om dan zo maar af te haken. Dus zat ik zondag morgen al vroeg in de trein op weg naar Nijmegen. Direct in de trein was het al gezellig omdat er al genoeg deelnemers onderweg waren. Ook in Nijmegen was het al direct gezellig. De sfeer was ontspannen en het weer was prachtig. Na een gezamelijke warming-up konden we van start.

 

Al na zo'n 500m had ik spijt van mijn beslissing om mee te doen. Mijn god, hoe ik dat nog 9,5km moest volhouden. Enfin, ik kon nu echt niet meer terug en dus verbeet ik de pijn, de kramp en moeheid en liep gewoon door. In tegenstelling tot Rotterdam heb ik deze keer geen moment de pijn kunnen vergeten en het was dan ook een ware lijdensweg voor me. Ik was zelfs te moe om blij te zijn toen ik de finish passeerden.

 

Totdat ik na de finish een herinneringsmedaille in mijn handen gedrukt kreeg die elke deelnemer kreeg. Een vrij standaard dingetje dat er voor beide afstanden (5km en 10km) ook nog eens hetzelfde uitziet. Als een kind zo blij was ik opeens met mijn medaille. Ik weet het, het klinkt een beetje 'corny' dat ik zo blij was met zo'n simpel dingetje maar voor mij was hij opeens even heel speciaal. Ik heb namelijk echt nog nooit in mijn leven ergens een medaille voor gekregen, zelfs in Rotterdam en Delft kreeg je niets. Dit was voor mij dus de eerste medaille in mijn leven en dus best speciaal!

 

Deze Marikenloop was achteraf gezien, door dat vreselijk goedkoop bronskleurig dingetje dat nu trots aan de kapstok hangt te pronken, dus toch wel een hele leuke dag. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor ik er op ben uitgekeken.

 

Ohja, Marielle (nichtje) heb ik niet meer gezien, ze was al weer op weg naar huis toen ik binnenkwam omdat de 5km veel eerder van start was gegaan. Toeval wil echter wel, dat ik nadat ik gefinished was, stomtoevallig de vriendin (Josien) van een van mijn neven tegen het lijf loop. Die had ook meegedaan zonder dat we het van elkaar wisten. Ik ging er dus heen voor een van mijn nichtjes, die ik vervolgens helemaal niet zie, en kom dan een ander 'nichtje' tegen. Toevallig he!

 

 

20 Mei 2007 Marikenloop 10km tijd: 1:14:56, sneller dan Rotterdam, langzamer dan Delft

 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

17 May 2007 - luistervinkje

Reizen per vliegtuig betekent over het algemeen wachten...... lang wachten. Eerst in de rij voor de checkin balie, daarna voor de paspoort controle en ten slotte voor het boarden. Ben je met meerderen dan kun je deze tijd doorbrengen door wat te praten, ben je alleen dan breng je deze tijd over het algemeen door met je neus in een boek of luisterend naar wat anderen allemaal te bepraten hebben.

 

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het laatste. Niets leukers dan om, uit de flarden van gesprekken die je opvangt, te ontcijferen waar anderen het over hebben:

"-jonge knul tegen zijn vriendin-.....Natuurlijk doe ik dat niet. Ik heb toch niet voor niets een zwembroek meegenomen.......!"

"-vrouw van middelbare leeftijd graaiend in een tas vol prullaria-......Kijk eens of het in jouw tas zit, ik kan het niet vinden? -verveeld en geirriteerd om zich heen kijkende echtgenoot- .....Nee, wat denk je nou, dat ik met ome Jan's tanden in mijn tas rondloop. Waarom moet die seniele man dan ook mee, hij vergeet zelfs zijn gebit dus van die vakantie van 900,- weet hij straks ook niets meer!"

"-moeder tegen zoon van ca 24- ....Hoezo daar had ik voor moeten zorgen, je kunt toch wel zelf een koffer pakken!" 

"-man met handen vol duty free tasjes tegen zijn vrouw-........Ja hoor, koop ook nog maar een dure fles parfum, alsof je deze vakantie nog niet genoeg hebt uitgegeven!....."

Zo'n vliegveld is soms net een soap en vervelen doe ik me dan ook zelden.

 

Afgelopen week tjdens de vlucht van Marseille naar Eindhoven was het ook weer raak. In de wachtruimte zat voor mij een groepje jongeren die in een verhit gesprek verwikkeld waren en dus kon ik het niet laten om luistervinkje te spelen.

 

4 jonge knullen, type eerstejaars studenten uit Delft die een lang weekendje op kosten van pa naar het buitenhuisje aan de Cote d'Azure waren geweest, hadden een verontwaardigde discussie over de douane controle. Na ca een kwartier luisteren naar de flarden van het gesprek die ik kon opvangen had ik eindelijk door waar het om ging. Kennelijk had een van de vier in Frankrijk een pistool gekocht en dat met kogels en al willen meenemen in het vliegtuig. De knul had officieel afstand moeten doen van het vuurwapen waarna het was ingenomen door de bewaking. Als een klein kind zat hij hierover te sippen; "Dat kreng kostte me 300,-".

Het gesprek ging er niet om dat de andere drie de knul voor gek verklaarden omdat hij het uberhaupt geprobeerd had, nee, het ging erom dat ze het stom vonden dat de douane het niet had toegestaan.

Daarna heb ik niet meer zo veel meegekregen want kennelijk had ik iets te opvallend (met open mond) zitten luisteren. In ieder geval besloot het groepje een andere zitplaats (buiten mijn gehoorsveld) op te zoeken.

 

In een tijd waarin het zelfs verboden is een flesje shampoo of een nagelknippertje in het vliegtuig mee te nemen hadden deze knullen er geen probleem in gezien om een vuurwapen met kogels mee te willen nemen. Enfin, het bewees maar weer dat je stupiditeit vind in alle lagen van de bevolking en het gaf mij een leuke afwisseling terwijl ik zat te wachten.

Comments (2) :: Permanent Link

16 May 2007 - Sterallures

 

Foto's....... Altijd een beladen onderwerp. Als je zo dik bent  als ik was, zijn foto's namelijk erg confronterend. Je ziet jezelf opeens zoals anderen je zien en meestal is dat niet zo flatteus, om het zachtjes uit te drukken...... 

 

Dus vermeed ik camera's altijd stelselmatig en kroop ik altijd zo ver mogelijk achter anderen om maar niet frontaal en pontificaal op de foto te komen. Natuurlijk lukte dit niet altijd en zijn er dus genoeg 'kiekjes' die ik hopelijk nooit meer hoef te zien.

 

Tegenwoordig is het anders. Ik vind het nu zowaar (bijna) leuk om op de foto te gaan. IJdel ben ik tegenwoordig ook dus toen mijn nichtje mij tijdens de vakantie 'fotogeniek' noemde en vond dat ik wel iets weghad van Renee Zellweger  (van de film 'Bridget Jones Diary') was ik stiekum best een beetje gevleid.......

 

 

 

 

Zelf denk ik dat ze daarbij eerder dacht aan de Renée Zellweger die voor de rol van Bridget Jones 10 kilo was aangekomen dan de Renée hierboven op de foto want van zo'n figuur kan ik dus alleen maar dromen......

 

Comments (0) :: Permanent Link

14 May 2007 - TERUG

maandag 14 mei 23:05

Ben ik weer!

 

Poepiebruin (voor mijn doen dan), lekker uitgerust en met een koffer vol vuile was. Heb een heerlijke week gehad! Lekker gerelaxed en genoten van zo'n 'meidenweekje'. Ga nu gauw naar bed want ben doodmoe en moet morgen gewoon werken (blêh)...... Laat later deze week nog wel meer weten over hoe het was!

 

ps. Om een klein tipje van de sluier op te lichten, Tunesie is in ieder geval geen land voor lijners, echt alles is gedrenkt in overmatige hoeveelheden honing, suiker of olijfolie en van light producten (zelfs cola light) hebben ze volgens mij nog nooit gehoord. Enfin, morgenochtend maar weer eens op de weegschaal en dan de rest van de week maar weer volop aan de Sonja Bakker menu's. Zal wel even wennen worden na een week lang pannekoeken met honing of custard voor het ontbijt en pizza, pasta en in olie gebakken groentes met taartjes en créme's bij de lunch en het avondeten!

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

5 May 2007 - ik ben weg

 

Koffer gepakt, en opnieuw gepakt, en nogmaals gepakt....

planten water gegeven

opgeruimd

papieren gecontroleerd

 

ik ben weg, tot over een week!

 

 

ps. Mocht ik inspiratie en internettoegang hebben dan laat ik nog wel wat van me horen vanuit Tunesie.

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

3 May 2007 - Georganiseerde zooi

 

Ik ben netjes. Alles heeft bij mij een logische plek en zodra ik iets gebruikt heb leg ik het ook weer op de oorspronkelijke plek terug. Het is bij mij dan ook zelden, nee, eigenlijk nóóit een rotzooi.

 

Ben wel een "Neat-freak" maar geen "Clean-freak". Zo presteer ik het bijvoorbeeld rustig om een jaar lang geen ramen te lappen (hangen toch vitrages voor dus je ziet het toch niet!) maar een plant die niet precies op zijn plek staat moet á la minute worden teruggezet.

 

Dit is trouwens niet iets van de laatste tijd alleen. Al in mijn studententijd kreeg ik regelmatig van mijn jaarclubgenootjes op mijn kop omdat ik al weer aan het opruimen was terwijl we nog met de jaarclub zaten te eten. Een prestatie op zich want geloof me opruimen in een compleet volgebouwde studentenkamer van 3,5m bij 3,5m waar 6 man nog met borden macaroni (was niet echt een keukenprinses) op schoot zat is een kunststukje op zich. Uiteraard werd dit dan ook niet gewaardeerd door de rest en over het algemeen feilloos afgekapt met een welluidend: "Zitten en eten!", wat ik dan meestal ook maar deed.

 

Groot voordeel van zo opgeruimd zijn is wel dat ik alles ook weer weet te vinden. Ik heb een feilloos geheugen voor waar ik spullen laat. Zelfs op afstand weet ik iemand feilloos te dirigeren naar de plek waar bij mij thuis bv de waxine lichtjes zijn te vinden (studeerkamer, eerste boekenkast, onderste plank, onderste van twee blauwe verzameldozen naast de Bosatlas). Maar net zo gemakkelijk weet ik zo te vertellen waar mijn belastingaangifte over 2003 is terug te vinden of nou ja, noem maar op!

 

Er is echter een uitzondering en dat is met dingen die ik verstop. Ik ben nogal angstig voor inbraken en bovendien staat mijn huis te koop en lopen er dus regelmatig wildvreemden rond. Dus verstop ik sommige waardevolle dingen. Dat betekent dan wel dat het niet op een (in mijn ogen) ‘logische’ plek ligt en dus heb ik meer moeite met het te onthouden waar ik de dingen laat.

Gevolg: regelmatig weet ik niet meer waar ik het spul gelaten heb.

 

Zo bedacht ik me gisteren avond dat ik onlangs een aantal waardebonnen had gekregen waarvan ik dus echt niet meer wist waar ik ze had gelaten. Dus was ik gisterenavond nog tot laat op zoek want dat ‘niet weten’ irriteert me op zo’n moment mateloos. Dat ik die bonnen op het moment verder niet echt nodig had doet dan niet ter zake, ik moest gewoon weten waar ze liggen.

Alle voor de hand liggende en ook een groot aantal minder voor de hand liggende verstopplaatsen had ik al bekeken tot ik uiteindelijk besloot om maar te gaan slapen. Een goede nachtrust biedt nog wel eens uitkomst in dit soort gevallen. Goed slapen wilde alleen niet echt lukken want zelfs in mijn dromen was ik nog op zoek. Om 03:32 kwam dan uiteindelijk het ‘gloeilamp-moment’ …….. De panty la!

 

Ze zitten nu in mijn tas tot ik weer een andere goede plek heb verzonnen. Een ding weet ik in ieder geval wel zeker. Als ík ze zelf al bijna niet kan vinden dan zal een eventuele inbreker er ook wel wat hoofdbrekers aan hebben .......(hoop ik).

 

Comments (0) :: Permanent Link

2 May 2007 - Koffer pakken

 

Nog een paar nachtjes slapen en dan vlieg ik naar Tunesië voor een weekje helemaal niets doen en verwennerij. Heerlijk, kijk er al weken naar uit!

 

Waar ik altijd minder naar uitkijk is naar het pakken van mijn koffer. Niet dat ik er een hekel aan heb, het kost gewoon te veel tijd.

 

Pakken is bij mij een ongoing process. Twee á drie weken van te voren begin ik met het verzamelen van kleren en de andere dingen die ik wil meenemen. Alles belandt vervolgens op een grote hoop op de tafel. Die berg groeit gestaag tot ik me op een gegeven moment besef dat ik niet voor een week maar voor minstens een maand heb klaargelegd (5 paar schoenen, 3 tubes tandpasta, etc). De eerste (van vele) selecties vinden plaats en de helft wordt rigoureus opzij gelegd. De meeste van deze uitgeselecteerde spullen belanden echter de dagen daarna toch weer op de grote berg in het kader van “je weet maar nooit en opzij leggen kan altijd nog”.

 

Ook de winkeliers zijn vaak erg blij met mijn vakanties, ik koop me voor zo’n vakantie helemaal suf. Slippers, nieuwe shirtjes, korte broeken en een hele verzameling van die kleine vakantie formaat tubetjes shampoo, tandpasta en andere zooi. Dat ik nog bergen van die dingen had liggen van de vorige vakantie bedenk ik me meestal pas als ik thuis kom en in het badkamerkastje kijk.

 

Ongeveer één week van te voren begin ik me dan te bedenken hoe ik alles wil gaan transporteren. Neem ik dit keer een koffer of toch liever de backpack rugzak of zal ik dit keer gewoon een weekendtas meenemen? Na drie dagen dubben kies ik uiteindelijk voor een koffer. Die had ik nog niet en dus besteed ik anderhalve dag (en een boel geld) aan het kopen van een nieuwe koffer.

 

De volgende stap is dan ‘de berg’ te verplaatsen naar de koffer. Dit past natuurlijk voor geen meter en dus begint het uitselecteren opnieuw. Weer verdwijnen er tubes tandpasta, overtollige schoenparen en shirtjes (op 7 dagen kun je er toch echt niet meer dan 10 dragen) terug de kast in. Er komt echter ook weer het nodige bij want als ik in de kast kijk zie ik altijd wel weer iets dat handig is om mee te nemen.

 

De uiteindelijke selectie (zo hou ik mezelf voor) is dan de avond voor vertrek. Kritisch pak ik nogmaals alles uit om nog zeker een derde van alles definitief opzij te leggen. Met een zucht van verlichting klap ik dan net voor ik naar bed ga de koffer dicht. Ik ben klaar voor vertrek.

 

…….Not, midden in de nacht word ik wakker. Ik was de anti-muggenstift vergeten, en zou ik nou toch niet dat ene paar slippers voor de zekerheid ook nog meenemen ze staan immers zo leuk onder dat ene rokje….?!

 

De volgende ochtend, een half uur voor vertrek, presteer ik het vervolgens om te besluiten dat ik toch maar de backpack wil meenemen in plaats van de (net nieuw aangeschafte) koffer en dus prop ik terwijl mijn lift naar het vliegveld met ronkende moter al klaar staat nog gauw alles in de rugzak. Met een zucht van verlichting trek ik dan de deur achter me in het slot, ik ben weg.

 

Ongeveer op dat moment slaat ook de twijfel toe. Heb ik dit wel ingepakt en heb ik dat wel uit het zijvakje van de koffer gehaald toen ik alles ompakte naar mijn backpack? Het eerste dat ik bij aankomst dan ook doe is mijn tas omkieperen om te controleren of ik alles wel heb….

 

Dat is meestal het moment waarop eindelijk de realiteitszin doorbreekt.

 

Niet alleen ben ik niets vergeten, ik besef me opeens dat het meeste van wat ik heb ingepakt totaal overbodig is. Dat ene shirtje dat ik persé wilde meenemen en dus nog gauw de avond van te voren stond te wassen blijkt niet te combineren met de rest van de meegenomen kleren, een lange broek in de verzengende hitte bijna lachwekkend en de verzameling tandpasta’s, handdoeken en shampoo volkomen overbodig door de aanwezigheid van door het hotel aangeboden badspul.

 

Nee, al die pak-stress heeft voordelen (grijp zelden mis als ik op vakantie ben) maar na al die stress ben ik dan ook wel toe aan vakantie en blij als ik na terugkomst die koffer of rugzak  weer voor een jaartje onder het bed kan verstoppen.

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

1 May 2007 - verjaardagscadeautjes

Ik heb een hekel aan verjaardagscadeautjes. Niet om ze te krijgen (nee, dan ben ik er dol op  ) maar om ze te moeten geven. Het lukt mij zelden om nou juist dat cadeau te vinden dat perfect past bij de persoon voor wie het bedoelt is. Doelloos kan ik uren dwalen door winkels op zoek naar iets…..niet wetende wat…….

 

Meestal mondt dat dan ook uit in een bos bloemen en een cadeaubon. Het lullige is dat ik dat zelf helemaal niet leuk vindt om te geven. Het komt voor mijn gevoel echt zo goedkoop over. Alsof ik er de moeite niet voor hebt willen doen om iets fatsoenlijks te vinden. Het rare is trouwens dat ik dat idee zelf weer niet heb als iemand anders bij mij aankomt met bloemen en een cadeaubon.

 

Enfin,  dit weekend was het weer raak. Mijn moeder is vandaag jarig (gefeliciteerd mam!) en ik was al twee dagen op zoek naar een leuk cadeau. Na alle winkels te hebben afgelopen en voor mijn gevoel alles in mijn handen te hebben gehad (te duur, te goedkoop, te stom, te freubelig, te dom, enfin je snapt het wel) uiteindelijk dan toch maar voor de bon gegaan. Natuurlijk loop je 10 minuten later dan precies tegen hét cadeau aan waarnaar je al die tijd op zoek was (maar nog niet wist). En natuurlijk is zo'n bon dan niet meer terug te brengen (die dingen worden gedateerd en kunnen dus niet geruild worden).

 

Niet een maar twee cadeaus dit jaar dus voor mijn moeder, ach ze mocht ook wel weer eens verwend worden! 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

27 April 2007 - Zomerzon in april!

Nog een dagje werken en dan is het weer weekend, en door Koninginnedag nog eens een lekker lang weekend ook!

  • Het zonnetje schijnt en heeft belooft te blijven schijnen.
  • Mijn tentamen (afgelopen dinsdag), en dus de leer-stress is voorbij
  • Rotterdam is gelopen
  • Mijn koffer voor volgende week (vakantie in Tunesie!) is zo goed als gepakt
  • En mijn huis is schoon (lang leve de decadente luxe van een schoonmaakster)

Het is bijna onwennig maar ik heb gewoon een heel weekend eigenlijk niets te doen voor het eerst in maanden! Geweldig, ga er heerlijk van genieten. Nu nog zien te regelen dat ik ergens kan Barbeknoeien want dat hoort toch wel met dit soort temperaturen. Bij mij thuis is helaas niet echt een optie (alleen een balkon aan een drukke weg), dus kom maar op, wie nodigt mij uit? Ik zorg voor een fles rosé!  

 

Comments (0) :: Permanent Link

21 April 2007 - Het past weer!

Een van de grote voordelen van afvallen is dat je opeens weer in dingen past waar dat voorheen (bijna) niet meer mee lukte. Ja, natuurlijk geldt dit voor kleren maar ik merk dat er ook veel minder voor de hand liggende dingen zijn waar ik opeens (beter) in pas, zoals:

  • Schoenen - nooit geweten maar je valt dus ook af op je voeten.
  • Slaapzak - heb laatst zowaar voor het eerst 'relaxed' in een slaapzak geslapen zonder me een hotdog te voelen.
  • Pashokjes - zonder aan alle kanten klem te zitten of ongewild met lichaamsdelen door het gordijn te steken.
  • Autogordel - ahum, juist ja, in mijn kleine Suzuki'tje kon ik als ik mijn gordel om had niet meer dan 10 cm voorover buigen. Niet dat ik dat zonder gordel wel kon want dan zat ik meteen klem tegen mijn stuur.
  • Stoelen met leuningen (kroegen, kantoor, wachtruimtes) - kan nu comfortabel zitten in die dingen zonder meteen 'vastgeklemd' te zitten.

..... en last but not least:

  • Vliegtuigen  - Kleine toiletten, krappe stoelen en (persoonlijk dieptepunt anderhalf jaar geleden), de stewardes moeten vragen om een gordelverlenger (bedoeld voor zwangeren!) omdat je de gordel niet eens dichtkrijgt....

Ja, een 'normaal' gewicht (wat dat ook is) past me goed!

 

Comments (1) :: Permanent Link

19 April 2007 - Computer nerds

 

 

Vroeger werden ICT'ers gezien als contact gestoorde 'nerds' die praatten in computer algoritmes en niet wisten hoe ze met anderen, laat staan niet-ICT'ers, moesten communiceren. De algemene concensus is toch wel dat dit idee zwaar achterhaald is maar soms merk je dat er nog steeds wel een kern van waarheid in zit....:

 

Sinds een klein jaar volg ik een opleiding (Java programmeren) aan de Open Universiteit. Een keer in de twee weken een avond naar school en +/-10 uur huiswerk per week. Speciaal voor mensen die al werkzaam zijn in de ICT (liefst als programmeur) en hun kennis op het gebied van programmeren in JAVA (programmeertaal) willen uitbreiden.

De deelnemersgroep bestaat uit 8 mannen (begonnen met ca 20) en éen vrouw (ik). We werken allemaal in de ICT, de meeste al als programmeur.

 

Hoe contactgestoord ICT'ers wel niet kunnen zijn bleek toen wij laatst een nieuwe (vrouwelijke) docent kregen. Tijdens haar eerste les vroeg ze ons onze naam op een bordje te schrijven zodat ze onze namen kon leren kennen. Verbaasd keken we om ons heen en de een na de ander moest toegeven zelf ook de namen van de anderen nog niet te kennen. Na 10 maanden lang elke twee weken een volle avond bij elkaar te zijn geweest hadden we ons feitelijk nog niet eens aan elkaar voorgesteld.

 

Enfin, niet dat het veel heeft geholpen want met mijn beroerde geheugen voor namen en gezichten ben ik nu al weer alle namen kwijt. Het allerergste is echter toch wel dat ik gewoon zeker weet dat ik daarin niet de enige ben in onze groep......

 

Mocht ik dus weer eens iemands naam zijn vergeten, neem het me dan niet kwalijk, ik heb een excuus,.......... ik ben computer nerd!

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

16 April 2007 - The day after

 

------

En dan is het opeens maandag 16 april 2007 en dan heb je het doel waar je zolang gewerkt, gehoopt, geploeterd en geworsteld voor hebt opeens behaald. En dan wat......?

------

 

"An early bird catches the day"

Gisteren was echt een geweldige dag. Hij begon al vroeg toen ik om 4:40 (kreun) wakker werd van een aantal harde knallen (nog steeds geen idee wat het nou was). Kon natuurlijk de slaap niet meer pakken en heb vervolgens 3 uur lang elk mogelijk scenario voor die dag liggen doorploeteren. "Wat nou als.....? Maar hoe doe ik dit......?? Hoe zit het met dat.....???". Totaal nutteloos natuurlijk maar de spanning was dan ook groot. Met name voor de warmte was ik eigenlijk heel erg bang.

 

Om 07:00 uiteindelijk maar opgestaan en gedoucht. Marjolein, die ik de avond tevoren nog op het hart had gedrukt me wakker te maken als ik nog niet wakker was om 07:30, klopte om 07:32 op mijn deur om me daar al volledig gedoucht en aangekleed aan te treffen. Vervolgens toch nog (ondanks gierende zenuwen) redelijk relaxed ontbeten en om iets over negenen opgepikt door mijn moeder en haar man en naar het station gebracht.

 

Aankomst op Rotterdam Centraal, overal lopen al lopers, sommigen omgekleed, andere met grote tassen bij zich.

 

"Connecties"

Eenmaal in Rotterdam meldde ik me bij de ingang van de Doelen waar Fortis (hoofdsponsor) een speciale accomodatie had voor gesponsorde deelnemers. Niet dat ik gesponsord werd, nee, een kennis liep in een gesponsord team mee en mocht een introducee meenemen. In al zijn goedheid had hij aan mij gedacht en dus kon ik gebruik maken van de luxe faciliteiten in plaats van een sportzaal die gedeeld moest worden met duizenden anderen.

 

En luxe was het. Drinken & eten in overvloed, een relax ruimte, masseurs om de spieren los te masseren, allerlei gadgets en last but not least omkleed gelegenheid in het aangrenzende Westin hotel voor alle gesponsorde deelnemers. Per hotel kamer ca 20 mensen maar wel een kamer waar je enige privacy hebt, een douche, een wc en een plek om je tas te laten staan.

 

"Mijn naam is haas"

Enigszins brutaal meldde ik me dan ook voor een omkleedkamer. Deze waren echter zoals ik al verwachtte op naam en als introducee kwam ik uiteraard op geen enkele lijst voor. Een beetje een (gespeeld) verbolgen ("hoe bedoel je ik sta niet op de lijst!") / verdwaasde blik van mij was echter genoeg, en binnen no-time kreeg ik dus een plekje toegewezen in de reserve kamer met nog ca 8 anderen (een brutaal mens heeft de halve wereld toch!)

 

De ingang van het Fortis Home, luxe accomodatie voor de gesponsorde lopers

 

Na me in record tempo (zenuwen) te hebben omgekleed nog zeker drie keer gechecked of ik alles bij me had (ik had immers alle rampscenario's niet voor niets liggen doorploeteren de halve nacht). Daarna een extra flesje extran meegenomen uit de Fortis accomodatie (hé, het was toch allemaal gratis!) en op naar de start.

 

"Klaar voor de start....."

De drukte viel op dat moment nog wel mee maar liep al snel op. eenmaal bij het startvak op het Hofplein besloot ik toch nog maar even naar de wc te gaan (dat extra flesje dextran had zijn weg naar beneden gauw gevonden). Dat ik echter niet de enige was met die gedachte bleek al snel.

 

Heel attent had de organisatie DIXI's laten neerzetten voor de dames en plaszuilen voor de heren. Helaas was de verhouding ietwat scheef (8 plaszuilen tegenover 2 DIXI's) waardoor de rij voor de DIXI's ca 40 mensen (vrouwen) lang was. Het laatste half uur voor de start heb ik dan ook doorgebracht in een lange rij voor 2 ongelooflijk meurende DIXI's. Toch luchtte het wel op om nog even te kunnen gaan. De start van de Marathon was ondertussen al geweest (Lee Touwers + kanonschot) en eenmaal uit de wc kon ik dan ook meteen doorschuiven naar de startlijn. Binnen no-time hadden de 5300 deelnemers aan de 10KM zich in het startvak geperst en voor ik het goed en wel doorhad stond ik opeens redelijk dicht vooraan (ca rij 15). Niet echt gepland maar ach, wat maakt het ook uit!

 

"geen lopen maar vliegen"!

Van de hele start heb ik eigenlijk weinig meegekregen, een hoop gewauwel over de warmte en het aanpassen van ambities en vervolgens opeens een doffe knal en alles en iedereen begint opeens te lopen. In een soort waas zette ik de ene voet voor de andere en opeens was ik voorbij de start en liep ik op de Coolsingel, letterlijk gedragen door het applaus van duizenden toeschouwers waaronder mijn 'fans' (Marjolein en mijn moeder).

 

Het tempo lag al meteen redelijk hoog en ondanks dat ik voor mijn doen veel te snel van start ging werd ik aan alle kanten gepasseerd door nog snellere lopers. Pas bij de kubuswoningen vond ik mijn eigen tempo en kreeg ik een beetje rust in mijn kop. Ik vermoed dat ik op dat moment al redelijk in de achterhoede lag maar aangezien ik de hele races geen eén keer achterom heb gekeken heb ik eigenlijk geen flauw idee. 

 

"hoe bedoel je warm"

Op de Coolsingel ging het nog wel met de warmte omdat er door de hoge gebouwen veel schaduw was maar eenmaal goed en wel onderweg werd die schaduw steeds schaarser en ging het zonnetje ook steeds meer branden. Al na een kilometer of twee zag ik de eerste mensen die terugvielen in een wandeltempo. Sommigen maakte er ook een soort ren-wandel-ren wedstrijd van. Het ene moment kwamen ze me in volle vaart voorbij, 200 meter verderop passeerde ik ze weer op mijn eigen tempo als ze wandelend probeerden op adem te komen. Eén man ben ik op die manier zeker een keer of 7 tegen gekomen.

 

"doping!"

Ik liep niet snel maar ik liep wel constant en op een tempo waarvan ik dacht dat ik het kon volhouden. Angstvallig hield ik de kilometeraanduidingen in de gaten om zo te kunnen nagaan of ik nog wel binnen de limiet van 1 uur 25 binnen zou komen. Bij het draaipunt in het Kralingse bos was het even een teleurstelling toen bleek dat dit nog niet het 5km punt was. Dat (en dus het waterpunt) lag pas een halve kilometer verder, en dat voelt erg ver op zo'n moment.

 

Eenmaal bij de waterpost gekomen waren er geen voorgeschonken bekertjes meer beschikbaar en dus kreeg ieder een papieren bekertje om zelf onder de straal van een tuinslang te houden. Niet handig als je dat met 50 man tegelijkertijd probeert bij één tuinslang maar het lukte. Gelukkig stond er anderhalve kilometer verderop nog een waterpost en kon ik daar nog een extra beker water en wat dextran scoren. De Dextro energy tabletje die ik bij me had had ik ondertussen ook al verorberd. Dat leverde nog even een komisch moment op doordat ik die tabletjes los in een plastic zakje had gedaan. Op het moment dat ik zo'n tabletje pak en in mijn mond steek schreeuwt een toeschouwer mij grappend toe "Hé, geen doping gebruiken he!"...... hij moest eens weten

 

Verder heb ik van de rest van de deelnemes weinig meegekregen. Ik was voornamelijk met mezelf bezig. Toch merkte ik op een gegeven moment dat ik vrijwel niet meer werd ingehaald door snellere lopers en zelf ondertussen steeds meer mensen passeerde die het looptempo simpelweg niet meer konden opbrengen. Dat gaf wel enig zelfvertrouwen!

 

"applaus VOOR het publiek"

Langs de weg was het op sommige punten gezellig druk. met uitzondering van het Kralingse bos stonden ook eigenlijk overal wel mensen. sommigen keken alleen, sommige klapten voor iedereen die langskwam en sommigen deden echt hun best om je speciaal aan te moedigen. "Je bent er bijna, kom op!, Nog maar een klein stukje!"

Nog zo'n voorbeeld was toen we op de Blaak de koplopers van de Marathon passeerden die aan de andere kant van de weg richting het Kralingse bos gingen. Een toeschouwer hoorde ik zeggen "Kom Jan, we gaan aan de andere kant staan, dan zie we de echte lopers", waarop 'Jan' antwoorde "Nee, hier lopen ook nog steeds lopers en die kunnen onze aanmoediging veel beter gebruiken!". Dat vond ik zo lief! Ik wilde ter plekke 'Jan' om zijn nek vliegen maar meer dan een verbeten glimlach kon ik niet meer opbrengen op dat moment. Ik hoop dat hij het gezien heeft!

 

"And the winner is...."

Eenmaal op de Coolsingel met de Finish in zicht kreeg ik weer nieuwe energie. Ik heb er zowaar nog een laatste sprint uit kunnen persen en meerdere mensen voorbij gelopen in de laatste 400 meter. Net voor de finish zag ik mijn 'fans' staan. In het voorbijgaan kreeg ik twee bossen bloemen van ze in mijn handen gedrukt. Ik weet niet hoe maar mama heeft dit moment nog weten vast te leggen op foto ook (redelijk uniek want normaal kost zoiets al gauw 10 minuten aan scherpstellen, focussen en frutteren en nu had ze slechts een seconde!). Vervolgens met bloemen en uitgestrekte armen over de finish gegaan. Ik had het gehaald in een tijd van 1:18:51 !

 

 Minder dan 20 meter voor de finish krijg ik al lopende van mijn 'fans' een bos bloemen in mijn handen gedrukt, ik heb het gehaald!

 

 

"Ik sta hier, waar ben jij?"

Verhit, compleet uitgeput en tegelijkertijd ook volkomen opgelaten kon ik vervolgens op zoek naar een uitgang en de fans. Dat is nog niet makkelijk bij zo'n event als er een paar honderdduizend man rondlopen maar lukte na wat heen en weer gebel wel. Mijn vader was ook gearriveerd en met zijn vieren zijn we lekker mijn 'overwinning op mezelf' op een terrasje gaan vieren. Echt iedereen die in mijn sim stond voorgeprogrammeerd meteen gesms't met de uitslag en uiteraard ook vele leuke reacties tergugekregen.

 

 

Ik, bezweet en uitgeput met een welverdiend glas cola light na afloop!

 

"voortgezette luxe behandeling"

Ondertussen liep ik natuurlijk nog wel steeds rond in mijn bezwete loopkleren en ik voelde er dan ook veel voor om me te gaan douchen en omkleden. Dus afgesproken dat ik dat zou doen en vervolgens de rest zou bellen als ik klaar was. Onderweg naar de Doelen liep ik eigenlijk bijna te huppelen, zo van "ZIE MIJ! Ik heb net de 10 km gelopen!", ware het niet dat mijn spieren door het lopen en vervolgens meteen stilzitten (op een terras) behoorlijk aan het verstijven waren.

 

Bij de Doelen aangekomen werd mij de oplossing aangeboden. Al bij binnenkomst werd mij direct een massage aangeboden ('curtosy of Fortis'). Enigszins schuchter wees ik het eerst af (ik was immers slechts introducee) maar toen ze aanhielden....... Ach waarom ook niet! Dus kreeg ik een 20 minuten durende massage van mijn kuiten. Ik kan je zeggen dat dat erg goed voelde op dat moment. Op de kamer aangekomen was er slechts één andere deelnemer en had ik dus alle tijd en rust om rustig te douchen en om te kleden. Eenmaal klaar nog even langs het buffet (ach ja het staat er toch voor niet waar!) en vervolgens de fans opgezocht om terug te gaan naar Dordrecht. Daar stond Jack ons ondertussen al op te wachten met nog een bos bloemen om ons naar huis te brengen.

 

"De echte die-hards"

Op de radio waar uiteraard RTV opstond hoorde we vervolgens dat de Marathon al na 3 uur was stilgelegd. Te gevaarlijk door de hoge temperaturen. Ik heb echt respect voor die lui die daar toen nog bezig waren. Voor mij was 1 uur en 18 minuten eigenlijk al veel te veel in die hitte. Moet je nagaan als je dat 3, 4 en soms zelfs wel 5 uur achter elkaar moet volhouden?!?

De echte die-hards, hier nog fris net voor de start maar velen zouden de 42 km niet uitlopen

 

Veel boe of bah is er vervolgens bij mij niet meer uitgekomen. We hebben nog naar een samenvatting op RTV zitten kijken en vervolgens heb ik Marjolein naar de trein gebracht. Ik was echt helemaal op.

Het was een loodzware, maar ook echt een geweldige dag. Met recht een 'milstone'.

 

"En nu?"

Nu op naar de rest van mijn leven!

"The day after..." is immers geen eind maar een begin. Wie weet wat ik allemaal nog ga bereiken de komende jaren. Ik weet nu waar ik toe in staat ben als ik er mijn schouders onder zet. Dus wie weet......volgend jaar een halve marathon of misschien wel iets heel anders, skydiven of een nieuwe taal leren, alles is mogelijk!

 

 

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

16 April 2007 - Dakloze(n) gemeente?

Ik wist dat Rotterdam veel deed aan daklozen beleid. Dat ze nu echter zelf ook al op straat staan was nieuw voor me!

 

Bron: AD - Rotterdam 14-04-2007

 

Comments (0) :: Permanent Link

15 April 2007 - JAAAHHHHHHH!!!!

 

Honderden uitvallers, veel te heet maar ik heb hem wel uitgelopen (Tijd: 1:18:51)!

 

Meer details volgen later, als ik enigszins ben bijgekomen.

 

 

Comments (3) :: Permanent Link

15 April 2007 - D-day!

15-04-2007 08:18 Vandaag is de dag, de dag waar ik een jaar naar heb uitgekeken en waar ik jaar lang voor heb gewerkt. Maandenlang 2 tot 3 keer per week lopen, 43 kilo afgevallen, mijn leven omgegooid..........

 

Ik sta stijf van de zenuwen, was vanmorgen al om 04:40 wakker en mijn nek zit helemaal vast. Geeft allemaal niets, vandaag is de dag en ik ga er van genieten!

 

ps. net voor ik gisterenavond in slaap viel hoorde ik op het nieuws de verwachting voor vandaag. 26 tot 29(!) graden. Het warmst waarin ik tot nu toe gelopen heb is 12 graden......

Comments (0) :: Permanent Link

14 April 2007 - NERVEUS!!!!

De hele dag is het goed gegaan. Ik ben redelijk rustig naar Rotterdam geweest om mijn startnummer te halen (nr 450, een mooi rond getal!), daarna zelfs nog boodschappen gedaan en vervolgens met Marjolein (vriendin) de rest van de middag en een deel van de avond heerlijk relaxed op het terras gezeten.

 

Bij thuiskomst barstte echter de zenuwen helemaal door en nu loop ik als een kip zonder kop door het huis te hollen. Alles ligt klaar, mijn tas heb ik al drie keer in- en uitgepakt en alles klopt en toch ben ik nu dus helemaal op van de zenuwen. Ik sta stijf van de adrenaline en ik moet nog ruim 15,5 uur! Ben benieuwd hoeveel slaap ik zal krijgen vannacht. Enfin, duim morgen voor me, ik zal het hard nodig hebben.......

 

Om 11:15 valt het startshot, daarna is het op hoop van zegen.....

Comments (1) :: Permanent Link

12 April 2007 - Krakers

 

Zoals de meeste wel zullen weten is meelopen in de 10km van Rotterdam op 15 april voor mij HET grote doel voor dit jaar. Een prestatie die voor velen misschien in het niets valt bij wat de echte marathonlopers die dag gaan doen maar voor mij iets wat ik echt nooit gedacht had ooit te kunnen en dus voor mij een echte topprestatie.

 

Het maakt me ook echt niet uit of ik als laatste over de finish ga. Waar het me om gaat is om daar over die Coolsingel te lopen als DEELNEMER, niet als toeschouwer. Dat ben ik lang genoeg geweest in mijn leven.

 

Er is echter een probleem, nee, sorry een paar miljoen probleempjes. Er heeft zich namelijk een paar weken geleden een zeer hardnekkige bacterie in mijn lichaam gevestigd. Kennelijk met het doel om daar met zoveel mogelijk vriendjes een woongemeenschap te starten. Gezellig vinden ze het er ook, want tot nu toe heb ik ze er (ondanks 3 antibiotica kuren en 4 doktersbezoeken) nog niet van kunnen overtuigen op te hoepelen. 

Koorts heb ik er gelukkig niet van maar het is wel pijnlijk en dus slik ik naast de antibiotica dagelijks ook nog eens een aardig arsenaal aan paracetamol/ibuprofen om mijn kleine huisvriendjes koest te houden. Ze lijken dit echter totaal niet erg te vinden en zwemmen nog steeds vrolijk rondjes in de chemische medicijn-cocktail waaruit mijn bloed op het moment bestaat.

 

Ik heb me voorgenomen om mijn 'Moment' niet door die paar 'Krakertjes' te laten verzieken en dus slik ik zondag gewoon nog maar een paracetamolletje en doe ik ondanks alles gewoon mee.

 

Mijn enige angst (naast een veel te warme dag).....

 

 

Dopingcontrole!

 

Comments (2) :: Permanent Link

9 April 2007 - Hoe bedoel je "Eieren zoeken"!?!

Komisch; als je er naar op zoek bent is het niet te vinden, wil je er niet mee geconfronteerd worden dan is het niet te vermijden....

 

Zo heb ik de afgelopen (paas) week zo'n beetje beleefd. Kon ik vroeger niet genoeg krijgen van die lekkere chocolade Paaseitjes, nu ik aan de lijn ben zie ik ze het liefst zo min mogelijk want de verleiding is groot.........het bijbehorende aantal calorieën helaas ook.

 

Of ik nou in de winkels was (waar je letterlijk struikelde over de paas-stellages vol chocolade lekkers), bij vrienden (chocolade eitjes bij de thee) of bij de kapper (grote schaal vol eitjes op de wachttafel) ik kon er niet omheen. Overal stonden ze naar me te lonken....neem mij, neem mij........! 

 

Ook op mijn werk kon ik er niet aan te ontkomen. Om je een idee te geven: 

Maandag: Collega neemt zakje gevulde chocolade eitjes mee en deelt ze rond. (gezondigd: 1 stuk. Netjes, moet een keer kunnen)

 

Dinsdag:  Op bezoek bij externe consultant firma. Tijdens vergadering midden op tafel grote schaal vol chocolade eitjes, bij weggaan bieden ze nog een zakje aan voor de paasdagen.... (gezondigd: 2 stuks, zakje beleefd afgewezen. Kan nog net)

 

Woensdag: Terug op kantoor blijkt een uitzendbureau 2 grote potten chocolade eitjes te hebben gebracht. Potten staan beide op de afdeling. (gezondigd: 5 stuks. Oei, oei dit gaat fout)

's Middags naar congres in Amsterdam, bij de koffie uiteraard lekker grote luxe gevulde eitjes (gezondigd: 2 stuks. Nee, dit is gewoon fout!)

 

Donderdag: Baas besluit in tegenstelling tot voorgaande jaren geen paasstollen maáár........ juist ja, chocolade eitjes als paascadeautje uit te delen. (gezondigd: 5 stuks.....Ahum, commentaar onnodig denk ik)

 

Vrijdag: Er zijn ondertussen zoveel chocolade eitjes bezorgd/uitgedeeld dat er nog voldoende is om aan een half weeshuis uit te delen. (gezondigd:......Tel kwijt, zucht)

 

Enfin, zoals je wel zult snappen was mijn weerstand tegen al dat foute lekkers dus aan het eind van de week volledig murf geslagen.

 

 

De kunst van Pasen is voor mij voortaan dan ook niet meer om eieren te vinden maar om ze te vermijden!

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

8 April 2007 - Zonnetje

PAASZONDAG EN DE ZON LACHT!

 

Het zonnetje schijnt en uit de wind is het gewoon heerlijk toeven. In de wind is het echter nog behoorlijk fris dus mijn uitstapje naar het terras mét zonnebril en leerboek, maar zonder jas, was daardoor van korte duur. Na een uurtje heb ik het maar voor gezien gehouden. Dus zit ik nu met trui aan lekker met mijn rug naar het raam (zonntje door het raam) om een beetje op te warmen. De lente is echt van start!

 

Morgen mijn laatste grote trainingsrondje voor volgende week (10km van rotterdam!) en dan verder deze week even rustig aan qua trainen. Hopelijk hebben de afgelopen drie weken (ontstoken oren, 2 antibiotica kuren en een sluimerende verkoudheid) mijn uithoudingsvermogen niet al te zeer beinvloed. Met mijn doorzettingsvermogen is in ieder geval niets mis. Als het enigszins mogelijk is ga ik zondag over die finishlijn op de Coolsingel. Al moet ik het kruipen!

 

Life is beautiful.......!

 

(en nu ga ik een paracetamolletje nemen want mijn ontstoken oor gaat weer opspelen).

 

Comments (0) :: Permanent Link

4 April 2007 - Cadeautje!

 

We zijn weer in die tijd van het jaar. De tijd van de eerste voorjaarszonnestraaltjes, ontluikend groen en...... opeens opduikende vrije dagen!

 

Nou zul je denken , 'wat bedoelt ze daar nu weer mee?' maar daarmee bedoel ik dus het hele zwikje vrije dagen dat je rond maart/april/mei opeens krijgt en waarvan ik dus nooit weet wanneer ze vallen en in welke volgorde. De logica achter wanneer pasen, pinksteren en hemelvaart vallen (en eerlijk gezegd ook waar ze voor staan) ontgaat mij na 31 jaar nog steeds volledig. Het is me zelfs al eens overkomen dat ik op tweede pinksterdag gewoon op mijn werk aankwam om daar pas te ontdekken dat ik vrij was ("Wat is het stil hier...?").

Koninginnedag is iets gemakkelijker, omdat het in principe altijd op dezelfde dag valt, maar zelfs daarmee weet ik nog fouten te maken (bv denken dat het op 30 maart valt of nog mooier, ten stelligste volhouden dat het op 31 april is....).

 

Enfin, zojuist heb ik ontdekt (doordat een collega mij waarschuwde toen ik met hem een afspraak voor maandag wilde maken) dat ik komende maandag vrij ben ivm Pasen. Zelfs de overdaad aan chocolade eitjes die je de laatste weken overal aantreft had bij mij nog geen lichtje doen branden. Een onverwacht maar nietemin zeer welkom cadeautje dus!

 

Daarom, bij deze, voor al diegenen die net als ik problemen hebben om te onthouden wanneer de vrije lentedagen vallen het hele lijstje voor voorjaar 2007. Uiteraard klakkeloos overgenomen van een collega dus ik ben niet aansprakelijk voor fouten.....

 

Pasen (2e paasdag) 9 april

Koninginnedsag 30 april

Hemelvaart 17 mei

Pinksteren (2e pinksterdag) 28 mei 

 

Veel plezier ermee!

 

Comments (0) :: Permanent Link

2 April 2007 - 'LiefdeWerk Oud Papier'

De afgelopen drie maanden ben ik als als vrijwilliger betrokken geweest bij een organisatie die colorguard wedstrijden organiseert. Mijn taak kwam er op neer dat ik tijdens de wedstrijden, die vaak de hele dag en avond duren, als 'vliegende keep' optrad. Ik loste problemen op, suste dreigende conflicten, gaf informatie, beantwoorde vragen, hield contact met de instanties (EHBO, pers, politie, brandweer, kantinepersoneel, halbeheerders, etc) en verder alles wat maar voorbij kwam. Druk, druk, druk en veel van de competitie zelf heb ik niet gezien.

 

Laatst vroeg tijdens zo'n wedstrijd een ongeveer 15-jarige, nonchalant kauwgum-kauwende deelneemster, me met een zeer ongeintresseerde en enigszins neerbuigende stem: "Vind je dit nou leeuuuûk om te doen......?".

 

Meteen zag ik mezelf weer terug als 15-jarige tijdens mijn eigen colorguard tijd. Ik snapte toendertijd ook niet echt wat die vrijwilligers er nou in zagen om daar zo'n hele dag alleen maar kaartjes te controleren of ander rotklusjes op te knappen. Je bent 15 en de wereld draait om jou, het idee alleen al om je belangeloos in te zetten voor een ander, is compleet ondenkbaar.

 

Tja, en dat is nou precies wat vrijwilligers wel doen. Je begint uren vantevoren met opbouwen, ziet niets of nauwelijks iets van de eigenlijke wedstrijd en staat nog op te ruimen als alle deelnemers en publiek al weer lang en breed op weg naar huis zijn. En dat alles voor niet meer dan een consumptiebon (soms) en een karige kilometervergoeding.

Toch had ik het voor geen goud willen missen. De drukte, de buzz, de spanning bij de deelnemers, het plezier van het publiek, de voldoening om te weten dat jij er mede voor zorgt dat het allemaal mogelijk is......

 

Ik ben benieuwd of dit meisje dat zo ongeintresseerd en neerbuigend die vraag stelde net als ik over een jaar of 15 als vrijwilliger zal helpen. Ik gun het haar van harte want ik had de afgelopen maanden voor geen goud willen missen! 

 

 

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

28 March 2007 - Hoe dichter bij Dordt.......

 

.....hoe ROTTER het wordt!

 

Jarenlang stond ik vierkant achter deze uitspraak. Toen ik voor mijn studie half jaren '90 naar Groningen verhuisde was ik dan ook blij dat ik weg kon. Dordrecht was saai (geen uitgaansleven), kleinburgerlijk en het allerbelangrijkste, Dortenaren waren bemoeizuchtige betweters die zich echt overal tegenaan bemoeide en te pas en te onpas hun mening ventileerden.

 

Nee, ik was niet bepaald een fan van de stad en jarenlang verkondigde ik dan ook "NOOIT" meer in Dordt te willlen wonen.

 

Maar ja, tijden veranderen en toen bleek dat ik voor mijn werk toch echt afhankelijk was van de Randstad en ik mijn familie toch wel erg ging missen begon Dordt weer te trekken....

 

Sinds drie jaar woon ik dan ook weer in Dordt en ik moet zeggen dat het me meevalt. Niet dat er nu wel opeens een bruisend nachtleven is of dat de mensen zo zijn veranderd. Dortenaren zijn nog steeds bemoeizuchtige betweters, maar toch......het irriteert het me niet meer zo.

 

De reden? Eigenlijk heel simpel, ik voel me er thuis. Door de jaren ben ik me namelijk gaan beseffen dat ik zelf eigenlijk ook een onverbeterlijke betweter ben, die als ze de kans krijgt zich overal tegen aan bemoeit en te pas en te onpas haar mening ventileert. En tja, wat ze zeggen klopt. Je voelt je thuis tussen de mensen die net als jij zijn.

 

Als ik dus eens tegen iemand 'ventileer' dat Dordt zo'n rotstad is, neem dat dan met een korrel zout. Eigenlijk hou ik best van deze stad, hoe ROT hij ook is. En ach, er zijn toch altijd nog rottere plekken te bedenken, wat dacht je van 'ROTTER'dam.....!

 

 

 

Comments (2) :: Permanent Link

23 March 2007 - Rode oortjes....

Ja, nu komt het hoor! De vunzige verhaaltjes, seksistische insinuaties en andere sappige details die jullie nooit achter me hadden gezocht!

 

Nou, nee dus. Helaas voor jullie worden mijn rode oortjes door iets heel anders veroorzaakt. Namelijk door een of andere onderhuidse infectie die er voor zorgt dat mijn oorschelpen nu dik, vuurrood en uitermate pijnlijk zijn. Ik slaap dan ook al een paar dagen uitermate beroerd (slaap normaal op mijn zij maar dat lukt dus nu even niet).

Volgens de dokter was het echter nog niet erg genoeg om ook iets voor voor te schrijven en kon ik beter nog even wachten. 'Als het nog erger werd of als je koorts krijgt moet je maar even naar de weekendpost'. Yeah right.

 

Ik voel me nu dus zielig. Ok, misschien is het wel een beetje aanstellerig maar geloof me, rondlopen met 2 knalrode, kloppende oren die bij elke aanraking pijnscheuten tot in je tenen sturen is geen lolletje. Ik weet nu ook hoe Dombo zich voelde met zijn grote oren, maar hij kon er tenminste nog mee vliegen! Ik neem dus nog maar een paracetamolletje en kruip dit weekend lekker op de bank.

 

Ohja, en bel me maar niet. Ook bellen is op dit moment geen lolletje.......

Comments (2) :: Permanent Link

21 March 2007 - Groene vingers?

Kieskeurige planten zijn bij mij meestal geen lang leven beschoren. Een plant die het bij wil kunnen overleven moet er op zijn minst tegen kunnen om 3 tot 4 weken te worden vergeten. Om vervolgens zowat verzopen te worden als ik me beschaamd bedenk hoe lang het al weer is geleden dat ik ze water heb gegeven. Ik moet dan ook bekennen dat de meeste planten het bij mij niet echt lang volhouden.

 

Balkonplanten hebben het zo mogelijk nog slechter. Het enige criteria dat ik voor buitenplanten heb is dat ze het zonder mijn tussenkomst van oktober tot ca april moeten zien te redden. In die periode zie je mij namelijk niet op mijn balkon (veel te koud en te nat!). Op het moment hou ik dan ook vol spanning (vanachter mijn raam) de planten op het balkon in de gaten om te kijken welke het deze winter wel en welke het niet hebben overleefd. De gele bloemetjes in de balkonbakken (waarvan ik na 3 jaar nog steeds niet weet hoe ze heten) hebben het in ieder geval overleefd want die lopen al weer uit. Of dat ook voor mijn druif en vlinderboompje in pot geldt moet nog blijken.....

 

Hoe anders is het echter op mijn werk.

 

Toen ik anderhalf jaar geleden bij mijn huidige baas begon kreeg ik een aantal mooie planten als aankleding van mijn werkplek. Ik was er dolblij mee in mijn verder nogal steriele kantoortje. Zo dol dat ik ze zowaar regelmatig water gaf en zelfs wel eens tegen ze praatte (ok, ok, beetje maf). Toch leek dit niet echt te helpen en langzamerhand begonnen ze weg te kwijnen en te verpieteren. Dus gaf ik ze nog maar wat extra water in de hoop hiermee het tij te keren. Echt helpen deed het echter niet en ik snapte maar niet wat ik verkeerd deed.

 

Totdat de hovenier die elke 6 weken langskomt om de planten te verzorgen mij er fijntjes op wees dat hier gaat om zogenaamde hydro-cultuur planten. Planten die dus maar eens in de zoveel weken water mogen krijgen en dan nog maar een ietepietpeuterig klein beetje ook.

Enfin, je raad het al, had ik eindelijk 'onderhoudsvrije' planten weet ik ze nog te verzuipen ook.

 

Ik sta sindsdien dus onder strikte instructie van de hovenier om met mijn 'tengels' van de planten af te blijven, iets wat ik me zeer ter harte heb genomen. Zo goed zelfs, dat nu thuis het weinige groen ook zowat is afgestorven. Mocht iemand dus nog een leuk cadeautje voor me zoeken: Een plant op hydrocultuur. Maar dan wel een met een (leuke) hovenier die elke 6 weken water komt geven, graag!

 

 

(mijn steriele kantoortje met door hovenier vakkundig 'gereanimeerde' plant op de voorgrond)

 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

19 March 2007 - Gewichtig gesprek

 

~~Maandagmorgen 6:21~~

Ik: Goeiemorgen, is het geen prachtige dag vandaag! ~stapt op weegschaal~

Weegschaal: 82.6 Kreun......, zwaargewicht!

Ik: Nou, nou, ochtendhumeurtje? ~Leunt lichtjes met hand tegen muur~

Weegschaal: 82.4 Tja, je denkt toch niet dat dat helpt!

Ik: Ach, kom op nou, vorige week was ik nog 81,7. Je gaat me toch niet vertellen dat ik bijna een kilo ben aangekomen?? ~ Leunt nu met een hand tegen muur, en steunt met andere zwaar op wasbak~

Weegschaal: Het is koud, veel te vroeg en ik sta hier in een vochtige badkamer. Maar hé, wat doe je? Ben je aan het smokkelen? Je bent nu ineens een stuk lichter! (80,1)

Ik: Nee hoor! ~handen los, volle gewicht op weegschaal~

Weegschaal: Mm..... nou ik zal je matsen 82.3

Ik: Balen! Dat ben ik aangekomen, hoe kan dat nou! Oh.... Wacht, ik ben nog niet naar de wc geweest! ~haast zich naar het toilet~

~~Maandagmorgen 6:25~~

Ik: Ben ik weer! ~Stapt op weegschaal~

Weegschaal: 79.8....Je smokkelt weer!

Ik: Ok, ok ~Laat muur en wasbak los~

Weegschaal: 81.8 en daar moet je het maar mee doen deze week, ik schei er nou echt mee uit, grmphh...

Ik: Ok, nou daar doen we het dan maar mee denk ik.... ~verplaats mijn gewicht naar het randje van de weegschaal~

Weegschaal: 81.6 He, kappen nou, ik heb er nou echt genoeg van hoor!

Ik: Ok, ok....., bedankt maar weer en tot morgenochtend!

Yes!

 

Ben weer afgevallen deze week

 

 

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

16 March 2007 - Sinaasappels

 

Fruit is nooit mijn favoriete voedsel geweest. Het is vaak bewerkelijk (schillen), veel fruit vind ik zuur smaken (echte zoetekauw) en de ultieme smoes; het bederft snel wat niet handig is als je maar een keer per week boodschappen doet. Als klap op de vuurpijl ben ik ook nog eens een ontzettende pietlut waardoor fruit dat ook maar een beetje beurs is of een andere oneffenheid vertoont radicaal de prullebak in gaat.

 

Ik schat dan ook dat ik gemiddeld per maand hooguit 4 keer fruit at en dan meestal in de vorm van kant en klare fruitsalades uit de kantine of een verdwaalde banaan. De norm van het voedingscentrum die 2 stuks fruit per dag voorschrijft haalde ik dan ook never nooit niet.

 

Totdat ik ging lijnen. Toen moest ik opeens wel fruit gaan eten, en veel ook! Het dieet dat ik doe schrijft soms wel 4 stuks fruit per dag voor. Mijn hele gebruikelijke maandvoorraad in eens dus. Dat was dan ook wel even wennen! 

Ondanks dat ik zo veel fruit at merkte ik dat ik bepaalde fruitsoorten toch bleef vermijden. Sinaasappels bijvoorbeeld, die had ik denk ik al in geen 10 jaar meer gegeten. Jus d'orange wel maar gewoon een sinaasappel......nee dank je! Veel te zuur, blûh. 

Als er in het dieet al sinaasappels werden voorgeschreven dan nam ik liever mandarijnen (makkelijker te pellen/zoeter) en als die er niet waren dan maar een appel of kiwi.

 

Afgelopen week ging dit echter mis. Mijn vaste groenteboertje had geen mandarijnen meer (uit het seizoen) en ook de lekkere appels waren (op wat beurse exemplaren na) op. Kiwi's stonden al een keer of 6 op het menu voor die week dus om dan nog maar een kiwi te nemen.... Schoorvoetend nam ik dus maar twee sinaasappels mee, ik moest het maar weer eens proberen.

De hele week lang lagen die krengen me in de fruitmand aan te staren. Terwijl al het andere fruit (kiwi's, appels, bananen, druiven, aardbeien, meloen) stuk voor stuk verdwenen bleven die 2 sinaasappels maar liggen. Tot vanmorgen. Bij gebrek aan ander fruit besloot ik dan toch maar een van de sinaasappels te proberen.

 

Een beetje klungelig schilde ik hem en nam mijn eerste hapje. Ik verwachte een zuur explosie maar die bleef uit ~sabbel~............ eigenlijk was het zelfs best wel zoet ~proef~.................... best wel lekker zelfs, ik neem die tweede ook!

 

Enfin, je snapt het al, ben nu helemaal om. Na 10 jaar lang geen sinaasappel te hebben aangeraakt heb ik deze fruitsoort 'herontdekt' (Eureka!) en zojuist maar meteen een heel net (10 stuks) gekocht.  

 

Nou nog 'herontdekken' hoe je die dingen ook al weer handig kunt schillen zonder dat het sap tot aan je spierwitte plafond zit

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

15 March 2007 - Huppelen!

Elke woensdagavond doe ik bij een lokaal cultureel centrum een uur lang aan Afrikaanse dans/conditietraining. Een combinatie van buikspieroefeningen, springen, rennen en behoorlijk complexe afrikaanse dansroutine's op Djembé muziek. Heerlijk om te doen en ik kan er echt helemaal mijn ei in kwijt maar soms ook behoorlijk ingewikkeld. Ik ben dan ook in ieder geval geen natuurtalent. Zo lukt het mij op de een of andere manier niet om een simpel huppeltje te maken. Je leest het goed, een huppeltje, zo iets wat elk kind van 3 moeiteloos doet lukt mij simpelweg niet.

 

Na weer een les waarin het mij niet lukte om een bepaalde routine (met huppel) goed uit te voeren vergoeilijkte Inge (instructrice) mijn gestuntel door te zeggen dat dat wel vaker voorkomt en dat mensen die het als kind nooit hebben gedaan het later ook niet kunnen. Nu was ik inderdaad geen 'huppel' kind dus ik haalde opgelucht adem maar toch kon ik het niet laten om thuis voor de spiegel nog maar eens te proberen...... Het kan toch niet zijn dat ik wel 42 kilo weet af te vallen en 10km weet te rennen maar geen huppeltje kan maken!

 

 

Comments (0) :: Permanent Link

14 March 2007 - Eerste keer..........

Een eerste keer is altijd eng. Of het nou gaat om je eerste keer sex, je eerste schooldag of je eerste rijexamen (en ja die heb ik dus ook drie keer over mogen doen ) het is en blijft een belevenis.

 

Voor mij was afgelopen zondag weer zo'n 'EERSTE KEER' aangebroken. Ik zou samen met een collega voor het eerst deelnemen aan een loopwedstrijd. Niets groots, gewoon om eens een idee te krijgen van hoe dat is en hoe ik het doe. Ik loop namelijk pas sinds eind oktober 2006 en had eigenlijk nog nooit begeleiding gehad in die tijd. 

Ik was gewoon begonnen. 's Avonds na het eten en op zondagmorgen steeds grotere rondjes door de wijk, de stad en de polders, maar altijd alleen. Natuurlijk had ik me kunnen aansluiten bij een loopgroep maar dat durfde ik niet. Sport is voor mij altijd iets geweest dat ik niet kon. Op school al werd ik altijd laatste en bij de Cooper en Shuttle testen scoorde ik stevast een 1. Lid worden van een sportvereniging was dan ook niet iets wat in mij opkwam. Daar was ik gewoon niet sportief genoeg voor.... Bovendien woog ik op dat moment (okt 2006) nog zo'n 100 kilo en schaamde ik me gewoon te veel om tussen al die slanke lijfen te gaan lopen. Dus begon ik gewoon alleen, met een loopschema van de nederlandse harstichting en een paar sportschoenen die ik ooit eens had aangeschaft.

 

Die eerste keer was 'killing'. Om maar zo min mogelijk op te vallen was ik 's avonds in het donker de flat uitgeslopen en naar het meest rustige gedeelte van de wijk gelopen om daar te beginnen:

2 minuten lopen (hijg, hijg),

2 minuten wandelen,

2 minuten lopen (hijg, pufpuf, hijg),

2 minuten wandelen,

2 minuten lopen (kreun, steun, hijg, puf, piep),

2 minuten wandelen, 

1,32 minuten lopen (dood , de 2 min haalde ik niets eens meer),

 

Enfin, doodmoe kwam ik dus na iets meer dan 15 minuten weer thuis maar er was toch iets gebeurt, ik had eraan geproefd en het smaakte naar meer! Dus 2 dagen later liep ik weer (in het donker) en het ging al ietsjes beter. Tegen alle verwachting in bleef ik het ook leuk vinden en bleef ik lopen. Steeds een stukje verder..... Ondertussen viel ik ook nog steeds goed af dus ook op dat vlak kon het zeker geen kwaad!

 

Op mijn werk heb ik een aantal vrij fanatieke lopers onder mijn collega's. Allemaal van die hardlooptypes met lange benen, nauwelijks vet en een doorzettingsvermogen waar je U tegen zegt. Tijdens de lunch was mijn ambitie om mee te doen met de 5 of 10 km van de Marathon van Rotterdam (zie colofon) dan ook al wel eens ter sprake gekomen en twee weken geleden bood een van hen (Ben) aan om eens samen als training een wedstrijdje mee te doen. Dan kon ik mooi wat ervaring opdoen hoe het is tijdens zo'n wedstrijd en kon hij (is ook trainer) tips geven over hoe ik eventueel mijn lopen kon verbeteren.

Afgelopen zondag was het zo ver. De Kopjesloop in Delft zou mijn eerste wedstrijd worden en ik werd meteen in het diepe gegooid want ik zou meedoen met de 10km (ik met mijn grote mond...). Bloednerveus was ik en bij binnenkomst was dan ook mijn eerste reactie om direct om te draaien en weg te gaan. Wat deed ik in godsnaam daar! Ik hoorde daar helemaal niet thuis tussen al die slanke sportievelingen!

 

Enfin, na enigszins gekalmeerd te zijn door Ben toch maar een korte warm-up gedaan en opeens was het zover. -KNAL- en we waren weg. De rest van het veld (5/10/15km) verdween al gauw voor een groot deel uit zicht en ik probeerde een beetje mijn eigen ritme te vinden. Ik wist al dat ik niet snel was en daar ging het me ook niet om, ik wilde gewoon die 10 km uitlopen, desnoods op handen & voeten. Ben bleef ondertussen vrolijk praten (ik was al redelijk buiten adem) en bracht me al lopende allerlei wetenswaardigheden over lopen bij. Voor hem als marathonloper was het uiteraard een peuleschil maar hij bleef trouw al die tijd naast me lopen en aanwijzingen geven. Na 35 min naderde het 5km punt. Hier kon ik uitstappen als ik wilde maar ik was al zo ver, niets zou mij nu nog tegenhouden! Dus sloegen we linksaf voor het tweede rondje terwijl naast en achter me de laatste 5km lopers finishde.

Lopende tussen de weilanden in de optrekkende mist werden we ondertussen links en rechts voorbij gestevend door diverse 15 km lopers die al bezig waren met hun 3e rondje. Maar ik liep wel nog steeds, had nog niet hoeven wandelen en voelde me nog goed!

 

Bij de finish was het dan na 1 uur, 11 minuten en 35 seconden opeens voorbij. Ik denk dat ik niet eens besefte dat ik het echt had gedaan. Dat kwam pas later die dag en eigenlijk zelfs pas echt helemaal toen de uitslag op internet kwam te staan. Pas toen ik mijn naam daar zag staan onder het kopje "Uitslag 10KM" drong het pas echt tot me door. Ik had het echt gedaan. Enfin, iedereen in mijn vrienden/collega/familie kring heeft het al moeten aanhoren maar bij deze voor iedereen die ik nog vergeten ben:

 

IK HEB MIJN EERSTE 10KM WEDSTRIJD UITGELOPEN!!!!!!!

(rondedansje )

 

 

ps. Uiteraard sta ik onderaan in de uitslag maar door de hoffelijkheid van Ben (die mij bij de finish voor liet gaan) sta ik net niet helemaal onderaan

 

 

 

Comments (1) :: Permanent Link

About Me













In het meest alledaagse schuilt vaak het mooiste verhaal of de grappigste anekdote: Waard om opgeschreven te worden, waard om genoten te worden..... ____________________________________ Life is beautiful, so don't take it too serious!! :)

Recent Posts

- Vaarwel....
- Humor....
- Sneeuw
- Kerstmarkt
- Oud!
- praatpaal-moment
- Amazon!!!!
- Vleugels!
- Kan wel dansen!!!
- Geen idee?!?
- vrijdagmiddag
- babyfoto
- Kwik, Kwek en Kwakkelientje
- Doppertjes & Tijgerbalsem
- jetlag en zomertijd
- Sneeuw in Boston!
- porties
- Brood!
- pakken
- Wasstraat
- CRISIS.....
- Mooi winter!
- Nieuwjaar!
- Santa bootcamp
- Santarun
- Mazzelaar
- Van de Drup in de blub...naar de eerste plaats!!
- Van de Drup in de blub
- Modderduiken
- De dood of de Gladiolen!
- Sinterklaas
- File-humor
- Flapuit
- boem!
- Herfst 2#
- Herfst!
- Soep met ballen
- jeukende liefde
- Uitdaging.....
- Libelle momentje
- Komkommertijd
- actieve slaper
- 1 - 2 - 3 - 48 - 111 - 5 - 12 - 110?
- verstopping
- Struisvogelpolitiek
- feeling hot, hot, hot.....
- Oranje
- Impuls aankoop
- Geluk
- Kom op met die bui!
- Pulletjes
- TomTom
- Oh what a world
- die jeugd van tegenwoordig
- What happens in Berlin, stays in Berlin!
- opkikker
- "Als u begrijpt wat ik bedoel"
- queensday
- Talent
- Rotterdam 2#
- Yuppie oorbel
- "Een momentje hoor, even mijn telefoon opvissen!"
- Dode eend
- Crea bea
- Yup!
- Zondag wasdag
- Cake-succes!
- Verwaarloosd en Cake-dilemma
- Mediahype
- Weekend!
- Platvoeten
- Beleefdheid
- het is op...
- vlindertje in mijn buik
- Morbide gedachtes....
- Money money money
- vijver
- borden
- It begins....
- sniffeltje....
- GEHAALD
- Verwaarlozing....
- Geknipt!!
- Laarzen
- Loop-foto's
- Opgeruimd staat netjes!!
- Paranoia....
- Ik kom op de buis!
- De rem er op.......
- 'String'-training
- HIEPERDEPIEP!!
- Opnames
- Dyanne Beekman deel 3# - pukkelalarm!!!
- Toiletbezoek
- Ik heb er weer een!
- Spanning
- "Je bent getikt!"
- Appelmoes met kers
- Ethiopië
- Auto gestolen!
- Brief...
- gewoontemens
- hoezo pessimist
- Dyanne Beekman......het vervolg!
- telefoon gesprek postorderbedrijf
- kruispunt
- Dyanne Beekman...!?!
- In beweging komen
- Het is Homer's schuld...!
- Winter op komst
- zaterdagavond...
- patserbak
- Ik wordt zowaar gelezen!?!
- geweldige dag!!
- Een klerenkast vol maar niets om aan te doen....
- Hoge nood!
- statussymbool (vervolg)
- heilige tosti
- batterijen
- dikke kont
- Oud papier
- k#tkeffertjes
- Tollerantie?
- verliefd op mijn eigen schaduw
- Poepdoos
- Nieuwe schoenen
- Helse training
- IJsjes
- Griep
- Dieet.. "To do or not to do"
- Ik ben geen man!
- Papa
- Lang leve het leven!
- Inventiviteit?
- Familie
- VERKOCHT!
- Rudolph the rednosed reindeer!
- Ladiesrun
- Nostalgie en realiteitszin
- Weer wat geleerd!
- Wéér alarm
- Huis!
- Fem(k)me Fatale
- Ingebroken!!!
- Handtas of overlevingspakket?
- atletiek
- pinksterdag-gedrag
- stilte-coupé
- Aapjes kijken
- Appels en peren...
- Freelance
- Naschokken Tunesië
- medaille
- luistervinkje
- Sterallures
- TERUG
- ik ben weg
- Georganiseerde zooi
- Koffer pakken
- verjaardagscadeautjes
- Zomerzon in april!
- Het past weer!
- Computer nerds
- The day after
- Dakloze(n) gemeente?
- JAAAHHHHHHH!!!!
- D-day!
- NERVEUS!!!!
- Krakers
- Hoe bedoel je "Eieren zoeken"!?!
- Zonnetje
- Cadeautje!
- 'LiefdeWerk Oud Papier'
- Hoe dichter bij Dordt.......
- Rode oortjes....
- Groene vingers?
- Gewichtig gesprek
- Sinaasappels
- Huppelen!
- Eerste keer..........

Links

- Home
- View my profile
- Archives
- Email Me



Alkaline Water
Free Hit Counters